زمانی که کارلوس کیروش نظر شخصی‌اش را مبنی بر انتخاب بهترین بازیکن سال به لیونل مسی داد، سر و صدای فراوانی در رسانه‌های اسپانیایی‌زبان به پا شد. تمام هجمه انتقادات بر پایه این موضوع بود که چرا سرمربی پرتغالی ایران رای خود را به هموطن خود نداده است. این سوال زمانی از کیروش پرسیده شد که تمام رسانه‌ها به بحث مهیج انتخاب بهترین بازیکن اروپا و بهترین بازیکن جهان می‌پرداختند. انتخابی که به نظر می‌رسد در 2 سال گذشته بر اساس دموکراسی کامل برگزار می‌شود و سران فیفا بعد از گذشت چند سال به اتفاق به این نظر رسیدند که جایزه بهترین بازیکن جهان را که بر اساس رای تمام مربیان و کاپیتان‌هایی که عضو فیفا هستند در کنار رای مجله معتبر فرانس‌فوتبال که بر اساس نظرسنجی از خبرنگاران سراسر جهان برگزار می‌شود، قرار دهند. این مساله برای فیفا که جایزه خود را در لفافه مجله فرانسوی قرار دهد، نوعی محافظه‌کاری بود چون فرانس‌فوتبال آنقدر در نزد رسانه‌ها از اعتبار فراوانی برخوردار است که شاید نحوه انتخابش درباره بهترین بازیکن اروپا به نوعی جایزه سال ستاره جهان را نیز تحت‌‌الشعاع قرار می‌داد اما سوال اصلی در اینجا به این شکل بیان می‌شود آیا انتخابات در شمایل جدید «فیفا– فرانس فوتبال» در دموکراسی کامل برگزار می‌شود یا اینکه اروپایی‌ها خودشان را به سران فیفا تحمیل کرده‌اند؟ نخستین موضوع این است که چرا این سوال ذهن را به خود مشغول می‌کند؟ خبرنگارانی که می‌توانند در این رای‌گیری شرکت کنند به ظاهر در تمام نقاط جهان شناخته شده‌اند ولی این تراکم در تمام رسانه‌های جهان یکسان نیست. این مساله به این معنی است که در فرانسه، بریتانیا، ایتالیا و اسپانیا بیشترین سهم را دارند و هرکدام بر اساس سلیقه و علاقه خود در این رای‌گیری شرکت می‌کنند از سوی دیگر نیز برای اهدای جایزه بهترین بازیکن جهان، مربیان و کاپیتان‌هایی که عضو فیفا هستند، می‌توانند سرنوشت ستاره سال جهان را تعیین کنند، این مساله نیز با این نقد مواجه است که به نظر نمی‌رسد به دلیل مشغله‌کاری مربیان و کاپیتان‌ها، آنها بتوانند بازی تمام ستاره‌ها را مشاهده کرده و به خوبی مورد آنالیز قرار دهند. در این میان نیز سلیقه شخصی بیشتر به کار می‌آید تا فاکتورهای دیگر که اثبات این مساله بد نیست به رای کارلوس کیروش یک بار دیگر به دقت نگاه کنیم! این درست است که لیونل مسی فصل گذشته به مراتب موفق‌تر از کریس رونالدو بوده ولی واقعیت این است که کیروش به خاطر اختلافات شخصی که با ستاره پرتغالی رئال در زمان مربیگری‌اش در تیم‌ملی پرتغال داشته، این نظر را داده است. فصل گذشته نیز لیونل مسی در حالی موفق شد تا این 2 عنوان معتبر را کسب کند که خیلی‌ها اعتقاد داشتند ژاوی ارناندز و اینیستا شایسته‌تر از پسر آرژانتینی هستند، هر دوی آنها هم قهرمان اروپا شده بودند و هم قهرمان جهان و از همه مهم‌تر اینیستا به خاطر گلی که در فینال جام‌جهانی به ثمر رسانده بود به عنوان بخت اول قلمداد می‌شد ولی زمانی که رای را اعلام کردند نام مسی از گوی خوشبختی بیرون آمد. به این مساله باید کمی دقت کرد که در تعیین سرنوشت فوتبال اروپا در حال حاضر این فرانسوی‌ها هستند که چیرگی کاملشان بر قاره سبز احساس می‌شود حتی بریتانیایی‌های مکار نیز در انزوا قرار گرفته‌اند و هنوز با قوانین کهنه خودشان سرگرم هستند، فرانس‌فوتبال، خبرنگاران را برای رای‌گیری خودش انتخاب می‌کند و میشل پلاتینی نیز با نوع سیاست موذیانه‌اش بر یوفا حکمرانی می‌کند و این اتفاق موضوع جدیدی نیست که می‌توان از آن پرده برداشت چون وقتی به 1950 نقب می‌زنیم، می‌بینیم که گابریل هانوت مبتکر جایزه توپ طلا عقیده‌اش را بر این مساله گذاشت که تنها بازیکنان اروپایی‌الاصل می‌توانند به این عنوان دست پیدا کنند و در آغاز روزنامه‌نگاران تنها به بازیكنان اروپایی تیم‌های باشگاهی اروپا رای می‌دادند و بنابراین بازیكنانی چون مارادونا كه شایسته دریافت این توپ بودند، هرگز عنوان مرد سال فوتبال اروپا را به دست نیاوردند. در سال 1995 در مقررات اهدای جایزه تغییراتی دادند و از آن به بعد بازیكنان غیراروپایی شاغل در تیم‌های اروپایی هم در فهرست انتخاب مرد سال فوتبال قرار گرفتند. ژرژ وه‌آ، بازیكن آفریقایی تیم میلان نخستین غیراروپایی برنده توپ طلایی بود كه در همان سال 1995 به این توفیق رسید. مقررات انتخاب برنده توپ طلایی در سال 2007 نیز تغییر یافت. این بار به رای‌دهندگان اجازه دادند تا به هر بازیكنی در هر جای جهان رای بدهند. پس از آن اصطلا‌ح «مرد سال فوتبال اروپا» را دیگر به كار نبردند و از سال 2007 فقط از واژه «توپ طلایی» استفاده شده است اما از آنجا كه بهترین فوتبالیست‌های جهان در تیم‌های اروپا به فوتبال حرفه‌ای اشتغال دارند، عملا در قاره‌های دیگر برای آنها رقیبی وجود نداشته است. بنابراین در سال‌های 2007 و 2008 همه بازیكنان برگزیده در تیم‌های اروپایی مشغول بازی بودند. با تغییر مقررات، شمار روزنامه‌نگارانی كه اجازه رای دادن داشتند به 96 نفر از سراسر جهان افزایش یافت. دموکراسی که آنها در انتخاباتشان از آن می‌گویند چیزی حدود 45 سال طول کشید!