گروه ورزشی: این فصل لالیگا دچار سردرگمی شخصیتی شده است طوری که نمی‌توان تصویر حقیقی لیگی را که بهترین لیگ دنیا خوانده می‌شود، بازشناخت. براستی لالیگا کدامیک از اینهاست: لیگی یکطرفه که رئال و بارسا با فاصله زیاد دیگران را جا می‌گذارند و تا آخر در کورس قهرمانی تکتازی می‌کنند یا رقابتی فشرده که هر هفته یک یا چند تیم در آن شگفتی‌ساز می‌شوند و بزرگانی حتی در قامت بهترین تیم‌های حال حاضر اروپا (رئال و بارسا) را قربانی می‌کنند.
هفته یازدهم از این منظر اوج تناقض میان تعریفی کاملا دوقطبی بود که در ابتدای فصل از لالیگای
12-2011 ارائه می‌شد. حالا شاهد هویت‌خواهی تیم‌های کوچک و متوسط هستيم.
در حالی که رئال‌مادرید هم پس از بارسلونا، اوساسونا را به توپ بست (این بار با یک گل کمتر از آبی و اناری‌ها یعنی 7 گل)، بارسا در زمین آتلتیک‌بیلبائو با خوش‌شانسی یک امتیاز می‌گیرد و 2 بر 2 مساوی می‌کند و در همین حال والنسیا و لوانته پس از مسابقه‌ای حساس که به پیروزی 2 بر صفر والنسیای میهمان منجر می‌شود در نزدیک‌ترین فاصله به بارسای 25 امتیازی که در رده دوم قرار دارد می‌رسند یکی با 24 و دیگری با 23 امتیاز.
رئال با 28 امتیاز فاصله‌اش را درصدر جدول با بارسا به 3 امتیاز رسانده اما آیا کسی باور می‌کرد که کاروان صدرنشینان لالیگا چنین نزدیک به همدیگر حرکت کنند و 4 مدعی بلکه نه فقط 2 قطب را شامل شود؟