با نگاهی به فهرست نامزدها و کاندیداهای بهترین مربی سال (گوآردیلا، مورینیو، لو، تابارس، فن‌خال، فرگوسن، ونگر، دل‌بوسکه، آنچلوتی، ون مارویک) می‌توان گفت جز ونگر و فن خال، سایر مربیان، مربیانی پراگماتیک (عملگرا ) هستند. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم هیچکدام از مربیان نامزدشده مانند این دو دارای ذهن جامع و وسیعی پیرامون فوتبال نیستند اما وقتی به کارنامه این دو مربی نگاه می‌کنید، شاهد چیز دیگری هستید. آخرین باری که آرسنال با ونگر قهرمان لیگ برتر شد را دیگر کسی به یاد نمی‌آورد. فن‌خال در چندین سال اخیر بعد از یک فصل موفقیت‌آمیز، یک فصل فاجعه‌آمیز داشته. با ونگر می‌توان ساعت‌ها راجع به فوتبال بحث کرد و از دانش بی‌پایان او لذت برد. او برای شما از سیستم ام دبلیو هررایی گرفته تا سیستم دروازه‌بان به‌عنوان دفاع آخر و سوئیپر مدل سال ۲۰۱۲ حرف خواهد زد. ونگر در چند سال اخیر ده‌ها بازیکن را به فوتبال انگلیس و دنیا معرفی کرده. تیمش یکی از جوان‌ترین تیم‌های لیگ محسوب می‌شود. او در عین حال مفسر و کارشناس تلویزیونی هم هست طوری که بعد از گوش دادن به تفسیرش، ونگر مفسر را به ونگر مربی ترجیح می‌دهید. فن‌خال همواره در کنار وایت برد خود مشغول جابه جا کردن مهره‌های روی آن است. او را چه در تمرین و چه درحین مسابقه همواره در حال نت‌برداری و یادداشت می‌بینید. دفترچه یادداشتش از زیر بغلش جدا نمی‌شود. تئوری‌های خامی را در این دفترچه‌ها نوشته که اگر عملی شود، دنیای فوتبال زیر و رو خواهد شد. او در عین حال مانند اکثر اسلاف هلندی‌اش استعدادیاب فوق‌العاده‌ای هم هست. او توماس مولر و بد اشتوبر را کشف و در عرض چند ماه آنها را از تیم B بایرن به تیم بزرگسالان آلمان رساند. او بایرنی را پایه‌گذاری کرد که حالا یوپ هاینس پراگماتیست در حال بهره‌برداری و استفاده از آن نهال پربار است اما فوتبال بازی نتیجه است. فن‌خال در فینال بایرن - اینتر در حالی که می‌توانست برنده از زمین خارج شود ولی قافیه را روی نیمکت، در زمین و شرایط مسابقه به دستیار سوم پیشین خود واگذار کرد؛ مسابقه‌ای که با کمی هوشیاری می‌توانست برنده از آن بیرون بیاید. اگر به روانشناسی رفتاری این دو مربی روی نیمکت دقت کنید، خواهید دید هر دو آنها در کنار زمین انفعالی عمل می‌کنند و در صورت بروز بحران (دریافت گل، اخراج بازیکن و...) به جای اکشن مناسب شاهد تغییر رنگ چهره آنها هستیم. آنها به‌ندرت کنار خط می‌آیند. به نظر می‌رسد بیشتر مشغول بررسی تئوری‌های روی کاغذ هستند تا شرایط اوبژکتیو درون مسابقه. هفته گذشته گوآردیولا دربازی برگشت برابر ویکتوریا پلژن با سیستم ۴-۲-۴ بازی کرد و از زوج مسی - فابرگاس به‌عنوان یک زوج الاکلنگی در جلوی تیمش استفاده کرد. در تمام کلاس‌های پیشرفته مربیگری روز دنیا همه اساتید بزرگ در تمام سیستم‌های جاری، استفاده از 3 تا 5 هافبک را توصیه و پیشنهاد می‌کنند. آیا روش ۴-۲-۴ پپ با تئوری‌های روز فوتبال دنیا مطابقت دارد ؟ همین مدرسان بزرگ فیفا را اگر به‌عنوان ورودی یک ماشین قرار دهید، خروجی آن حتی کسب یک جام قهرمانی در طول تاریخ فوتبال را به شما نشان نمی‌دهد.