در مكتب آنتاليا نمي‌توان انقلاب كرد

ادامه از صفحه اول
ترکیه را به آنتالیا می‌شناسند و مصر را به التحریر. چیست نسبت این 2 آوردگاه؟! اصولا کسانی که در سر، سودای ملی‌گرایی از نوع عثمانی دارند و هر شب در این باره خواب‌های رنگارنگ می‌بینند، نمی‌توانند الگوی انقلاب‌هایی باشند که بر اساس ملی‌گرایی، شکل نگرفته است بلکه فراملیتی است و از این مهم‌تر اینکه اسلامی است. بیداری اسلامی اگر می‌خواست دنباله‌رو ترکیه باشد، اصولا از خواب، بیدار نمی‌شد. درسی که لیبرال‌ها پس می‌دهند، درس معامله‌گری است، نه انقلابی‌گری. درس ملی‌گرایی است، نه اسلامگرایی. درس تسلیم است، نه مبارزه. ملل منطقه اما نه به معامله که به مبارزه برخاسته‌اند و در راه این مبارزه محکم ایستاده‌اند و الا الگوی جنبش‌های جهانی نمی‌شدند. شگفتا! آدمی در تحلیل سست، بی‌پایه و مغرضانه لیبرال‌های وطنی از قیام ملل مسلمان، مات و مبهوت می‌ماند. بیاییم یک ‌بار دیگر این مواضع غرض‌ورزانه و مرض‌ورزانه را مرور کنیم. روزهای اول بیداری اسلامی، اعوان فتنه و انصار انحراف که یکی از وجوه مشترکشان دید لیبرالی به امور است، از انقلاب ملت‌های منطقه با عنوان «انقلاب نان» یاد کردند؛ عنوانی که حتی در یکی از روزنامه‌های دوم خردادی در صفحه اول، تیتری نزدیک به تیتر یک‌ گرفت. آن روزها در مقام استدلال برای این تحلیل خود ادعا می‌کردند که چون ملل منطقه، اوضاع معیشتی بدی دارند، پس انقلابشان، به خاطر اسلام نیست بلکه به خاطر نان است! البته هیچ شکی نیست که ملل منطقه بیداری اسلامی، اوضاع معیشتی مناسبی ندارند. با این همه وضع نامناسب اقتصادی را شاید بتوان محرک و مسرع این قیام‌ها و این انقلاب‌ها دانست، لیکن انقلاب برای اسلام، با انقلاب برای نان خیلی تفاوت دارد. عناوین غلط، گاهی نشانی غلط می‌دهد به انقلاب‌ها. هر انقلابی را به شعارهایی که سرمی‌دهد باید شناخت و به عناوینی که به آن می‌خوانندش. آیا کسی که برای نان دست به انقلاب می‌زند، شعار «مرگ بر اسرائیل» هم سرمی‌دهد؟! دعوای نان چه کار دارد با گریبان غاصبان بی‌شرف قدس؟! حقیقت این است که اتفاقا ملل منطقه برای به کرسی نشاندن حداکثری مطالبات آرمانی خود، حاضرند قید نان و نام و جان و حتی آبرو را بزنند و در گرما و سرما، ماه‌ها در میدان التحریر اردوی مبارزه بزنند. انقلاب صرفا برای نان، نه با سطح انقلاب ملل منطقه می‌خواند و نه با عمق آن. نه با کمیت قیامشان و نه با کیفیت شعارهایشان. لیبرال‌های وطنی اما هنگامی که دیدند این تحلیلشان تا چه حد سست و غیرهمخوان با وقایع و حقایق موجود است، ساز دیگری کوک کردند و بر طبل این دروغ بزرگ کوفتند که انقلاب ملل منطقه، نه فقط بیداری اسلامی نیست بلکه از اساس نقشه و پروژه خود آمریکاست! آیا آمریکا مغز خر خورده است که در مصر، اخوان‌المسلمین در صحنه قدرت باشد و دردانه‌شان؛ حسنی مبارک نباشد؟! آیا آمریکا مغز خر خورده است که در منطقه خاورمیانه، شعار «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» محور همه شعارها باشد؟! آیا اوباما مغز خر خورده که در مصر بدون مبارک، شاهد تسخیر سفارت اسرائیل باشد؟! آیا آمریکا در داخل چادر قذافی، برای بستن قراردادهای نفتی بیشتر، آسوده‌تر بود یا در شرایطی که لیبی بدون قذافی دارد اداره می‌شود؟! اگر قیام ملل منطقه، نقشه خود آمریکایی‌هاست، سوال اساسی این است که آمریکا یعنی استراتژیک‌ترین دوست اسرائیل، چگونه این نقشه را کشیده است که نتانیاهو می‌گوید؛ از دیدن اوضاع منطقه، حتی وقت ندارم که سرم را به دیوار بکوبم؟! البته بی‌حیایی در تحلیل سیاسی، در مرام لیبرال‌های وطنی، مسبوق به سابقه‌های وطنی است. گذشته از بیداری اسلامی، این لیبرال‌ها حتی معتقدند و بارها گفته و نوشته‌اند که حتی انقلاب اسلامی ایران هم با چراغ سبز آمریکا به پیروزی رسید! آیا آمریکا مغز خر خورده بود که سفارتش در تهران به دست جوانان انقلابی فتح شود؟! و شیطان بزرگ خوانده شود؟! لیبرال‌های وطنی وقتی می‌خواهند دروغ‌های خود را کمی باورپذیر نشان دهند، حرف‌های 2 گزاره‌ای می‌زنند. فی‌المثل در یک‌ گزاره درست می‌گویند وضع معیشتی ملل منطقه خوب نیست اما در گزاره بعدی و با سوءاستفاده از گزاره اول و حرف نسبتا حق خود اراده باطل می‌کنند و نتیجه‌گیری‌های خنده‌دار می‌کنند. این هم گذشت تا اینکه به روزی رسیدیم که دیگر نمی‌شد ادعا کنی بیداری اسلامی، نقشه خود غرب است. تحلیلگران بی‌حیا اما به اینجا که رسیدند، باز هم ساز دیگری کوک کردند و گفتند انقلاب ملل منطقه، اسلامی نیست و حتی اگر هم بیداری باشد، بیداری اسلامی نیست! بیداری اسلامی اما عیان‌تر از آن بود که نیازی به بیان لیبرال‌ها داشته باشد. اغلب مشخصات و مختصات این بیداری در ظاهر و باطن داد می‌زد که اسلامی است و اصلا هیچ چیز جز اسلام و استقرار نظامی مبتنی بر آموزه‌های اسلامی، محل مناقشه نیست. نتیجه انقلاب‌ها و نتیجه نخستین انتخابات‌ها نشان داد بیداری اسلامی، حتما و حتما یک ‌قیام اسلامی است. با این همه لیبرال‌های وطنی، باز هم کم نیاوردند و این بار بر این گزینه پافشاری کردند که بیداری اسلامی، اسلامی است اما الگو گرفته از انقلاب اسلامی نیست! این تحلیل اما در شرایطی صورت گرفت که خود آمریکا و اسرائیل تا آنجا که برایشان بیش از این افتضاح‌آور نباشد، اعتراف کرده‌اند در بیداری اسلامی ملل مسلمان، همچنان دارند از انقلاب اسلامی ملت ایران چوب می‌خورند و در همین راستا تهدید، تحریم، تطمیع و دعوت به مذاکره و هشدار مبنی بر ترور مقامات ایران و سناریوسازی شبیه شوی ترور سفیر عربستان که اصلا معلوم نیست، این وسط خر کی هست را همزمان با هم در دستورکار کاخ‌سفید قرار دادند. البته اعتراف خود دشمن، هرگز موجب تقلیل درجه بی‌حیایی در تحلیل لیبرال‌های داخلی نشد و ایشان همچنان تاکید داشتند جنس بیداری اسلامی از جنس انقلاب اسلامی جداست. برای این تحلیل هم باز پناه بردند به سخنان 2 گزاره‌ای. اما خطبه‌های حکیمانه خامنه‌ای در باب بیداری اسلامی، آنچنان نافذ بود که جز شیعیان بحرین، جمعه و جماعات اهل سنت در دیگر کشورها، از رهبر انقلاب اسلامی با عنوان «امام خامنه‌ای» یاد کردند تا جز سیدحسن نصرالله و حزب‌الله در لبنان و جز شیعه مبارز در بحرین، اخوان‌المسلمین در مصر و دیگر کشورهای عربی هم «آقا»ی ما را امام خامنه‌ای بخوانند. این البته تمام دلیل ما برای الگوگیری بیداری اسلامی از انقلاب اسلامی نیست. بیداری اسلامی در کلیت حرکت خود، دقیقا وفادار به همان شعارها و آرمان‌های انقلاب اسلامی است. وفادار به «نه» ما و وفادار به «آری» ما. ما از لزوم حفظ استقلال، در عین رابطه با دنیا سخن می‌گفتیم و ایشان نیز. ما سلطه آمریکا به عنوان پرچمدار نظام سرمایه‌داری را نمی‌خواستیم، ایشان نیز. ما «مرگ بر آمریکا» می‌گفتیم، ایشان نیز. ما هرگز موجودیت اسرائیل را قبول نکردیم، ایشان نیز. ما دیکتاتور دست‌پرورده آمریکا را از کشور فراری دادیم و تاج و تختش را سرنگون کردیم، ایشان نیز. دغدغه ما و همه دعوای ما بر سر اسلام بود، ایشان نیز. از همین‌رو تحلیل منطقی، عقلی و برخاسته از حقیقت و واقعیت ما در آن مقطع، این بود که کلیت حرکت بیداری اسلامی کپی برابر اصل کلیت حرکت انقلاب اسلامی است. آن مقطع اما بیداری اسلامی وارد مرحله‌ای شد که کاملا واضح بود، نقش انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی، نقش یک ‌پیشرو، یک‌الگو برای بیداری اسلامی است. تکرار شعارها و آرمان‌های ما در بیداری اسلامی کاملا مشهود بود. از این مقطع به بعد، یعنی همین مقطع فعلی، لیبرال‌های وطنی اما باز هم زبانشان همچنان دراز است. این بار اما تحلیلشان این است؛ این درست که بیداری اسلامی نمی‌تواند بی‌ارتباط با انقلاب اسلامی باشد اما بعد از مرحله تثبیت یعنی در دوره استقرار، کشورهای مربوط به مبحث بیداری اسلامی دنبال نسخه‌ای از جنس نظام حاکم بر ترکیه خواهند رفت، نه نسخه‌ای از جنس نظام حاکم بر جمهوری اسلامی! مخلص کلامشان این است که مسلمین اگر چه برای انقلاب دنبال نسخه اسلام رفتند، لیکن در دوره بعد از انقلاب، دنبال قرائت لیبرالی از اسلام‌اند، نه قرائت انقلابی. قبل از ادامه بحث، شما را ارجاع می‌دهم به سیر تغییر دور و دراز تحلیل لیبرال‌های وطنی در این ماجرا که در بی‌حیایی از کجا به کجا رسیدند! کسانی که روزی ادعا می‌کردند بیداری اسلامی، انقلاب نان است اما پله‌پله با ما هم‌مسیر شدند! اول پذیرفتند بیداری اسلامی نمی‌تواند نقشه خود آمریکا باشد، دوم پذیرفتند انقلاب ملل منطقه اسلامی است، سوم قبول کردند بیداری اسلامی چیزی از جنس انقلاب اسلامی است. این روزها اما ضمن کوتاه آمدن از همه مواضع قبلیشان، فقط یک‌ ملاحظه کوچک(!) دارند و آن اینکه ترکیه را الگوی ملل منطقه در اداره کشور می‌دانند. در بخشی از نخستین سطور این یادداشت اما به این سوءظن پاسخ دادم. مشکل و البته بهتر آن است که بگویم، مرض لیبرال‌های ما در داخل این است که بر اساس «جزئیات، فروع، مصادیق و اشخاص» تحلیل می‌کنند، نه طبق «کلیات، اصول، مفاهیم و برنامه‌ها». ما بیداری اسلامی را فقط به این دلیل که فلان عضو بلندپایه اخوان، خامنه‌ای را «امام خامنه‌ای» می‌خواند، متاثر از انقلاب اسلامی نمی‌دانیم. ملاک تحلیل ما، مصادیقی نیست که گاه و بیگاه از بیداری اسلامی می‌شنویم و می‌بینیم. ملاک تحلیل ما اما اشخاص صاحب نفوذ بیداری اسلامی هم نیستند. برای ما آنچه ملاک است، کلیت حرکت بیداری اسلامی است. ما از انقلاب ملت تونس و انقلاب ملت بحرین، به شکل مجزا، دم نمی‌زنیم. ما از کلیت یکپارچه بیداری اسلامی و انقلاب همه مسلمانان و انقلاب اسلامی امت اسلامی سخن می‌رانیم. حرکتی که کلیت آن اولا از جنس انقلاب اسلامی است، ثانیا مطابق میل نظام جمهوری اسلامی در برابر نظام سرمایه‌داری است و ثالثا موجب امتیازگیری‌های درخشان ما از دشمنان اصل کاری ما شده است. وانگهی! اگر بنا به ارائه تحلیل به سبک و سیاق لیبرال‌های وطنی باشد، مگر در خود انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی، نخستین دولت که روی کار آمد، یک ‌دولت لیبرال نبود؟! آیا با این گزاره انگاری‌های سطحی، می‌توانیم مدعی شویم که گذشته از بیداری اسلامی، انقلاب اسلامی هم پا در ردپای ترکیه گذاشته است؟! این تحلیل‌ها از آن رو سطحی و دم‌دستی است که اصلا دوگانه‌ای که سر آن امروز در جهان اسلام جنگ است، هرگز دوگانه «ایران/ ترکیه» نیست بلکه دوگانه «اسلام/ کفر» است. اگر هم ما و هم لیبرال‌ها، کمی از جزئیات و افراد- خواه به نفع کداممان باشد- فاصله بگیریم، درخواهیم یافت که در زیرمجموعه دوگانه آخر يادشده، جنگ اصلی، میان دوگانه «انقلاب اسلامی، نظام سرمایه‌داری» است. اینکه حالا فلانی در کدام کشور درگیر بیداری اسلامی، خامنه‌ای را «امام خامنه‌ای» خوانده و چه کسی احیانا ترکیه را الگوی خودش فرض گرفته، محل بحث است اما محل صدور حکم نیست. محل صدور حکم، آنجایی است که متاثر از بیداری اسلامی منبعث از انقلاب اسلامی، سرما و یخبندان هم موجب نمی‌شود قیام 99 درصد علیه اقلیت اشراف متوقف شود. محل صدور حکم، آنجایی است که طبق نقشه، در قلب آمریکاست اما مطابق نقش و نگار امروز دنیا، میدان التحریر خوانده می‌شود و الا با عرض معذرت از جناب اردوغان- که بعضا نیمچه ارادتی هم به او دارم! و میان او با لیبرال‌های وطنی فرقی از جنس شرف، قائلم که بيانش مال این مجال نیست!- می‌خواهم بگویم اصولا در منظومه کنونی جهان، دولت ترکیه اصلا داخل بازی نیست. آنکه محبوب جهان عرب است و شاخص ایستادگی، سیدحسن نصرالله است که دستبوس مولای ماست. در دوگانه دست‌پرورده مکتب خامنه‌ای و اسرائیل، در دوگانه جمهوری اسلامی و آمریکا، در دوگانه اسلام و کفر و در دوگانه انقلاب اسلامی و نظام سرمایه‌داری، ترکیه همان به که به توریست‌های خودش فکر کند! احدی با «مکتب آنتالیا»، اصلا دست به انقلاب نمی‌زند که حالا ببیند، بعد از دوران گذار، گذرش به کدام ایده اداره حکومت می‌افتد. البته که بیداری اسلامی، فقط و فقط به انقلاب اسلامی ملت شهیدپرور ما بدهکار است، همچنان که خروش 99 درصد مردم دنیا علیه اقلیت محض اشراف، تنها و تنها مدیون بیداری اسلامی است که خودشان هم به این واقعیت اذعان کرده‌اند. بیداری اسلامی، بیشتر از خود انقلاب اسلامی نشان داد چرا آمریکا و اسرائیل این همه از بهمن تماشایی بهمن 57 ملت ایران واهمه داشتند. اینکه روزگاری قرار بود نوچه دشمن اصل کاری ما 3 روزه تهران را فتح کند، اینکه سال‌های سال است که قرار بود انقلاب اسلامی در همان هفته اول سقوط کند، اینکه قرار بود با جنگ، تحریم، تهدید، ترور، زور، قلدری، باد و بروت، بساط انقلاب اسلامی در ایران جمع شود، اینکه قرار بود دودمان انقلاب اسلامی را فتنه 10 ساله 78 و 88 نابود کند، حالا فلسفه‌اش روشن شده است. دشمن ما از امروز دنیا می‌ترسید. دلیل واهمه دشمن از انقلاب اسلامی دیروز، این بود که دشمن ما در ضمیر ناخودآگاه خویش از بیداری اسلامی امروز واهمه داشت. از تسری انقلاب واهمه داشت. از این می‌ترسید که انقلاب اسلامی در ایران رخ دهد اما در ایران محدود نماند. سفارت آمریکا اوایل استقرار نظام جمهوری اسلامی، بدل به لانه جاسوسی شده بود تا دنیا شکل امروزش را نداشته باشد. آمریکا انقلاب اسلامی را نمی‌خواست چون از بیداری اسلامی می‌ترسید. مبارزه انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی و نیز مبارزه جمهوری اسلامی ایران به رهبری امام خامنه‌ای، با آمریکا و اسرائیل برای یکی مثل من که در نوشته‌هایم زیاد از تشبیهات ورزشی استفاده می‌کنم به مسابقه فوتبالی می‌ماند که بشدت یک‌گله و یکطرفه شده است. شیطان بزرگ دیگر بزرگ نیست اما هنوز شیطان هست و هنوز گاهی شیطنت می‌کند، لیکن توپ از محوطه 18 قدم دشمن بیرون نمی‌آید. بیداری اسلامی، سوپرگل کلاسیک انقلاب اسلامی بود که دروازه کاخ سفید را بر پاشنه لرزاند. این همان کاخ سفیدی است که بعد از ارتحال امام تا همین چند سال پیش سعی کرد حتی نام خامنه‌ای را هم در دنیا سانسور کند اما یخ سانسورچی‌ها نگرفت و خامنه‌ای به کوری چشم آمریکا و اسرائیل شد امام خامنه‌ای، چون رهبر ما به حکمت رفتار می‌کند و به حکمت سخن می‌راند. نمی‌دانم این گل، گل چندم ما بود به آمریکا اما خوب می‌دانم که حالا اوباما، آیات القرمزی را حتی از هیلاری کلینتون هم بهتر می‌شناسد. وزیر خارجه آمریکا بیش از اینها باید منت جمهوری اسلامی را بکشد. ما حق می‌دهیم به سران کاخ سفید، که ندانند چگونه از دست جمهوری اسلامی عصبانی باشند. ما حق می‌دهیم به بچه‌های اتاق بیضی که بیداری اسلامی را میوه شجره طیبه انقلاب اسلامی می‌دانند. این انقلاب ملت ما بود و ایستادگی 30 ساله ملت ما در برابر همه فتنه‌ها بود که به دنیا یاد داد چگونه می‌توان آمریکا و حکام آمریکایی را به زیر کشید و در این راه، ثابت‌قدم ماند. سقوط امثال مبارک و قذافی نشان داد که آمریکا، صدام را به نیابت از ملت عراق، از سیاهچال درآورد. کم کرد آمریکای خرفت، زحمت عراقی‌ها را. دوران خیمه‌شب‌بازی گذشت. جنگ آمریکا با صدام و بن‌لادن، بازی موش و گربه بود. جنگ اصلی آمریکا با جمهوری اسلامی است. آمریکا دید حریف اصل نمی‌شود، رفت به جنگ با بدل که البته بدیل خودش بود، نه بدیل انقلاب اسلامی. روزگاری، آمریکا که می‌دید حریف ایران نمی‌شود، «انقلابی‌های قلابی» را در جهان علم کرد و در یک ‌جنگ زرگری که جلوه ویژه هالیوودی 11 سپتامبر، نقطه عطف آن بود، به مبارزه با ایشان پرداخت و همه‌شان را کشت یا دستگیر کرد. من هم در دوران ماضی، گاهی آتاری بازی می‌کردم! این همه اما چیزی بیشتر از یک ‌مانور نبود. یک ‌شو. یک ‌نمایش. آمریکا در بازی‌های دستگرمی بر حریفان خود غلبه کرد تا از انقلاب، انقلابی و انقلابی‌گری، کاریکاتور بکشد، غافل از اینکه مسابقه رسمی آمریکا با جمهوری اسلامی‌ای است که انقلابی است، نه قلابی. آمریکا که می‌دید زورش به انقلاب اسلامی خمینی نمی‌رسد، مردی قلابی به نام بن‌لادن را علم کرد، تا اولا جمهوری اسلامی را به حاشیه ببرد و ثانیا با به دریا انداختن جسد بی‌جان بن‌لادن، به دنیا نشان دهد این است عاقبت مبارزه با آمریکا! گمانم به این محشری، هالیوود تا به حال چنین فیلمی نساخته باشد. فقط حیف که سن هیلاری از سن ستاره بودن گذشته! این نمایش، البته کتمان نمی‌کنم که جلوه‌های ویژه قشنگی داشت اما متاسفانه یا خوشبختانه همه‌اش فیلم بود. مثل یک‌رویای دوست‌داشتنی که وقتی از خواب بلند می‌شوی، می‌فهمی که همه فتوحاتت را خواب دیده‌ای! فتح‌الفتوح انقلاب اسلامی اما در عالم خواب نبود؛ بیداری اسلامی بود و در عالم بیداری حادث شد. اتاق بیضی، کانال فاضلابی است که سران کاخ سفید با دست بیداری اسلامی البته از آستین نازنین انقلاب اسلامی، یکی‌یکی دارند بیرون می‌آیند. قیافه امروز اوباما از نعش بیجان سرهنگ سبز، قابل ترحم‌تر است. انقلاب اسلامی با بیداری اسلامی دارد زجرکش می‌کند سران کاخ سفید را. هر انقلابی، برای خود یک ‌15 خرداد 42 دارد و 15 خرداد 42 ملل مسلمان دنیا، انقلاب اسلامی ملت ما بود. اگر 15 خرداد سال 42 این نوید را می‌داد که در ایران خبرهایی در راه است، لاجرم انقلاب اسلامی ملت ما این نوید را می‌داد که در دنیا خبرهایی هست. بارها با خود اندیشه می‌کردم که یک ‌انقلاب اسلامی، گیرم که در قلب خاورمیانه، مگر چه کار دارد با نظام سرمایه‌داری حاکم بر دنیا و این کارش مگر حالا چقدر و تا کجا برد دارد که این همه علیه آن نقشه می‌کشند و برای مهارش، نقشه راه می‌کشند؟! گیرم که امام ما معتقد بود: «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند»؛ مگر تا کجا دامنه این سخن کشیده خواهد شد که جنگ 8 ساله و فتنه 10 ساله علیه آن راه می‌اندازند؟! واقعیت این است که اگر دیروز آمریکا و اسرائیل مثل سگ از ما می‌ترسیدند، به خاطر امروز دنیاست. هم دنیای اسلام، هم سراسر دنیا. به خاطر عراق بدون صدام که حتما به آرمان‌های جمهوری اسلامی نزدیک‌تر است تا آرمان‌های نظام سرمایه‌داری. به خاطر مصر بدون مبارک، که حتما در آن سفارت رژیم اشغالگر قدس، تسخیر می‌شود. به خاطر بحرین سراپا اعتراض علیه آل‌خلیفه، که حتما در آن شعار «مرگ بر آمریکا» شنیده می‌شود. به خاطر یمن سراپا اعتراض علیه علی عبدالله صالح. به خاطر تونس بدون دست‌نشانده آمریکا. به خاطر لیبی بدون قذافی که حتما در آن شعار «الله‌اکبر» شنیده می‌شود. در بدسلیقگی قذافی، همین بس که دوست پسر رایس بود اما در خوش‌اشتهایی‌اش همین بس که به هر حال، دوست‌پسر وزیر خارجه آمریکا بود! خاک بر سر بی‌ناموست کنم ‌ای نظام سرمایه‌داری! خاک بر سر بی‌ناموست کنم ‌ای سارکوزی! خاک بر سر بی‌ناموست کنم ‌ای برلوسکونی! هنوز از خرابه‌های به جا مانده از چادر سرهنگ بشدت سبز، بوی ادوکلن‌هایی با مارک نظام سرمایه‌داری به مشام می‌رسد. خاک بر سر خاندان اشراف در همه جای عالم! چادر سرهنگ، لانه امضای قراردادهایی بود که بوی نفت می‌داد. از کانال فاضلاب شهر سرت، اگر قذافی زنده اما مجروح بیرون آمد، لیکن نعش نظام سرمایه‌داری، از همان جا بدون جان بیرون آمد و دیگر حتی نیازی به حرام کردن گلوله نبود.
نعش قذافی در سردخانه مصراته، بوی تعفن قرارداد می‌داد؛ قراردادهای اقتصادی. قرارداد زر و زور با تزویر. قرارداد نفتی. قرارداد چپاول. قرارداد پیوند استعمار و استکبار. قرارداد سرمایه‌داران با دیکتاتورها. قرارداد قدرت با ثروت. قرارداد آقازاده بعضي‌ها با آقازاده قذافي. قرارداد رایس با معتصم. قرارداد راست با چپ. قرارداد غرب با شرق. آخر و عاقبت قذافی نشان داد که ملی‌گرایی و چپ‌گرایی، اگر چه روزگاری علم مبارزه با غرب را در دست می‌گیرند اما مرد این راه نیستند چرا که اسلامگرا نیستند. در چادر قذافی زنده فقط یک ‌نفر توانست حالش را بگیرد و آن رئیس‌جمهور مکتبی وقت جمهوری اسلامی بود. اسلام، دین مبارزه و سازش‌ناپذیری است. اسلام، دین انقلاب است و دقیقا از همین روست که دنیای دوست و دنیای دشمن، حتی در عهد موسوم به چپگرایی، فقط و فقط شعار «مرگ بر آمریکا»ی ملت ما را باور کرد. قذافی بدل صدام و بن لادن بود اما بیداری اسلامی، کپی برابر اصل انقلاب اسلامی است. آمریکا از همان اول هم می‌دانست که انقلاب اسلامی، اگر در همان ایران دفن نشود، به بیداری جهانشمول اسلامی منجر خواهد شد. به خاطر همین ترس بود و هست که آمریکا با ملت ما در ابعاد جهانی مبارزه می‌کرد و می‌کند. اگر آمریکا با هیچ انقلابی به اندازه انقلاب اسلامی بهمن 57 مبارزه نکرده است، به خاطر امروز دنیاست. به خاطر خاورمیانه‌ای است که دست رد بر سینه نقشه راه زد و خودش برای دشمن نقشه کشید. پروژه‌های «ایران‌هراسی» و «اسلام‌هراسی»، بلکه می‌خواهم بگویم «انقلاب‌هراسی»، یعنی هراس آمریکا از دنیای امروز و یعنی آمد به سر آمریکا از آنچه می‌ترسید. حالا آمریکا برای مبارزه با جمهوری اسلامی باید با بیداری اسلامی بجنگد. حالا خون حسین فهمیده‌ها در رگ جوانان و نوجوانان بحرین می‌جوشد. حالا پرچم اسرائیل در دل جنبش تسخیر وال‌استریت، پیش چشم کاخ سفید به آتش کشیده می‌شود. حالا توپ در 18 قدم اتاق بیضی است. حالا بیداری اسلامی، تبدیل شده به 15 خرداد 42 برای 99 درصد مردم دنیا. حالا آمریکا فقط و فقط با یک‌ انقلاب اسلامی مواجه نیست؛ با انقلاب اسلامی‌ها یا انقلاب‌های اسلامی روبه‌رو شده. انقلاب‌هایی که برای همه مردم دنیا الگو شده. من البته حق دارم که وسط این دعوای دیدنی، یک‌نرخ دیدنی‌تر تعیین کنم و درود بفرستم بر ملت ایران و رهبر فوق‌العاده حکیم‌مان که در فتنه 88 نه‌تنها اجازه ندادند انقلاب اسلامی از مسیر خود خارج شود که با خلق یوم‌الله بی‌همتای 9 دی، درخشان‌ترین فصل تاریخ انقلاب اسلامی را رقم زدند. اگر ایستادگی خامنه‌ای نبود، و اگر نبود که این ملت به عهد خود با قطره‌های خونشان وفا دارند، گذشته از اینکه انقلاب اسلامی نبود، بیداری اسلامی هم نبود. مسیر تاریخ را یوم‌الله ما بود که با رهبری حکیمانه حضرت ماه عوض کرد. اگر چه ما 9 دی را در خیابان انقلاب اسلامی رقم زدیم، لیکن محل اصلی و استراتژیک وقوع این یوم‌الله، خیابان بیداری اسلامی بود. آمریکا که در بازی‌های دستگرمی بر حریفان خود پیروز شده بود، علیه ما فتنه کرد تا پیروز و فاتح مسابقه رسمی هم باشد تا دیگر احدی جرأت نکند بگوید: «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند». تا فتیله هر انقلابی را علیه ظلم و جور، در هر جای عالم پایین بکشد. تا به دنیا بگوید؛ این هم از آخر و عاقبت انقلاب اسلامی ملت ایران. ما بالاخره موفق شدیم ریشه اصلی را بخشکانیم؛ شما دیگر چه می‌گویید؟! همینجا باید تاکید کنم که ابعاد بین‌المللی یوم‌الله 9 دی، بیش از آنکه معطوف به انقلاب اسلامی خودمان باشد، ناظر بر مفهوم بیداری اسلامی است. یوم‌الله 9 دی، فقط تثبیت انقلاب اسلامی نبود؛ جرقه‌ای بود که در دل ملت‌ها زده شد. بارقه امیدی بود برای توده ملت‌ها. آزادیخواهان دنیا نگران بودند فتنه 88 آخر و عاقبت به چه چیزی منتهی می‌شود؟! به چه روزی؟! به آشوب عاشورا یا یوم‌الله 9 دی؟! 9 دی نشان داد که می‌توان انقلاب اسلامی کرد و از آن چون یک ‌دّر قیمتی محافظت کرد. خیلی از ملت‌ها بهمن 57 داشتند اما خیلی از ملت‌ها 9 دی نداشتند. یوم الله 9 دی، اساسی‌ترین و اصولی‌ترین تفاوت انقلاب اسلامی ملت ماست با انقلاب‌های مارکسیستی و کمونیستی و همچنین با انقلاب‌های ملی‌گرایانه و از روی دنده چپ. یوم‌الله 9 دی نشان داد شعاع ستاره‌های حضرت ماه، دقیقا به خورشید می‌رسد. یوم‌الله 9 دی نشان داد خداوند دعای شهدای ما را، برادران و پدران ما را مستجاب کرده است و تا انقلاب مهدی عجل‌الله تعالی فرجه‌الشریف، خمینی زنده است. اگر با یوم‌الله 22 بهمن 57 انقلاب اسلامی به بار نشست، لیکن با یوم‌الله 9 دی 88 وقت آن شد که در مقام عمل، نه تئوری و نظر، انقلاب اسلامی، تکثیر شود. پس جرقه بیداری اسلامی، در بطن انقلاب اسلامی زده شد و جرقه التحریر، در متن خیابان انقلاب اسلامی. فقط انقلاب اسلامی نبود که از این خیابان شروع شد؛ بیداری اسلامی هم از این خیابان شروع شد. این لطف خدا بود به ملت ما. ما آمده بودیم از انقلاب اسلامی خودمان پاسداری کنیم؛ بیشتر از رای‌مان، از بیعت‌مان. از آن عهد که با خمینی و خامنه‌ای بسته بودیم. شاید نمی‌دانستیم امروز را. شاید نمی‌دیدیم امروز را. آنکه در جمع ما خوبان، کار شمع می‌کند و خود می‌سوزد تا به ما نور دهد، خمینی بود که 8 سال جنگ تحمیلی را، جنگ فقر و غنا می‌دانست. خمینی حکیم بود. آن مرد خدا، می‌دید امروز دنیا را. مگر دعوای این 99 درصد با اقلیت سرمایه‌دار حاکم بر دنیا، چیزی جز جنگ فقر و غناست؟! 8 ماه جنگ تحلیلی هم، خامنه‌ای با حکمت، رهبری کرد ما را. «این عمار» ندای هل من ناصر انقلاب اسلامی بود و بیداری اسلامی، چیزی جز لبیک به امام خامنه‌ای نیست. ما درگیر سران فتنه بودیم اما خامنه‌ای، برای ما نقشه سران کاخ سفید را تشریح می‌کرد و به تحلیل‌های ما عمق می‌داد. روزی از روزهای آن 8 ماه فراموش‌ناشدنی، خامنه‌ای برای ما از مسجد ضرار گفت. از الله‌اکبرهایی که به جای مناره انقلاب، بر مدار تقلب و دروغ شکل می‌گرفت و از حلقوم تزویر بیرون می‌آمد. آن روزها، خامنه‌ای از روی حکمتی که علی‌الدوام همراه ایشان است، به موضوع کاریکاتور کشیدن از انقلاب اسلامی اشاره کرد. حمله به انقلاب، با کاریکاتوری از انقلاب. با همان فرم اما بدون آن محتوا. با همان ظاهر ولی بدون آن باطن. آن زمان، مثل همیشه، محل بحث «آقا» با ما، اصل انقلاب اسلامی بود. اصل یک ‌انقلاب، که فصل خاموشی‌اش نیست بلکه موسم تکثیر آن است. انقلاب مخملی، کپی برابر اصل انقلاب اسلامی نبود. کاریکاتوری از انقلاب اسلامی بود. خامنه‌ای این بیرق را نگه داشت چرا که امروز جهان اسلام را می‌دید. تاریخ، مردانی را بزرگ می‌سازد اما مردان حکیم، خود تاریخ‌سازند. حکمت خامنه‌ای در ژرفای اندیشه اوست و اینکه ماه ما به روشنی، امروز، فردا و فرداها را رصد می‌کند. هنوز خیلی‌ها به ماندن مبارک امید داشتند که «آقا» در نماز جمعه، نامبارک را رفتنی خواند. این را هم گفت که جایی راهش نمی‌دهند. مبارک رفت و جایی هم راهش ندادند. خامنه‌ای اما به این بسنده نکرد. گفت که موج بیداری‌ها به قلب اروپا می‌رسد، و رسید. بعد هم گفت که این موج، جهانی می‌شود و شد. آری! همین‌طورهاست لابد که خامنه‌ای تنها رهبر دنیاست که یک ‌ملت محافظ دارد. نفس ملت ما به نفس رهبر ما بسته است. می‌میریم برایش.
***
«آقا»ی خوبم، سلام! در شعاع آن ماه که شما باشی، آنچه زیاد است، ستاره است. ستاره‌های فدایی. این همه افتخار را ما مدیون شما هستیم. رهبری حکیمانه شما. عشق به شما، سختی انتظار را برای ما کم کرده. تا آغوش خورشید، دست ما ستاره‌ها را هم بگیر. با تو وصل، فصل روزگار ما می‌شود. یک‌ ملت، یک‌ امت، فدایی داری، سالار عاشورایی!