آنچه به نام اعتراضات اقتصادی و معیشتی در غرب امروز آغاز شده است، به نظر می‌رسد فروکش نکند، بلکه التهاب آن بیشتر شده و تغییر نظام‌ها را نیز به دنبال بیاورد.2 دلیل عمده برای این پیش‌بینی وجود دارد: اول عمومی شدن تظاهرات در 3 قاره اروپا، آمریکا و اقیانوسیه و دلیل دوم آن به پیشینه بحران‌های اقتصادی در سده اخیر و بویژه تجربه کمونیسم در قرن بیستم بازمی‌گردد.
آنچه مسلم است این است که اقتصاد یا معیشت بعد مادی زندگی و اصلی‌ترین حوائج زیستی انسان‌ها را تشکیل می‌دهد. به‌همین دلیل هم کمونیسم که یک نوع واکنش عمیق به سرمایه‌داری بود؛ اقتصاد را زیر بنا می‌شمرد. البته مارکسیسم فکر می‌کرد با طرد دین و معنویت به پایان تاریخ راه یابد اما با محدودیت‌های زیادی که برای آزادی، معنویت و فعالیت‌های اجتماعی و اقتصادی مردم آورد به تاریخ خويش پایان داد. اما اکنون بحران معنویت جدی و جدی‌تر شده، طوری‌که اکنون بشر خسته از تکنولوژی است و آنچه برای رفاه می‌خواست اکنون درحقش جفا می‌کند. روح او سادگی را می‌خواست ولی اکنون در آزار است. به دنبال ساده‌ترین، پاک‌ترین، عمیق‌ترین و ماندگارترین دارایی می‌گردد که آن آزادی از تکنولوژی و ماده‌گرایی است و آن «معنویت» است. پس بشر امروز فقط درد اقتصاد ندارد و تنها درمان آن پیچیدن نسخه‌های اقتصادی نیست. اکنون از لحاظ سیاسی نیز مردم اروپا و غرب مشارکت حداکثری ندارند. دموکراسی برآیند اشرافی‌گری و انتخابات آزاد است؛ یعنی مردم معمولی که نمی‌توانند حکمرانی کنند، پس جنگ انتخابات بین قدرتمندان می‌افتد که لازمه پیروزی در این جنگ صرف تبلیغات هنگفت است. بنابراین ثروتمندان و اشراف سکان را به دست می‌گیرند. اینکه گاهی اوقات انسان می‌شنود امروز دوره «برده‌داری نوین» است حاکی از این واقعیت است که هرچند نسخه دولت‌هایی مثل دولت رفاه و امثال آن را پیچیده‌اند تا فاصله فقر و غنا کمتر شود ولی ثروتمندان حتی برای مصالح بلندمدت خود حاضر به کمک بیشتر به قشر حداکثر (توده) نیستند. پس می‌ماند اعتراضات علیه برده‌داری؛ کما اینکه به عنوان دلیل شکل‌گیری مارکسیسم به آن اشاره شد. نتیجه کلی‌تر اینکه تا‌کنون نسخه‌های حکومتی فراوانی پیچیده شده است. حکومت مطلقه، سوسیالیسم، دموکراسي و...که آخرین و بهترین آن از لحاظ روشی را همین دموکراسی سرمایه‌داری معرفی کرده‌اند اما سوای همه زحماتی که لیبرال- دموکراسی برای بشر ارمغان آورده، در ساده‌ترین راه‌حل‌ها نيز که همانا مجاب کردن ثروتمندان برای کاهش بار مالی بر توده‌هاست، ناتوان است. طوری‌که اکنون در
لیبرال - دموکراسی آمریکایی به عنوان قبله آمال نظریه‌پردازان غربی، توده مردم فریاد می‌زنند یک درصد جمعیت، حق ۹۹درصد مردم را خورده است و باز هم طرفداران لیبرالیسم مي‌گویند صبر کنید، دموکراسی خودش، خودش را اصلاح می‌کند. در حالی‌که بعد از تجربه چند صد ساله همچنان اعتبار و جایگاه واقعی شهروندان در زیر علامت سوال بزرگ است. این چه اصلاح و بهبودی است که حتی با غارت سایر جوامع، نتوانسته‌اند قدری از عدم توازن ثروت را جبران کنند؟ این رویداد، عصر فراعنه مصر، ایران و روم باستان را به یاد می‌آورد و گویی تاریخ به همان نتیجه رسیده است که در آن زمان رسیده بود.
اکنون بشر مانده و هرچه در ذهن خود داشته ولي با این همه تجربه‌های تلخ و شیرین تاریخ، دیگر حرفی برای گفتن ندارد و به بن‌بست ذهنی و عملی رسیده که آخرش ما چه کنیم، بشری که منشأ الهی دارد و پیامبرانی برای هدایت او آمده‌اند. اما تعلیمات پیامبران را کنار زده و با سعی و خطای هزار ساله خود اکنون به پایان راه رسیده است و تازه باید چشم انتظار به مشرق بدوزد تا «سعادت» خود را در صبح «معنویت» راستین پیدا کند و پای در بهشت زمین و چشم بر ملکوت آسمان، حیات انسانی تجربه كند، ببالد، رشد کند و افتخار کند که خلیفه خداست نه برده ثروتمندان و قدرت پیشگان.