بیمارستانی در ایالت پنسیلوانیا، فرشته مرگ در حال شمارش، شمارش به عدد 10 می‌رسد، پیرمرد از سرطان کبد رنج می‌برد، اوضاع آنچنان خوب پیش نمی‌رود، بلند شو «جو»، بلند شو. از روی تخت بلند شو، فرشته مرگ دست سرطان را بالا می‌برد و قهرمان دسته سنگین‌وزن، قهرمان المپیک 1964 توکیو، جو فریزر در یک شب سرد پاییزی، در 8 نوامبر 2011 مغلوب می‌شود. «جو فریزر» همان بوکسوری بود که دندان‌های محمدعلی را در نیویورک شکست و ضربه راست او تا سال‌های سال «ردش» روی صورت قهرمان بلامنازع جهان باقی مانده بود. جو دیگر نتوانست طناب‌های رینگ را بگیرد، مشت سرطان کبد آنقدر قوی بود که تراژیک‌ترین اتفاق را برای جامعه جهانی بوکس به‌بار آورد. از آن روزهایی که «جو» در خیابان‌های فیلادلفیا می‌دوید و در کشتارگاه کار می‌کرد تا زمانی که روی تخت با سرطان به مبارزه پرداخت بیش‌از 4 دهه گذشته است و «پایان»، تلخ‌ترین عنوانی است که می‌توان برای «فریزر» نابغه بوکس حرفه‌ای جهان در دهه 70 در نظر گرفت.
به یاد آن مبارزه قرن
«مبارزه قرن» عنواني است كه به مسابقه بوكس بين جو فريزر مدافع عنوان قهرماني جهان و محمدعلي كلي مدعي اين عنوان اطلاق مي‌شود. اين مسابقه در تاريخ هشتم مارس سال 1971 در نيويورك برگزار شد. 2 مبارز سوژه‌اي داغ براي مطبوعات و تلويزيون شدند و جايزه مسابقه به 5/2 ميليون دلار براي هر كدام از طرفين رسيد. اين نبرد يكي از سمبل‌هاي قرن بيستم است. محمدعلي در اعتراض به حضور آمريكا در جنگ ويتنام، به خدمت سربازي نرفته بود و به نمادي از اعتراض به سياست‌هاي غلط دولتمردان كشورش تبديل شده بود و از آن سو جو فريزر با حمايت از حضور سربازان آمريكايي در ويتنام نماد طرفداراي از دولت بود. عده‌اي از علاقه‌مندان بوكس معتقد بودند كه علي با اتكا به سرعت و استعدادش، فريزر را شكست خواهد داد و گروهي ديگر مشت‌هاي آهنين فريزر و غيبت محمدعلي از مسابقات را امتياز فريزر مي‌دانستند. اشتياق براي ديدن اين مبارزه روز به روز بيشتر مي‌شد و حتي در شهر شيكاگو مردمي كه از تماشاي مسابقه از طريق تلويزيون در يك آمفي‌تئاتر عمومي محروم مانده بودند، دست به شورش زده و سالن نمايش را با خاك يكسان كردند! شب مسابقه اسكوئر گاردن (محل برگزاري مسابقه) شبيه به يك سيرك شده بود؛ پليس‌هايي كه براي كنترل جمعيت آمده بودند، طرفداران خشمگين و متعصب 2 مبارز كه لباس‌هاي عجيب و غريب بر تن كرده بودند و هنرپيشه‌ها و افراد معروفي چون نورمن ميلم، وودي آلن و فرانك سيناترا كه به عنوان عكاس مجله لايف در آنجا حضور داشت و برت لنكستر كه يكي از گزارشگران مسابقه بود. با شروع مسابقه، جنجال و هيجان نهفته در آن هم آغاز شد. علي كه از فريزر بلندقدتر بود، 3 راند اول كنترل مسابقه را با وارد كردن ضربات تيز به فريزر و عصباني‌كردنش در دست گرفته بود. اما فريزر در راند چهارم اوضاع را با زدن ضربات متعدد هوك چپ به سر و صورت علي و كشاندن علي به كناره‌هاي رينگ به نفع خودش برگرداند. مبارزه تا راند يازدهم به همين صورت پيش مي‌رفت، گاهي علي حريف را به دردسر مي‌‌انداخت و گاهي فريزر برتري خودش را نشان مي‌داد اما از راند يازدهم سرنوشت بازي به نفع فريزر عوض شد، ضربه هوك چپ فريزر، علي را به طناب‌هاي محافظ رينگ كوبيد و او تقريبا نقش بر زمين شد. علي به زحمت اين راند را به پايان برد اما در 3 راند بعد فريزر حرف اول را مي‌زد. در ابتداي راند پانزدهم يعني آخرين دور، مجددا ضربه چپ هولناك فريزر نصيب علي شد و او از پشت به زمين خورد (اتفاقي كه در طول دوران حرفه‌اي‌اش فقط 3بار برايش اتفاق افتاده بود) و فك راستش بر اثر اين ضربه شكست و علي تعدادي از دندان‌هايش را قورت داد! اگرچه علي به سرعت از جا برخاست اما عملا توان تحمل ضربات فريزر را نداشت و در انتهاي مسابقه داوران به اتفاق آرا، جو فريزر را به عنوان برنده اين نبرد و قهرمان جهان برگزيدند و اين اولين شكست حرفه‌اي محمدعلي بود.
اسموکین جو!
فریزر که به «اسموکین جو» معروف بود در دوران حرفه‌ای مبارزات خود به استفاده از هوک‌های ویران‌کننده دست چپش مشهور بود. فریزر در سال 1976 از دنیای بوکس خداحافظی کرد هرچند در سال 1981 برای آخرین بار روی رینگ ظاهر شد. فریزر در سال 1971 در مبارزه‌ای که به «مبارزه قرن» شهرت پیدا کرد، موفق شد محمدعلی کلی را در راند پانزدهم در «اسکوئر گاردن» شکست دهد. وی در حالی میدان مبارزه را ترک می‌کرد که نخستین شکست زندگی کلی را به وی تحمیل کرده بود. محمدعلی کلی در سال 1974 در مبارزه‌ای که 12راند به طول انجامید و در پایتخت فیلیپین برگزار شد، فریزر را شکست داد. کلی پس از آن در حاشيه نامه‌اش عنوان کرد که چیزی نمانده بود در آن دیدار بمیرد. كِلِي پس از اين يك بار ديگر هم توانست فريزر را مغلوب كند تا به‌نوعي خاطره شكست سال 1971 را از ذهن‌ها پاك كند. جو فریزر 2 بار به عنوان قهرمانی سنگین‌وزن جهان دست پیدا کرد تا اینکه در سال 1973 به جورج فورمن باخت. فریزر در فیلادلفیا زندگی می‌کرد و در آنجا برای سال‌های بسیاری یک باشگاه مشتزنی راه انداخته بود. فریزر در سال 2009 به CNN گفته بود: «مشکلی با کار کردن با بچه‌ها ندارم. این بچه‌ها فردای ما هستند. چنانچه ما به آنها اهمیت ندهیم چطور انتظار داشته باشیم کاری از پیش ببرند». از فریزر پرسیدند که آیا به «راکی بالبوآ» شباهت داشته است؛ وی در پاسخ اظهار داشت: بی‌تردید. من در کشتارگاه کار کرده‌ام و همان کسی هستم که در خیابان‌های فیلادلفیا می‌دوید.