«فکر نمیکنم کسی توقع داشته باشد که یک مربی 25 سال روی نیمکت تیم دوام بیاورد، آن هم تیمی به اندازههای منچستریونایتد. ولی فکر میکنم او نشان داده که با دیگران متفاوت است».
این جملات، حرفهای گری پالیستر، کهنهسرباز منچستریونایتد است که درباره 25 سال حضور فرگوسن در اولدترافورد میگوید: «باید نگاه کرد و دید که او چگونه با تیمی همانند آبردین کار میکند و این تیم کوچک را به «دژ محکمی» در فوتبال اسکاتلند تبدیل میکند، آن هم در میان «رقبای سنتی» و همین مساله نشانهای است که او را از دیگران متمایز میکند».
گری پالیستر در گفتوگویی با «ساکرنت» خودش را در نقش یک «شاهد» قلمداد میکند که گذر این دوران فرگوسن در اولدترافورد را به خوبی دیده است؛ در آن روزهای نخست فرگی توانست با آبردین پس از شکست رئالمادرید فاتح «جام برندگان جام» اروپا شود. همینطور رستگاری در لیگ اسکاتلند دستاوردهای الکس برای تیمی بود که در آن دوره و در 3 جبهه توانسته بود جامهای اسکاتلندی را درو کند. فرگوسن زمانی که به اولدترافورد کوچ کرد و شیاطین سرخ را از دست «ران آتکینسون» تحویل گرفت، تیم در شرایط خوبی قرار نداشت. او باید کاری میکرد تا تیم جایگاه اصلیاش را در لیگ پیدا کند. او وارث تیمی شد که بازیکنانش تشنه پیشرفت ولی بشدت تضعیف شده بودند. حضور فرگی یک «شوک فرهنگی» نبود بلکه او به خوبی میدانست که چه مسؤولیتی را قبول کرده است. این بدان معناست که فرگوسن قبل از نشستن روی نیمکت شرایط حاکم در اولدترافورد را درک کرده بود. با تمام این تفاصیل او باید تیم را نجات میداد و به بالاترین پله جدول میرساند. باید بازسازی دوبارهای صورت میگرفت و خیلی چیزهای دیگری که در بیرون از باشگاه رخ میداد نیز باید سروسامان میگرفت. تاریخ در اغلب مواقع بازگو میکند این وقایع را، طوری که خیلیها همانند مارتین ادواردز، رئیس آن زمان منیو (1990) در 3 سال اول حضور مرد اسکاتلندی از او قطع امید کرده بود. خیلیها میگفتند اگر ما شکست بخوریم و به عنوانی دست پیدا نکنیم فرگوسن نیز شغلش را از دست میدهد اما من فکر میکنم آنها نمیدانستند که او چگونه در حال ساخت و ساز ساختار اصلی تیم بود. فرگوسن نهتنها به فکر تغییر و تحولات در تیم اصلی بود بلکه برنامههایش برای ردههای پایینتر و جوانان نیز تدوین شده بود. به نظر من کار کردن در چارچوب اخلاقی بزرگترین چیزی است که شما میتوانید در یک مربی ببینید. او در این دستهبندی نفر اول است و شما نمیتوانید دیگر کسی را مانند او ببینید که همیشه با انگیزه مضاعف در حال کار کردن است. فرگوسن در منچستر استعدادهای فراوانی را پرورش داد. این مساله که شما از محصولات خودتان در تیم استفاده کنید یک نوع سودرسانی به بودجه باشگاه است. بازیکنان جوانی مانند برایان مک کلایر، اولهگونار سولسشائر و مایک فلان همگی جزو آن گروهی بودند که زیر نظر فرگوسن پرورش یافتند. در آن روزهایی که فرگوسن هنوز نتوانسته بود با شیاطین به عنوان قابل توجهی دست پیدا کند خیلیها اعتقاد داشتند باید شخصی مانند بابی چارلتون جایگزین او شود. البته رئيس هرگز اعتمادش را نسبت به فرگوسن از دست نداد ولی باید در کمال احترام گفت احتمالا آنها در خلوت خود درباره آمدن بابی حرف میزدند و شاید هم از او درخواست کرده بودند درباره پیشنهادشان فکر کند ولی باید گفت بابی مردی بود که زیر نظر سرمت بازبی و سرالف رمزی کار کرده بود و رموز مربیگری را خوب فراگرفته بود. به هر صورت انتظار به پایان رسید و در اواخر سال 1989 فرگی با مجموعهای شامل پالیستر، پل اینس، دنی والاس، نیلوب، مایک فلان و روبینز توانست جام اتحادیه را بالای سر ببرد. نخستين فتح جام در لیگ برتر سبب شد این اتفاق در 2 فصل بعد یعنی 93-1992 تکرار شود. در همان زمانها بود که اریک کانتونا، برلیان فرانسوی نیز به شیاطین پیوست و از آن روز به بعد فرگوسن خودش را مهیا کرد برای فتح عنوان بعدی. او مربیای بود که دومی نداشت. از سوی دیگر حضور ستارهای مانند اریک کانتونا مزید بر علت بود. او بازیکنی بود که به نظر من دیگر تکرار نخواهد شد. شما وقتی مربی میشوید با شخصیتهای متفاوتی در تعامل هستید. ما در منچستر با اریک کانتوناهای مختلفی روبهرو بودیم. با طرز فکرهای متفاوت. فرگوسن، کانتونا را بازسازی کرد، ذهن او را تغییر داد. شاید اریک یکی از آن نمونههای نادر بود و فکر میکنم هر از چندگاهی احتیاج داشته کسی دست روی شانههایش بگذارد و بگوید: «اجازه بده! از این راه عبور کن!»
فرگوسن یک گنج باارزش است. او نمونه جدیدی از مربیگری را ابداع کرد و همیشه با زمان پیشرفت و هرگز مغلوب زمان نشد. حالا او به مرز 70 سالگی نزدیک شده و نشانهها بر این است که دیگر مانند سابق از آن نیروی جوانی برخوردار نیست ولی واقعیت چیز دیگری است و پالیستر نیز به این مساله اشاره میکند که او به درجه کمال در مربیگری رسیده است.
منبع: Soccernet