شبکه خبری راشاتودی در گزارشی اعلام کرد: پنتاگون می‌گوید قصد دارد نیروهای نظامی خود را ظرف 5 سال آینده از منطقه خارج کند ولی وقتی کل صنعت آمریکا وابسته به جنگ باشد، این کار چندان راحتی نخواهد بود. به گزارش اشراف، ایالات متحده قصد دارد 725 میلیارد دلار را در سال‌جاری به فعالیت‌های نظامی اختصاص دهد. این میزان، بزرگ‌ترین بودجه نظامی جهان تا به امروز به شمار می‌رود، از طرفی این افزایش بودجه در شرایطی انجام می‌شود که اوضاع اقتصادی آمریکا نابسامان بوده و بدهی‌های ملی این کشور افزایش یافته است. وقتی مساله به جنگ افغانستان می‌رسد، می‌بینیم بیش از نیمی از مردم آمریکا با آن مخالفند. در اینجا این سوال مطرح می‌شود که با آنکه این جنگ تلفات زیادی داشته و همچنین طبق آمار، سالانه به طور متوسط بالغ بر 366 میلیارد دلار برای آمریکا هزینه داشته است، پس چرا آمریکا همچنان اصرار به ماندن در افغانستان و ادامه این مسیر را دارد؟ دیوید سوانسون، نویسنده کتاب «جنگ یک دروغ است»، می‌گوید: محرک‌های زیادی برای این جنگ از قبیل انرژی، منافع اقتصادی و مسائل استراتژیک وجود دارد.به نظر می‌رسد در آمریکا برخی نمی‌خواهند جنگ پایان یابد. 3 کمپانی نظامی مشهور آمریکا به نام‌های لاکهید مارتین، نورث راپ‌گرومن و بوئینگ، در سال 2008 ده‌ها میلیارد دلار از طریق قراردادهایی با دولت ایالات متحده سود کرده‌اند. آیزنهاور، یکی از روسای جمهور آمریکا قبلا درباره نفوذ فزاینده کمپانی‌های نظامی هشدار داده بود. او گفته بود: ما باید با نفوذ غیرمجاز و فزاینده ائتلافهای نظامی- صنعتی مقابله کنیم. 50 سال از زمانی که آیزنهاور این سخنان مشهور را بیان کرده، می‌گذرد. با این حال در دهه‌های پس از ایراد این سخنان هزینه‌های نظامی آمریکا از 500 میلیارد دلار در خلال جنگ ویتنام تا حدود 600 میلیارد دلار در زمان جنگ سرد و تا بیشتر از 700 میلیارد دلار در جنگ‌های پس از 11 سپتامبر افزایش یافته است. برخی معتقدند این افزایش هزینه‌های نظامی طی این سال‌ها در ارتباط مستقیم با هشدار آیزنهاور بوده است. ویلیام دی هارتنگ، مدیر مرکز منابع مالی نیروهای مسلح معتقد است حجم وسیعی از تجارت موثر آمریکا تنها از درگیری‌های جنگ‌افروزانه ارتزاق می‌کند. او می‌گوید: من فکر می‌کنم کمپانی‌های نظامی نقش شاخصی در این زمینه دارند زیرا آنها در هر ایالتی حضور داشته و در بسیاری موارد کنگره را در کنار خود دارند؛ چه در راستای ساخت تسلیحات و چه در صورت لزوم استفاده از آنها. قانونگذاران، قوانینی وضع می‌کنند که در راستای منافع کمپانی‌های نظامی باشد. مثلا مطابق تحقیقات هارتنگ، کمپانی لاکهید مارتین در سال 260 دلار به ازای هر مالیات‌دهنده دریافت می‌کند كه در نتیجه این کمپانی را به بزرگ‌ترین دریافت‌کننده مالیات تبدیل می‌کند. در این میان کمپانیهایی نظیر لاکهید، میلیون‌ها دلار در سال صرف لابی سیاسی کرده و سیاستمداران را با دادن وعده موقعیت‌های اقتصادی تطمیع می‌کنند. چنانچه هارتنگ می‌گوید: گاهی آنان می‌گویند اگر شما به نفع ما رای دهید، در حوزه انتخابی شما کارخانه می‌سازیم. کسانی که با هارتنگ هم‌نظرند می‌گویند تا زمانی که دلارها به جیب کمپانی‌های تسلیحاتی سرازیر می‌شود، تاثیرگذاری و نفوذ آنها افزایش یافته و امپراتوری آنها گسترش می‌یابد و این هرکسی را به فکر فرو می‌برد که آیا آمریکا واقعا قصد دارد به جنگ خاتمه دهد یا اینکه بالعکس، هرگز نمی‌خواهد افغانستان را ترک کند. طبق گفته سوانسون، افغانستان در همسایگی خاورمیانه و همچنین نزدیک چین و روسیه واقع است. او می‌گوید: آنجا منطقه فوقالعادهای برای داشتن پایگاه‌های نظامی و تسلیحات متعارف و هسته‌ای است. آنجا بهترین منطقه برای ساخت خطوط انتقال گاز است. مایکل هادسن، استاد اقتصاد دانشگاه میسوری می‌گوید: با نگاهی به تاریخ معاصر، گرچه رئیسجمهور اوباما پایان ماموریت نظامی آمریکا در عراق را اعلام کرده ولی این به معنی پایان جنگ نیست. او می‌گوید: ایالات متحده تمایل به پایان جنگ عراق دارد ولی در عین حال می‌خواهد پایگاه‌های نظامی خود را در این کشور حفظ کند و 50 هزار نظامی خود را در آنجا نگه دارد. آمریکا می‌خواهد کنترل کاملي بر اقتصاد عراق داشته باشد، طوری که عراقی‌ها هیچگونه فعالیت اقتصادی برخلاف میل آمریکا و سرمایه‌گذاران آمریکایی نداشته باشند. ما می‌توانیم ناگهان یکصد هزار عراقی دیگر را بکشیم! در حالی که آمریکا هنوز میلیون‌ها دلار صرف به دست آوردن قلب و ذهن مردم افغانستان می‌کند، در نظر برخی، این پول‌ها در جهت عکس عمل می‌کند. کتی کلی، فعال صلح می‌گوید: شما می‌توانید حداقل حدود یک‌مایل و نیم در آنجا رانندگی کنید، در آن صورت دیواری مشاهده خواهید کرد که در یک سمت آن انبارهای مهمات و دپوهای نظامی آمریکا قرار دارد و در طرف دیگر آن مناطق مسکونی. در سمت دیگر جاده، مردم بی‌خانمانی هستند که در چادرهایی بدون پرده و پوشش و وسیله‌ای برای گرم کردن خودشان در زمستان سرد زندگی می‌کنند. افغانها در سرما رها شده‌اند در حالی که دولت ایالات متحده و کمپانی‌ها و شرکت‌های بزرگ آمریکا روی جنگی سرمایه‌گذاری می‌کنند که به نظر پایانی ندارد.