یک نشریه آلمانی با اشاره به تلاش و تقلای محافل و احزاب سیاسی مختلف در غرب برای بهره‌برداری شخصی از جنبش‌های اعتراضی تسخیر، با تاکید بر اینکه این اعتراضات شروع موفقیت‌آمیز و خوبی داشت اما در عین حال آینده آن را مبهم ارزیابی کرد.
به گزارش مهر، نشریه «دی سایت» در تحلیلی نوشت: از مرکز اعتراضات در میدان تحریر قاهره مکان‌های اعتراضی دیگری در سراسر دنیا شکل گرفت و مشابه این اعتراضات در مادرید، آتن، لندن و پاریس هم به وجود آمد. و بالاخره گسترش این اعتراضات با نام جنبش تسخیر وال استریت به آمریکا نیز رسیده و معترضان دموکراسی حقیقی را می‌طلبند.
نویسنده در ادامه این پرسش را مطرح می‌کند که آیا این جنبش‌های اعتراضی به همین صورت باقی خواهد ماند؟ آیا توجه به اعتراضات ضد‌کاپیتالیسم و عواقب آن ادامه‌دار خواهد بود؟ امیدها، انتظارات و حدس و گمان‌های فراوانی خود را به این جنبش عظیم متصل می‌کنند.
در این میان کمک‌کنندگان اوباما در مبارزات انتخاباتی تلاش می‌کنند از این حرکت اعتراضی به عنوان یک منبع انرژی جدید در مبارزات انتخاباتی و به نفع رئیس جمهوری نامحبوب آمریکا استفاده کنند. سوسیالیست‌های اسپانیایی نیز سعی می‌کنند در مبارزات انتخاباتی ناامیدانه خود در مقابل محافظه‌کاران از نیروی جنبش ضد‌سرمایه‌داری شکل گرفته در کشورشان استفاده کنند. در برلین نیز رئیس حزب مخالف سوسیال ـ دموکرات آرزو می‌کند جرقه خشم مردمی که در نیویورک آغاز شد به شهرها و پارک‌ها و جایگاه‌های مختلف آلمان نیز سرایت کند تا بتواند از این شرایط به نفع خود استفاده کند. نویسنده در ادامه این پرسش را مطرح می‌کند که آیا این جنبش‌ها و اعتراضات برون مجلسی و غیر‌پارلمانی کمکی برای احزاب سیاسی درگیر در انتخابات خواهد بود؟ آیا این جنبش‌ها کمکی برای دموکرات‌های آمریکا که مشاور رئیس جمهوری آنها نخستین اقدامات خود را در راستای سرمایه‌گذاری در بانک‌ها و به نفع سرمايه‌گذاران و بانك‌ها انجام داد، خواهد بود؟ یا برای طرفداران حزب کارگر که تریبون مردمی آنها یعنی بلر با رابرت مرداک منفور ارتباطات تنگاتنگی داشته است؟ یا برای سوسیالیست‌های اسپانیا یا سوسیال ـ دموکرات‌های آلمان که برنامه‌های اجتماعی را مورد بی‌توجهی قرار داده و زنده ماندن و حیات بانک‌ها را مد نظر قرار دادند؟ یا برای سوسیالیست‌های یونانی که تحت فشارهای بین‌المللی مردم خود را تحت فشارهای ریاضت اقتصادی قرار دادند؟
«دی سایت» در ادامه خاطرنشان کرد: این گروه‌های سیاسی نباید خود را فریب دهند. آنها نمی‌توانند با جنبش اعتراضی تسخیر گره بخورند. از جنبش‌های اعتراض مردمی علیه بانک‌ها و سیستم حکومتی هیچ کمکی برای آنها به دست نخواهد آمد. حداقل در اروپا که اینگونه است. این احتمال وجود دارد که برعکس همانگونه که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد خشم عمومی توجه مردم را بیش از پیش به بی‌عدالتی‌های در حال رشد اجتماعی سوق دهد که این خوب و مهم است. به این ترتیب برای هر گروه سیاسی که تلاش می‌کند با این جنبش اعتراضی هماهنگ شود (و از آن کمکی به نفع خود به دست آورد) این امر سخت یا غیر‌ممکن است. مثلا سیاستمداران چپگرا و اتحادیه‌های کارگری طرفدار آنها که در مادرید و در شروع سال تلاش کردند خود را همراه جنبش‌های اعتراضی مردم نشان دهند با پاسخ رد صریح و بی‌پرده مردمی مواجه شدند.
«دی سایت» در بخش دیگری از این تحلیل خاطرنشان کرد: جنبش عظیم تسخیر شروع موفقی داشت و این موفقیت نتیجه یک تاکتیک مناسب و شایسته بود. اما یک طرح کلی که از موفقیت‌های اولیه این جنبش، زنجیره‌ای از پیشرفت‌ها و استراتژی‌هایی اساسی را مد نظر قرار دهد، وجود ندارد.
جنبش تسخیر در آمریکا یا حرکت‌های خواهان دموکراسی حقیقی در اسپانیا وضع جدیدی را ایجاد کرده و آن را گسترش داده‌اند. این جنبش‌ها به عنوان اعلام بیداری است و این کم مساله‌ای نیست. شرایط سیاسی در سایه این حرکت‌ها خود را تغییر داده است. اما حالا این پرسش مطرح است که آیا شهروندان خشمگین شرکت‌کننده در این اعتراضات به اندازه کافی از صبر و خلاقیت برای اینکه این احساس عمومی و انتقادی را در جامعه بیدار نگه‌دارند برخوردارند؟
نویسنده در ادامه به کم شدن صبر و تحمل معترضان و به وجود آمدن این خطر که گروه‌های بیگانه و خارجی با اهداف خود به این اجتماعات رخنه کنند اشاره کرده و نوشت: خشم مردمی به یک علامت تجاری دموکراسی در دنیا تبدیل شده است که البته باید موفقیت آن تضمین شود.
یکی از نویسندگان و رهبران این جنبش به طرفداران جوان خود توصیه کرده است: اگر نمی‌خواهید تنها به واقعه‌ای در سال 2011 تبدیل شده و بعد به دست فراموشی سپرده شوید باید درخواست‌های صحیحی را تنظیم کرده و برآن اساس ائتلاف‌هایی را تشکیل داده و مسؤولیت‌هایی را بر عهده بگیرید. ما نباید هیچ حزبی تشکیل داده یا عضو هیچ گروه خاصی شویم اما باید شجاعت و اعتماد به نفس بیشتری پیدا کنیم. شروع ما خوب بود و حالا باید به راه خود ادامه دهیم. ما باید قدم‌های استراتژیکی در این مسیر برداریم.