بازتاب آنچه 2 مدافع پرسپولیس در رشت انجام دادند تشری بود به جامعه فوتبال ما. 3 روز پس از خلق این حادثه تاسف‌‌برانگیز، نادر و حیرت‌آور اظهارنظرها آغاز شد. در ابتدا اکثریت به‌خاطر قبح موضوع آن را صریحا نکوهش کردند، سپس عده‌ای سعی داشتند با تلطیف جو، مثال‌هایی را بیاورند تا مبادا پایان کار این 2 فوتبالیست به ناکجاآباد بکشد. در این بین فدراسیون محتاطانه عمل کرد. آنها فعلا رای محرومیت تا اطلاع ثانوی را صادر کرد‌ه‌اند تا هفته بعد رای نهایی را صادر کنند. اما فدراسیون علی کفاشیان این بار می‌خواهد از منظر دیگری به قضیه ورود کند؛ فدراسیونی که همیشه متهم به نگاه با دیده اغماض بوده است، فدراسیونی که در 2 مقطع مختلف نسبت به ادرار 3بازیکن در 2 بازی لیگ برتری که در شبکه استانی پخش مستقیم می‌شد،کوتاه آمد، حرفی نزد یا دست‌کم آرایی را صادر کرد که در حد قبح مساله در ایران نبود، این بار تصمیم دیگری را گرفته است. روزی که بازیکن آفریقایی‌تبار ابومسلم در ورزشگاه مشهد، چمن را با سرویس بهداشتی اشتباه گرفت عده‌ای بحث تفاوت فرهنگی را مثال زدند و حتی با عنوان نمونه‌های خارجی مدعی شدند کار «جان نگودی» در فرهنگ آفریقایی‌ها چندان عجیب نیست. آن روز فدراسیون فوتبال به راحتی از کنار مساله گذشت تا اینکه امروز 2 بازیکن «ایرانی» در تبریز این کار را تکرار می‌کنند. صورت مساله کاملا مشخص است؛ تا به امروز فدراسیون ما هیچ رای باز‌دارنده‌ای را علیه کسی صادر نکرده است. فکر می‌کنید برای فوتبالیستی که سالانه بالای 500 میلیون درآمد دارد جریمه 50 میلیونی آنقدر سنگین و تنبیه کننده است که او اظهار ندامت کند؟ همین الان یک هفته‌نامه روی کیوسک مطبوعات است که مصاحبه‌ای با شیث رضایی در آن دیده می‌شود دقیقا قبل از خلق دسته گل. او با وجود همه اشتباهاتی که در گذشته داشته است امروز می‌گوید از هیچ چیز پشیمان نیست. مطمئنا اگر رای فدراسیون به چند جلسه محرومیت یا دست پر به جریمه 50 میلیون تومانی ختم شود چند سال بعد او مجددا مصاحبه مشابهی را انجام می‌دهد و شاید با افتخار از دسته گل امروزش حرف بزند.
ادامه در صفحه 9