با آنكه ديگر بر همه دنيا مبرهن شده تهديد‌هاي رژيم مجعول صهيونيست عليه ايران از بي پايه‌ترين تهديدهاست؛ اما طرف هاي مقابل ايران در موضوع هسته‌اي همچنان از اين موضوع به‌عنوان يك تاكتيك سياسي بهره مي گيرند. سخنان ماه گذشته نيكلاساركوزي رئيس جمهور فرانسه، واقعيت تازه‌اي را درباره «كاربرد سياسي تهديد نظامي ايران» آشكار ساخت. ساركوزي كه در سال پاياني حكومت باراك اوباما « نقش نيابتي غرب» را در خاورميانه به عهده گرفته است، بي شرمانه گفت: چنانچه تهران برنامه هسته اي خويش را متوقف نكند، طرح حمله به تاسيسات هسته اي اش را دنبال مي كنيم. نكته قابل تامل در اظهارات ساركوزي مشابهت ادعاي او با موضع سران تل آويو است.تهديد ماه پيش رئيس جمهوري فرانسه عين عبارتي بود كه هفته پيش نيز، بنيامين نتانياهو نخست وزير رژيم صهيونيست و ايهود باراك وزير جنگ و پريروز، شيمون پرز رئيس اين رژيم به زبان آوردند. آنها نيز مدعي شدند در صورت تداوم فعاليت هسته اي تهران، اسرائيل به حمله متوسل خواهد شد. جالب اينجا ست كه اين بار نيز پيش از آنكه تهران پاسخ اين جنگ رواني بازيگران هسته اي را بدهد، جنبش هاي اسلامي منطقه رودرروي صهيونيست ها و سمپات آنها ساركوزي ايستادند و در قاطع ترين موضع گيري، رهبر جنبش حزب الله هشدار داد، هر تعرضي به مقاومت، ايران و سوريه حمله به دنياي اسلام است و عواقبي سخت خواهد داشت.
تا به حال گمان عمومي اين بود كه سناريوي تهديد نظامي ايران رؤيايي است كه كارگزاران رژيم صهيونيست بويژه در جهت انتقام از واژگوني نامبارك و بن علي و فراگيري بيداري اسلامي در منطقه و همچنين شكست‌هاي‌شان در مصاف با جنبش‌هاي مقاومت در جنگ هاي 33 روزه و 22روزه در سر مي پرورانند اما اظهارات ساركوزي، نتانياهو و باراك آشكار ساخت اين موضوع سرفصل حركت جديدي است كه بازيگران غرب‌نشين و صهيونيست موضوع هسته‌اي ايران پس از ناكامي روش‌هاي ديگر آن را در دستور كار قرار داده اند. از سوي ديگر همزماني اين تهديدها با سفر يوكيا آمانو مديركل زبون آژانس بين المللي انرژي اتمي به ايالات متحده و نزديك بودن ارائه گزارش جديد آژانس كه بر پايه برخي اخبار آمانو مي خواهد در آن، جمهوري اسلامي را بدون كوچك‌ترين سند و مدرك به انحراف به سمت توليد بمب اتم متهم كند، از اجراي نقشه اي نو عليه ايران حكايت دارد. در هرحال آنچه مشهود است در مرحله كنوني سناريوي تهديد ايران در دو جبهه غرب و داخل سرزمين هاي اشغالي از سوي دو طيف از سياستمداران دنبال مي شود:
۱-
گروه نخست طيف دولت هاي متحد اوباما هستند كه بر اين پندارند پس از بي نتيجه ماندن قطعنامه هاي شديد و تحريم هاي طاقت فرساي شوراي امنيت يا تاكتيك هايي مثل چماق و هويج، تهديد نظامي تنها طريق امتياز‌گيري يا به زعم غرب، عقب راندن ايران از موضع استوار هسته‌اي‌اش است.
ادامه در صفحه2