فیل بال: 2 تابستان پیش، پسرم «هری» از من خواست که او و چند هم‌مدرسه‌ای‌اش را به «جام دونوستی» بفرستم. این جام یک تورنمنت صاحبنام بین‌المللی است که جولای (مرداد) هرسال اینجا در سن‌سباستین برگزار می‌شود، همان‌جایی که بزرگ‌ترین جشنواره فیلم در اسپانیا برگزار می‌شود. والدین باید پول ورودیه بچه‌ها را بپردازند البته فقط در شرایطی که خودشان مربیگری تیم بچه‌هایشان را بپذیرند. من در ابتدا گفتم نه، چون می‌دیدم که وقت ندارم آنها را به‌طور جدی برای جام آماده کنم ولی دست آخر راضی شدم که شنل مورینیو را بر دوشم اندازم. پسرم و یکی دیگر از پسرها که حالا برای تیم جوونیلی (جوانان) رئال‌سوسیداد بازی می‌کند، تنها بازیکنان باشگاهی آن تیم بودند و مابقی مشتی بچه‌های کارنابلد بودند که بالاترین تجربه فوتبالی‌شان در زمین بازی مدرسه بود. آماده کردن آنها کارسختی به‌نظر می‌رسید چون در جام دونوستی فقط با این رقبای باری به هر جهت مواجه نیستی بلکه تیم‌های جوانان باشگاه‌های حرفه‌ای از سراسر جهان هم حضور دارند که به صورت سالانه برای ارزیابی کیفیت کارشان به اینجا اعزام می‌شوند. چلسی و تاتنهام چندین‌بار تیم‌هایشان را فرستاده‌اند و والنسیا و ویارئال هم هر سال بچه‌هایشان را می‌آورند. علاوه‌بر این تیم‌هایی از باشگاه‌های معتبر آمریکای‌جنبوی، آفریقا و ایالات متحده نیز می‌آیند. برای اینکه این داستان بلند و جذاب را خلاصه کنم (که البته مطمئنم روزی درباره آن کتابی خواهم نوشت) ما با همان تیم نیم‌بند به نیمه‌نهایی رسیدیم. تا امروز، هنوز به سختی می‌توانستم دلیلش را توضیح دهم ولی بالاخره زمان این کار فرا رسید. من به بچه‌هایم باور داشتم و آنها هم شروع به باورکردن من کردند و بدین‌ترتیب یک تفاهم دوسویه مثبت بر اساس یک تصور غلط بین ما به وجود آمد (چون نه من مربی قابلی بودم و نه آنها بازیکنان سطح بالا). در واقع من از 30 سال پیش تحصیلاتی ناچیز و کم‌اهمیت در مربیگری داشته‌ام که دست‌کم به درد زیر‌توپ زدن می‌خورد و به زمان‌های خیلی قبل از دوران ژوراسیک باز‌می‌گشت، یعنی زمانی که توپ را از مثانه خوک می‌ساختند! و ما وارد جام شدیم و شروع کردیم به بردن و روی دور افتادیم. اعتماد به‌نفس چیز عجیبی است و وقتی شما دوز بالایی از آن را تزریق می‌کنید، اتفاقات نامعمول بسیاری سر می‌زند. ما تیم‌هایی باشگاهی را بردیم که قاعدتا نباید می‌بردیمشان و معمولا با گل‌های عجیب. 2 باری هم خوش‌شانسی آوردیم. از یک‌چهارم نهایی با پنالتی صعود کردیم و ناگهان خودمان را در نیمه‌نهایی دیدیم. یک حس رضایتمندی از این ماجراجویی غریب به وجود آمده بود که در ما نمی‌گنجید. ولی حتی وقتی در نیمه‌نهایی به کارتاخنا خوردیم، احساس می‌کردیم هنوز هم بخت یارمان است. آنها تیمی پایه از دسته دوم اسپانیا بودند (که البته می‌شود معادل دسته سوم) و همه‌چیز حکایت از آن داشت که آنها همه‌چیز برای موفقیت دارند؛ بهترین بازیکنان منطقه، سازمان‌دهی، پول، مربیان تمام‌وقت و... اما تمام دارایی من 15 تا بچه از 2 کلاس یک مدرسه کوچک بودند و 2 هافبک قابل، مابقی هرچه بود ابری بود از خود‌باوری و بعد من اشتباه بزرگم را مرتکب شدم. با یکی از مربیان بومی که تیمش در مراحل نخست به کارتاخنا باخته بود صحبت کردم و از او پرسیدم که تیممان را چطور می‌بیند. او هم سری تکان داد و گفت: «شما تا الان خوب کار کرده‌اید ولی آنها شما را می‌کشند. حتی به تلاش برای فوتبال بازی کردن مقابل آنها هم فکر نکن. آنها سریع، قوی و به خوبی سازمان یافته هستند». او در یک نطق غرا اینها را به من گفت و ادامه داد: «پسرت را بگذار کاپیتان تیم، شماره 4. 8 بچه دیگر را بگذار پشت توپ و یک پسر را آن جلو برای ضدحملات آزاد بگذار. این باید جواب بدهد».
من به خانه رفتم و مطلبی تهیه کردم- که هنوز هم آن را نگه داشتم – تحت عنوان «ال‌پلان آنتی کارتاخنا» یعنی «برنامه ضدکارتاخنا»! نسخه‌هایی از آن را با افتخار پیش از بازی در رختکن بین پسرها پخش کردم. فکر کردم که این باعث خواهد شد آدم سازمان‌دهنده‌ای به نظر برسم. چند نکته را به آنها اشاره کردم و بعد به زمین فرستادمشان تا تاریخ‌سازی کنند و صدالبته که ما باختیم. 4 هیچ هم باختیم و آنها به راستی ما را قتل‌عام کردند. ولی این مسابقه روی تغییر من به عنوان یک فرد با افکار احمقانه تاثیر گذاشت. دریافتم وقتی تنها پس از 5 دقیقه گلی دریافت کردیم، هیچ برنامه دوم (پلان ب) نداشتیم. بازیکنان ماتشان برده بود و من هم فقط شانه‌هایم را بالا می‌انداختم. ایده ما این بود که نیمه نخست مساوی بدون گل بگیریم و بعد در نیمه دوم جلو بکشیم و آنها را شگفت‌زده کنیم اما تا نیمه بازی 2 بر صفر بود، ستاره‌مان با عضلات دوقلوی کشیده نشده‌اش در بیمارستان بود و همان‌طور که گاهی در زندگی پیش می‌آید، همه چیز بر علیه ما پیش می‌رفت. ولی هنوز احساس می‌کنم می‌توانستیم آن بازی را ببریم و هنوز فکر می‌کنم با دادن آن برگه‌ها به پسرها و با برنامه‌ریزی بازی به گونه‌‌ای که «ما طرف واقعا نامرغوبی بازی» هستیم، بازیکنانم را ترساندم. بر اثر برنامه‌ریزی برای بازی، آنها معصومیت و شعفشان را از دست دادند.
آن مربی بومی مرا ترساند و ترسم خود به خود به بازیکنان مخابره شد. کارتاخنا ما را کشت ولی خودش در فینال باخت، تقریبا به همان شکل که ما باخته بودیم. حالا فکر می‌کنم ما می‌توانستیم برنده شویم ولی از آن روز این راز را داخل بطری گذاشتم.