حالا دیگر آنتونیو کونته فیگور یک مرد فاتح را به خود می‌گیرد، پیروزی در جوزپه‌مه‌آتزا، شکست نرآتزوری، صدرنشینی و باز هم نشستن در بالای جدول. پیروزی روی یک حساب و کتاب، نوع جدیدی از فوتبال ایتالیایی، پاس‌های تک‌ضرب، کسب 3 امتیاز، خیال راحت و بدون دغدغه فکری و باز هم صدرنشینی. آنتونیو کونته فردای بازی وقتی سر میز صبحانه روزنامه‌های یکشنبه صبح را تورق می‌کند آنقدر می‌تواند به خودش ببالد که در این یک دهه اخیر هیچ کدام از مربیانی که روی نیمکت بانوی پیر نشسته‌اند نمی‌توانند به اندازه او سرخوش باشند از این اتفاق. او انقلابی به پا کرده، درست است انقلاب! یوونتوسی که در چند فصل اخیر از رده چهارم بالاتر نرفته بود حالا حکمران بی‌چون چرای کالچو است، یک ورزشگاه جدید هم پیش‌کش مرد اهل «لچه» به همراه خریدهای موثری که شمایل یک تیم را به خوبی دگرگون می‌کند. او فقط به کمی خوش‌شانسی، اعتماد به‌نفس، حمایت مربیان و البته تشویق روی سکوها احتیاج دارد تا به خوشبخت‌ترین مرد نیم‌فصل اول فوتبال ایتالیا تبدیل شود. البته اگر پاپا‌نوئل هم کمی به فکرش باشد می‌تواند در جعبه جادویی شب کریسمس اسکودتو را نیز برایش کادو‌پیچ کند! کونته مرد خوش‌شانسی است، یوونتوس مقابل برادر‌های ناتنی میلانو که به اندازه یک موش تضعیف شده‌اند پیروز می‌شود، یوونتوس بدون خیال و واهمه از رقابت‌های اروپایی حتی لیگ مضحک اروپا تنها به اسکودتو و کوپا‌ایتالیا فکر می‌کند. کونته مرد خوش‌شانس و البته زیرک و مرموزی است؛ «مرموز»! این واژه برازنده‌تر است برای مردی که بد نیست نگاهی به تقویم خاطراتش بیندازد و روزهای آخر اکتبر 5سال قبل را مرور کند. همان زمانی که هدایت تیم «آرتزو» دسته چهارمی را بر عهده داشت و از مجموع 12بار هدایت این تیم تنها 3 پیروزی به‌دست آورده بود، شاید این آمار برای فصل اول و به دست گرفتن تیمی در نیمه راه بد نباشد آن هم برای مرد جوانی که به تازگی به جرگه مربیان پیوسته بود. ولی فصل بعد چطور؟ 15 بازی، 8 پیروزی و هنوز ماه دسامبر 2007 به پایان نرسیده بود که به «باری» پیوست، در 2 فصل تمام میانگین پیروزی‌‌های او به عدد 42 رسید. هدایت آتلانتا و سیه‌نا هم همین‌طور، البته در آتلانتا روزگار سیاهی را تجربه کرد و مانند تجربه اولی‌ها بیش از 14 بازی روی نیمکت آتلانتا دوام نیاورد. اما بخت آنقدر با او یار بود که در میان تمام گزینه‌ها سران باشگاه او را برای هدایت این فصل بانوی پیر انتخاب کردند. البته برای فروکش کردن خشم هوادارن بازگشت کهنه‌سرباز یووه بهترین انتخاب بود، او نه مانند چیرو فرارا بود که نخستین تجربه‌اش را بخواهد روی نیمکت یوونتوس پیاده کند و نه مانند راینری کودن که در هیچ حالتی قابل اعتماد نیست. بقیه مردانی که به شکل نسیم‌های زودگذر آمدند و رفتند و هیچ کدام نتوانستند درد کهنه بانوی پیر را التیام بخشند. اما آقای مرموز شکل جدیدی را آمیخته به فوتبال ایتالیا کرده و پایه‌گذاری روش 4-2-4 که به نوعی کمباین کردن هافبک‌ها در کنار فورواردهاست. این موضوع اتفاق خوشایندی بود برای «یوونتی‌نیتا» (هوادارن یوونتوس) که مجبور بودن هوای مه گرفته تورینو را با مردانی ناآشنا تحمل کنند. اما در میان تمام بحث‌های فنی آیا آنتونیو کونته می‌تواند ارتباط‌اش را با روی سکوها از دست ندهد؟ مردی که سیاست‌هایش درباره کاپیتان بیانکونری حالا برای همه نمایان شده است. در همان ابتدایی که آنیلی در جایگاه مدیر باشگاه از پایان بازی دل‌پیرو در یوونتوس خبر داد باید به این مساله مشکوک می‌شدیم که چه کسی از مدیر خواسته تا زودتر از موعد مقرر دست به تخریب کاپیتان بزند! کونته حتی در آخرین حرف‌هایش درباره «آله» گفته بود حتی نفس کشیدن دل‌پیرو روی نیمکت برای تیم تاثیرگذار است اما گویی رنج کشیدن پینتوریکیو برای هم‌بازی سابق، برای مردی که حالا با کت و شلوار روی نیمکت بالا و پایین می‌پرد هیچ اهمیتی ندارد. کونته در خوابی زمستانی فرو رفته، گذشته را فراموش کرده و انگار هیچ چیز قادر نیست او را وادار کند نگاهی به پشت سرش بیندازد. آله می‌خواهد در آخرین فصل حضورش بار دیگر ارزش‌هایش را به رخ بکشد و این مساله زمانی که کارگردان تلویزیونی ایتالیا لانگ‌شات چهره او را پس از خراب کردن موقعیت تک به تک با دروازه‌بان اینتر نشان می‌داد به وضوح مشخص بود. تا به حال اینگونه خستگی را در چهره او ندیده بودیم... . الکس در حال نفس کشیدن است و کونته باید صدای نفس‌های او را که در غالب شعار هواداران از روی سکوها شنیده می‌شود در گوشش احساس کند. علامت سؤال
حالا دیگر آنتونیو کونته فیگور یک مرد فاتح را به خود می‌گیرد، پیروزی در جوزپه‌مه‌آتزا، شکست نرآتزوری، صدرنشینی و باز هم نشستن در بالای جدول. پیروزی روی یک حساب و کتاب، نوع جدیدی از فوتبال ایتالیایی، پاس‌های تک‌ضرب، کسب 3 امتیاز، خیال راحت و بدون دغدغه فکری و باز هم صدرنشینی. آنتونیو کونته فردای بازی وقتی سر میز صبحانه روزنامه‌های یکشنبه صبح را تورق می‌کند آنقدر می‌تواند به خودش ببالد که در این یک دهه اخیر هیچ کدام از مربیانی که روی نیمکت بانوی پیر نشسته‌اند نمی‌توانند به اندازه او سرخوش باشند از این اتفاق. او انقلابی به پا کرده، درست است انقلاب! یوونتوسی که در چند فصل اخیر از رده چهارم بالاتر نرفته بود حالا حکمران بی‌چون چرای کالچو است، یک ورزشگاه جدید هم پیش‌کش مرد اهل «لچه» به همراه خریدهای موثری که شمایل یک تیم را به خوبی دگرگون می‌کند. او فقط به کمی خوش‌شانسی، اعتماد به‌نفس، حمایت مربیان و البته تشویق روی سکوها احتیاج دارد تا به خوشبخت‌ترین مرد نیم‌فصل اول فوتبال ایتالیا تبدیل شود. البته اگر پاپا‌نوئل هم کمی به فکرش باشد می‌تواند در جعبه جادویی شب کریسمس اسکودتو را نیز برایش کادو‌پیچ کند! کونته مرد خوش‌شانسی است، یوونتوس مقابل برادر‌های ناتنی میلانو که به اندازه یک موش تضعیف شده‌اند پیروز می‌شود، یوونتوس بدون خیال و واهمه از رقابت‌های اروپایی حتی لیگ مضحک اروپا تنها به اسکودتو و کوپا‌ایتالیا فکر می‌کند. کونته مرد خوش‌شانس و البته زیرک و مرموزی است؛ «مرموز»! این واژه برازنده‌تر است برای مردی که بد نیست نگاهی به تقویم خاطراتش بیندازد و روزهای آخر اکتبر 5سال قبل را مرور کند. همان زمانی که هدایت تیم «آرتزو» دسته چهارمی را بر عهده داشت و از مجموع 12بار هدایت این تیم تنها 3 پیروزی به‌دست آورده بود، شاید این آمار برای فصل اول و به دست گرفتن تیمی در نیمه راه بد نباشد آن هم برای مرد جوانی که به تازگی به جرگه مربیان پیوسته بود. ولی فصل بعد چطور؟ 15 بازی، 8 پیروزی و هنوز ماه دسامبر 2007 به پایان نرسیده بود که به «باری» پیوست، در 2 فصل تمام میانگین پیروزی‌‌های او به عدد 42 رسید. هدایت آتلانتا و سیه‌نا هم همین‌طور، البته در آتلانتا روزگار سیاهی را تجربه کرد و مانند تجربه اولی‌ها بیش از 14 بازی روی نیمکت آتلانتا دوام نیاورد. اما بخت آنقدر با او یار بود که در میان تمام گزینه‌ها سران باشگاه او را برای هدایت این فصل بانوی پیر انتخاب کردند. البته برای فروکش کردن خشم هوادارن بازگشت کهنه‌سرباز یووه بهترین انتخاب بود، او نه مانند چیرو فرارا بود که نخستین تجربه‌اش را بخواهد روی نیمکت یوونتوس پیاده کند و نه مانند راینری کودن که در هیچ حالتی قابل اعتماد نیست. بقیه مردانی که به شکل نسیم‌های زودگذر آمدند و رفتند و هیچ کدام نتوانستند درد کهنه بانوی پیر را التیام بخشند. اما آقای مرموز شکل جدیدی را آمیخته به فوتبال ایتالیا کرده و پایه‌گذاری روش 4-2-4 که به نوعی کمباین کردن هافبک‌ها در کنار فورواردهاست. این موضوع اتفاق خوشایندی بود برای «یوونتی‌نیتا» (هوادارن یوونتوس) که مجبور بودن هوای مه گرفته تورینو را با مردانی ناآشنا تحمل کنند. اما در میان تمام بحث‌های فنی آیا آنتونیو کونته می‌تواند ارتباط‌اش را با روی سکوها از دست ندهد؟ مردی که سیاست‌هایش درباره کاپیتان بیانکونری حالا برای همه نمایان شده است. در همان ابتدایی که آنیلی در جایگاه مدیر باشگاه از پایان بازی دل‌پیرو در یوونتوس خبر داد باید به این مساله مشکوک می‌شدیم که چه کسی از مدیر خواسته تا زودتر از موعد مقرر دست به تخریب کاپیتان بزند! کونته حتی در آخرین حرف‌هایش درباره «آله» گفته بود حتی نفس کشیدن دل‌پیرو روی نیمکت برای تیم تاثیرگذار است اما گویی رنج کشیدن پینتوریکیو برای هم‌بازی سابق، برای مردی که حالا با کت و شلوار روی نیمکت بالا و پایین می‌پرد هیچ اهمیتی ندارد. کونته در خوابی زمستانی فرو رفته، گذشته را فراموش کرده و انگار هیچ چیز قادر نیست او را وادار کند نگاهی به پشت سرش بیندازد. آله می‌خواهد در آخرین فصل حضورش بار دیگر ارزش‌هایش را به رخ بکشد و این مساله زمانی که کارگردان تلویزیونی ایتالیا لانگ‌شات چهره او را پس از خراب کردن موقعیت تک به تک با دروازه‌بان اینتر نشان می‌داد به وضوح مشخص بود. تا به حال اینگونه خستگی را در چهره او ندیده بودیم... . الکس در حال نفس کشیدن است و کونته باید صدای نفس‌های او را که در غالب شعار هواداران از روی سکوها شنیده می‌شود در گوشش احساس کند. ارسال نظر
پربیننده