محمدرضا آخوندي: اگر از روي «حق و انصاف» و بر اساس «معيارهاي كارشناسي» وضعيت وزنه‌برداري ايران را پس از هفتاد و نهمين دوره رقابت‌هاي جهاني - كه در پاريس برگزار شد - ارزيابي كنيم، بايد بگویيم كه بار ديگر، رشته‌‌اي كه به‌خاطر بروز مسائلي ناگوار در زمينه دوپينگ، در برابر علاقه‌مندان به ورزش، دچار كمرنگي‌هايي شده بود، اين روزها دوباره به يكي از پرافتخارترين رشته‌هاي ورزشي بدل شده است. در هفته‌اي كه گذشت، در هر كوي و برزني كه سخن از ورزش به ميان مي‌آمد، نام وزنه‌برداري و قهرمانان آن بي‌شك يكي از مواردي بود كه مردم به آن اشاره مي‌كردند و بحث‌ها در برخي محافل تا جايي بالا مي‌گرفت كه علاقه‌مندان عادي ورزش هم به انتخاب برخي ركوردهاي يك‌ضرب يا دوضرب خرده مي‌گرفتند و مي‌گفتند: «اي كاش فلان وزنه‌بردار به جاي فلان وزنه در حركت يك‌ضرب يا دوضرب، فلان وزنه را انتخاب مي‌كرد.» اين مساله نشان از بازگشت دوباره دوران طلايي وزنه‌برداري ايران دارد؛ دوراني كه حسين رضازاده، يكه‌تاز وزنه‌برداري دنيا بود و با فريادهاي يا ابالفضلش دل بسياري از علاقه‌مندان و حتي بي‌علاقگان به ورزش را به خود جذب كرده بود. مردم ايران، حتي آنهايي كه از ورزش سر در نمي‌آوردند، هنگام وزنه‌زدن‌هاي رضازاده از پاي تلويزيون تكان نمي‌خوردند و براي موفقيتش ذكر پروردگار و ائمه اطهار مي‌گفتند.
امروز هم با موفقيت‌هاي وزنه‌برداران معتقد ايران كه آنها نيز هيچ كدام بدون ذكر خدا و ائمه دستانشان را به ميله وزنه قفل نمي‌كردند، دوباره آن فضاي پراحساس گذشته بازگشته كه شايد اين يكي از بهترين دستاوردهاي وزنه‌برداري ايران بوده است و اميدواريم همچنان اين روند ادامه پيدا كند.
نگاهي به دستاوردهاي فني
اما از بعد اجتماعي موفقيت‌هاي وزنه‌برداران ايران بگذريم، نوبت به بعد فني مي‌رسد كه اين نتيجه در تاريخ وزنه‌برداري ايران از ابعادي بي‌مانند و كم‌نظير برخوردار است. وزنه‌برداري ايران براي نخستين‌بار در سال 1949 در رقابت‌هاي جهاني وزنه‌برداري شركت كرد و در طول تاريخ حضور ايران در اين رقابت‌ها (بدون احتساب نتايج ايران در بازي‌هاي المپيك)، از لحاظ تعداد مدال در رقابت‌هاي جهاني سال 1951 در شهر ميلان ايتاليا بهترين نتيجه را كسب كرد. در اين رقابت‌ها تيم ايران 5 مدال گرفت كه وزنه‌برداران كشورمان شامل محمود نامجو (طلا)، علي ميرزايي (نقره)، حسن فردوس، محمد رهنوردي و فيروز پژهان (برنز) بودند. از لحاظ كيفيت مدال نيز بهترين عملكرد ايران به سال 2003 بازمي‌گردد؛ سالي كه حسين رضازاده و محمدعلي فلاحتي‌نژاد، 2 مدال طلاي ارزشمند را براي تيم ايران به دست آوردند. با اين تفاسير تيم ايران اگرچه نتوانست ركورد تعداد مدال را در مجموع بشكند اما از لحاظ كيفيت، 2 مدال طلا، يك نقره و يك برنزي كه براي كشورمان به‌دست آمد، نتيجه‌اي بي‌نظير و غيرقابل تكرار براي ايران محسوب مي‌شود. از اين گذشته تيم ايران براي نخستين بار توانست يكي از سكوهاي سه‌گانه جهان را به خود اختصاص دهد و اين بعد نيز براي ايران اهميت زيادي داشت.
نگاهي به آينده
وزنه‌برداري با نتايج بسيار خوب در سال جاري و قهرماني در جوانان جهان و سومي در بزرگسالان جهان ما را به آينده بسيار اميدوارتر كرده است. در تاريخچه حضور ايران در بازي‌هاي المپيك، وزنه‌برداري يكي از اضلاع مدال‌آوري بوده و بهترين نتيجه‌اش 2 مدال طلايي بوده كه رضازاده و توكلي در بازي‌هاي سيدني به دست آوردند اما با اين نتايج توقع‌ها بالا رفته و با توجه به 4 مدالي كه در رقابت‌هاي جهاني به دست آمده، اكنون بايد در انتظار نتيجه‌اي بهتر از آنچه وزنه‌برداري در تاريخ بازي‌هاي المپيك داشته، بود. البته المپيك ميدان بزرگي است و هستند وزنه‌برداراني كه در اين رقابت‌ها نبودند و توانشان را براي حضوري موفق در المپيك گذاشته‌اند، پس موفقيت در بازي‌هاي لندن به برنامه‌ريزي بيشتر و حمايت همه‌جانبه نياز دارد. تيم رضازاده و كادر فني نيز بايد براي المپيك حرفه‌اي‌تر از گذشته باشند و برخي نقاط ضعفي كه در اين رقابت‌ها داشتند و در رسانه‌ها به آنها اشاره نشد را رفع كنند و تنها به فكر موفقيت‌هاي بيشتر باشند.