علی‌رضا حیدری: تاریخ اسلام پر است از فتنه‌هایی که رهزن عده‌ای از مردم حتی خواص شده است. حضرت امام علی(ع) در خطبه 50 نهج‌البلاغه می‌فرمایند: «همانا ابتدای بروز آشوب‌ها، فتنه‌ها و هواهاست که مورد تبعیت قرارمی‌گیرند و احکامی است که بدعت گذاشته می‌شوند. در این فتنه‌ها با کتاب خدا مخالفت می‌شود و مردانی از مردان دیگر بر مبنایی غیر از دین خدا تبعیت می‌کنند». امام(ع) سرچشمه پیدایش فتنه در جوامع اسلامی را در خطبه 50 نهج‌البلاغه مورد توجه قرار می‌دهند و 2 ریشه اصلى برای آن بیان می‌کنند: پیروى از هواى نفس و احکام دروغین خودساخته مخالف کتاب خدا (بدعت‌گذارى در دین خدا). سابقه خواص موجب می‌شود بعضا گمان کنند از خطا و انحراف ایمن هستند در حالی که این طور نیست و سابقه 1000 ساله خواص هم آنها را از خطا ایمن نمی‌کند. به هر حال فتنه امری است که حتی برخی خواص را به اشتباه می‌اندازد. آنچه باعث شناخت حق از باطل در فتنه می‌شود، بصیرت است. فقط افراد بصیر و دارای چشمان تیزبین و عقل دوراندیش و ذهن نکته‌سنج می‌توانند از دوران پرآشوب فتنه سربلند بیرون بیایند. مسئله مردود شدن خواص در فتنه‌ها سابقه دارد و این یک امر موردی در این زمان نیست و در همه زمان‌ها این مساله را داشته‌ایم. این مساله بازمی‌گردد به موضوع آزمونی که از انسان می‌شود و این آزمون لحظه به لحظه است و تا آخر عمر ادامه دارد و خدای متعال انسان را رها نمی‌کند. هیچ‌کس خارج از حوزه آزمون الهی نیست و در این رابطه برخی خواص در آزمون‌ها مردود می‌شوند؛ منظور از خواص کسی است که بیشتر حقیقت را درک کرده و حجت بر او بیشتر تمام شده است. اصل آزمونی که از انسان گرفته شده و در آینده هم گرفته می‌شود از طریق ولایت است و خداوند در رابطه با ولایت، آدمیان را آزمایش می‌کند. عامل اصلی مردود شدن، ولایت‌ناپذیری بوده است و آزمون‌ها همیشه از طریق تعامل با ولی خداست. هرگاه یک ولی در جهان اعلام امر می‌کند، انسان‌ها آزمایش می‌شوند و آنهایی که می‌پذیرند و تواضع می‌کنند قبول می‌شوند و آنکه رد می‌کند و ان‌قلت می‌آورد رد می‌شود و این آزمون‌ها از قدیم بوده و در زمان ما هم هست و افرادی موفق می‌شوند و افرادی دچار مساله و مشکل و برخی هم تجدید می‌شوند یعنی رد کامل نشده‌اند. آیت‌الله سیدمحمد قائم‌مقامی، استاد حوزه و واعظ مشهور تهران از دوستان محمد نوری‌زاد، از افرادی که در جریان فتنه 88 راه را گم کرده و فریب دشمن را خورد، در گفت‌‌وگویی به بررسی مسائل فتنه 88 و علت بیراهه رفتن برخی مسؤولان و دلسوزان نظام پرداخت. وی در نامه‌ای با بیان چگونگی انحراف نوری‌زاد از او خواست به راه گذشته خود یعنی دفاع از نظام، انقلاب و ولایت بازگردد. در بخشی از نامه او که در خرداد 89 منتشر شد، می‌خوانیم: «در مجلس سالگرد یکی از شهدا وقتی مجددا درباره ناکارآمدی حکومت اسلامی و علیه روحانیت سخن گفتید به شما هشدار دادم چنانچه در زمان حاکمیت پیامبر اعظم(ص) هم بودید به آن حضرت اعتراض می‌کردید». ایشان درباره بهشت بردن مردم هم صحبت کرد.
چگونه می‌توان بیشترین بهره را از ماه مبارک رمضان برد و توشه‌ای برای سایر ماه‌های سال داشته باشیم؟
با تبریک ماه مبارک رمضان، این فرصت ماه مبارک رمضان، فرصت بسیار درخشانی برای امر خودسازی مؤمنین، تأدب به آداب الهی و تزکیه نفس برای رسوخ جریان محبت و معرفت در انسان است.
در ماه مبارک رمضان انواع عبادات انجام می‌شود از جمله عبادت بسیار مهم روزه، در این مورد یعنی درباره روزه از عارفان و حکیمان، حکمت‌های بسیاری بیان شده است که از جمله آن گفته‌اند به واسطه روزه انسان تعلق به اخلاق روحانیون پیدا می‌کند و مراد از روحانیون، یعنی موجودات روحانی عالم بالا (یا والا) یعنی موجوداتی که اجر و قرب‌شان از جنس ماده و طبیعت نیست و اجر و قرب علمی و معرفتی دارند. ما درباره روزه در واقع این فرصت را پیدا می‌کنیم که روح‌مان اجر و قرب داشته باشد؛ آن هم از طریق معرفت و محبت.
یکی از ویژگی‌های روزه این است که انسان را کلاً از آنچه فضول حساب می‌شود، دور می‌کند آن هم فضول در سخن، نگاه، فکر و رفتار. درباره جدایی از فضول فرموده‌اند انسان را به اصول برمی‌گرداند و اصول در برابر فضول قرار می‌گیرد یعنی روزه تمرین می‌دهد انسان را که تنها به اصل‌ها بپردازد.
مراد از «اصل» یعنی آنچه برای انسان نافع است، متأسفانه یکی از ویژگی‌های فرهنگی تمدن جدید یا مدرن همین مشغول کردن انسان به فضولات فکری و شناختی است یعنی چیزهایی که نه دانستن آن فایده‌ای دارد و نه ندانستن آن، ضرری را متوجه انسان می‌کند. در واقع چیزی نیست و فقط وقت انسان را می‌گیرد. اینها همان‌هایی است که اسلام به آن سرگرمی‌های بیهوده می‌گوید.در حالی که ما در روزه می‌آموزیم به آن چیزی که نافع برای آخرت، دین و دنیای‌مان است، بپردازیم.
معتقدم تمرین اصولگرایی معنوی و معرفتی، یکی از ویژگی‌های روزه و حکمت روزه است. به هر حال روزه، شب‌های قدر و سایر اموری که در این لحظات هست، قابل استفاده است و امیدواریم ان‌شاءالله در این ماه دعای مؤمنین برای فرج اسلام و فتوحات اسلام باشد، یعنی قبل از اینکه برای مسائل شخصی‌شان دعا کنند، برای فرج اسلام و پیروزی‌های اسلام دعا کنند.
با توجه به حدیثی از حضرت رسول‌الله اعظم(ص)، خداوند متعال در ماه مبارک رمضان، شیطان را در غل و زنجیر قرار می‌دهد، عبادت و یا معصیت انسان در این ماه چه وجهی پیدا می‌کند؟ آیا به واقع شیطان در حصر است و خداوند نمی‌گذارد انسان گناه کند؟
درباره این موضوع باید نکته‌ای را بیان کنم که ما در معارف دینی اعتقاد داریم خدای تبارک و تعالی امر به خوبی‌ها، زیبایی‌ها و نهی از بدی‌ها و زشتی‌ها کرده است. یا به تعبیر دیگر انسان به ورود به بهشت امر و از ورود به دوزخ نهی شده است که این نکته کاملاً مشخص شده است یعنی همه اوامر الهی برای نزدیک کردن انسان به بهشت است و تمام نهی‌ها برای دور کردن انسان از جهنم.
نکته جالبی که در اینجا وجود دارد، این است که ما معتقدیم پروردگار عالمیان به دنبال امر و نهی، جریان تسهیل و یا تعبیر تأثیر را در رابطه با اوامر و نواهی مقدر کرده است، بدین معنا که وقتی خداوند به کسی امر می‌فرماید امر به اطاعت، عبادت و امر به معروف و امر به خوبی‌ها، رسیدن انسان به آن را تسهیل می‌کند بی‌آنکه مجبور باشد. یعنی بدون اینکه انسان را برای ورود به بهشت و یا ورود به دوزخ مجبور کند، خداوند راه ورود به بهشت را برای انسان تسهیل می‌کند و راه ورود به دوزخ را سخت و دشوار می‌کند تا جایی که یک شخص خودش برخلاف آن اصرار کند.
به طور مثال وقتی خداوند ما را امر به نماز، روزه و عبادت کرده است، انجام آن را نیز برای ما میسر کرده است. ما می‌گوییم میسرسازی انجام اوامر کمااینکه درباره گناهان، ما می‌گوییم وقتی خداوند نهی می‌فرماید شماها گناه انجام ندهید، انجام گناه را خداوند سخت و دشوار می‌کند مگر آنکه شخص با علم و عمد اصرار بورزد بر خلاف و گناه، یعنی به محض اینکه کسی اصرار بورزد که عبادت را نمی‌خواهد، دیگر آن میسرسازی کنار می‌رود و امر عبادت برای او دشوار می‌شود. یا آن دشوار شدن معصیت کنار می‌رود و انجام آن معصیت آسان می‌شود.
بنابراین ما معتقدیم این کار را خدا کرده است و در ماه مبارک رمضان هم این امر را به طور عینی و واضح درک می‌کنیم یعنی امر میسرسازی عبادت و سخت کردن گناه. مطابق تعبیری که پیامبر اعظم(ص) فرمودند. مگر اینکه انسان اصرار کند که می‌خواهد تابع شیطان باشد. اجمالاً می‌خواهم عرض کنم در ماه مبارک رمضان، که به نظر بنده یک الگو است نه اینکه فقط در ماه مبارک رمضان اینگونه باشد همیشه اینگونه است یعنی همیشه این سنت الهی است که اگر امری شده است، خداوند آن را نیز آسان کرده است و یا وقتی نهی کرده، ارتکاب آن را نیز سخت کرده است اما ماه مبارک رمضان این ویژگی به طور بیّن بیان شده است و ما آن را کاملاً به صورت مشهود می‌بینیم که چقدر عبادت آسان و معصیت سخت می‌شود مگر اینکه چون انسان مختار است، بخواهد بر آن اصرار بورزد.
به نظر شما نقش و جایگاه دولت‌ها و یا حاکمیت در میزان دینداری یا بی‌دینی مردم چیست؟
اصل تفاوت بین دیدگاه اسلامی درباره حکومت و دیدگاه‌های رایج سکولار و لیبرال و امثالهم این است که آنها ادعا می کنند دین یک امر شخصی بین انسان و خداوند است و دولت‌ها و حکومت‌ها در این مساله نقشی ندارند یعنی آنها معتقدند باید درباره دینداری یا بی‌دینی انسان‌ها بی‌تفاوت بود و در نهایت این امر مربوط به علمای دین است.
طبعاً در دین مبین اسلام چنین دیدگاهی وجود ندارد و اسلام می گوید: «کسانی که دیندار و صالح هستند، باید به قدرت و حکومت برسند». طبق نص صریح قرآن کریم اینها وظیفه اقامه دین را برعهده دارند «الذین ان مکانهم فی الارض اقام الصلاه امروا بالمعروف و نهوا عن المنکر»؛ خداوند می‌فرماید: صالحانی که به قدرت می‌رسند کارشان این است که نماز را اقامه کنند و شرایط را برای نماز خواندن مردم فراهم کنند. کار دولت‌های دینی و الهی در واقع تسهیل عبادات مردم است. بله! مسلم است که اصل حقیقت ایمان را کسی نمی‌تواند بر دیگری اجبار کند؛ «لا اکراه فی الدین» برای اینجاست ولیکن حکومت دینی می‌تواند عبادت و به بهشت رفتن را تسهیل کند و یا خدایی نکرده مشکل‌سازی و دشوارسازی کند و یا در راه رسیدن به بهشت، ادعای بی‌تفاوتی کند. نکته مهم این است که هیچ دولتی نمی‌تواند درباره دین مردم بی‌تفاوت باشد؛ دولت‌های سکولار و لیبرال هم که می‌گویند ما بی‌تفاوتیم، در واقع آنها بی‌تفاوت نیستند بلکه بین ایمان و کفر، طرفدار جنبه کفر هستند. آنها خود به خود جانب کفر را می‌گیرند بدین معنا که کاری می‌کنند در آن جامعه کسی که متمایل به کفر است راحت‌تر باشد و گویی چنین فردی می‌تواند در این جامعه به راحتی زندگی کند و در واقع این انسان مؤمن است که در این جوامع به طور غیرقانونی زندگی می‌کند ولو اینکه برخوردی هم با او نکنند.
در حالی که در نظام الهی دقیقاً برعکس است. نظام الهی کاری می کند که انسان مؤمن؛ مومن به معنای عام کلمه، هر کسی که قائل به اطاعت خداوند و اعتقاد به مفاد قانون و انسانیت و ولایت است حتی اگر مسلمان هم نباشد مثل اقلیت‌های کشورمان که تابع حکومت اسلامی هستند، حکومت اسلامی کاری می‌کند که آنها راحت بتوانند عبادت کرده و زندگی آنها راحت و قانونی باشد و کسی که خلافکار است، وضعیت غیرعادی و مجرمانه و غیرقانونی داشته باشد.
بنابراین یک امر مسلم است که حکومت این نقش را دارد زیرا حکومت‌ها همانند انسان‌ها می‌مانند. همان طور که انسان نسبت به کفر و ایمان بی‌تفاوت نیست، حکومت‌ها هم نمی‌توانند نسبت به این مساله بی‌تفاوت باشند.
حکومت دینی چه وظیفه‌ای در این راستا دارد؟
وظیفه حکومت دینی آن است که کاری در جامعه انجام دهد که دینداری راحت‌تر باشد و کفرورزی، معصیت و خلافکاری، مشکل.
البته کار درونی امکان‌پذیر نیست؛ «لا اکراه فی الدین». انسان در اعماق درون کسی راهی ندارد که بداند فردی مؤمن است یا کافر!
پس با این حال چه برداشتی می‌توان از سخنان رئیس‌جمهور محترم مبنی بر اینکه «نمی‌شود مردم را به زور شلاق بهشتی کرد»، داشت؟
من فکر می‌کنم حالا ان‌شاءالله منظور آقای روحانی این نبوده است که مثلاً فرض کنید دولت کاری به دین نداشته باشد.
شما فرمودید هیچ دولتی نسبت به دینداری یا بی‌دینی مردم، بی‌تفاوت نیست.
با وجود اینکه فکر می‌کنم منظور آقای روحانی این نبوده اما نباید سخنانی گفت که بتوان برداشت‌های سوء از آن نمود. سخنانی که کسانی که جنبه‌های لیبرالی، سکولاری و یا گرایش‌های غربی دارند ضمن
سوء برداشت از آنها، جهت و مسیر اصلی سخن را منحرف کنند. بنابراین طبعاً باید در بیان امور مراقب بود.
با توجه به دوستی شما در برهه‌ای از زمان با آقای محمد نوری‌زاد می‌خواهیم بدانیم چه اتفاقی می‌افتد کسانی که جزو نیروهای انقلاب اسلامی هستند، از این مسیر ریزش می‌کنند و از جریان انقلاب و اسلام منحرف می‌شوند؟
بنده معتقدم کسانی که در مسیر انقلاب دچار مشکل و احیاناً ریزش می‌شوند و به بیان دیگر از قطار انقلاب پیاده می‌شوند، کسانی هستند که در عقلانیتشان مشکل دارند یعنی ضعف عقلانی و بعضاً ضعف نفسانی دارند. گاهی اوقات هم، ضعف نفسانی مقدم می‌شود که در نهایت منجر به ضعف عقلانی می‌شود. درباره ریزش کسانی که جنبه خواص داشتند ما شاهد این هستیم که برخی از افراد بوده و اکنون هم هستند که انتظاراتی که از حکومت اسلامی داشتند مبتنی بر نشناختن حقیقت، نشناختن اسلام، نشناختن حکومت اسلامی و نشناختن هدف است.
مثلاً این افراد اعتقاد دارند حکومت اسلامی پدیده‌ای است که سریعاً؛ آن هم در یک مدت زمانی که آنها در ذهن خودشان معین می‌کنند، باید به تمام مقاصد خویش برسد و اگر هم به تمام مقاصد خویش نرسد و به تعبیر دیگر بهشت را بالفعل محقق نکند، پس مشخص می‌شود نسخه ناکارآمدی است.
درباره آقای نوری‌زاد که متأسفانه در حال حاضر به حوزه ضدانقلاب ملحق شده و زمانی در میان حزب‌اللهی‌ها، انقلابی‌ها و ولایی‌ها بود، دیدگاه ایشان این بود که چرا حکومت اسلامی نتوانسته است نابهنجاری‌ها، بدی‌ها و زشتی‌ها را از بین ببرد؛ این دیدگاه مبتنی بر این است که ایشان خیال می‌کند انقلاب اسلامی یک پدیده آسان و راحت، همانند هلوی پوست‌کنده‌ای است که به راحتی باید بپرد در گلو و خیلی راحت به دست می‌آید.
بنابراین، این فرد متوجه نیست که انقلاب اسلامی یک فرآیند طولانی دارد از جمله پیاده کردن احکام و ارزش‌های الهی و رسیدن به نقطه کمال مطلوب، رسیدن به نقطه ایده‌آل مورد نظر اسلام. پس در این فرآیند باید انسان‌های مقدس، عاقل ، متدین، باتقوا و انقلابی شریک و سهیم باشند و این شراکت و سهیم بودن آنها باید اینگونه باشد که همراه با محوریت انقلاب اسلامی که ولایت و امامت جامعه است و در دوران غیبت، ولی فقیه آن را برعهده دارد در کنار این محور در برابر نابهنجاری‌ها بایستند نه اینکه بلافاصله منتظر این باشند که حکومت اسلامی تمام نابهنجاری‌ها را به یک باره برطرف کند و اگر برطرف نکرد پس کارآیی ندارد و به جای اینکه در کنار ولی فقیه، روحانیت و نیروهای حزب‌اللهی و اصیل قرار بگیرند و جریان نابهنجاری و منکرات را نقد کنند که وظیفه همه انقلابیون است، می‌آیند در مقابل انقلاب می‌ایستند و متأسفانه این فردی که شما از آن یاد کردید، در وضعیتی قرار گرفت که خودش، هزاران هزار بار نابهنجارتر از نابهنجاری‌هایی که در جامعه بود رفتار کرد. بنابراین کسی که خودش می‌خواست دیگران را نهی از منکر کند دچار منکری شد که اعظم از آن منکرات بود و منکری بدتر از آن نیست که ما شکایت حکومت اسلامی را نزد کفار و طاغوت‌های زمان ببریم ولو اینکه در جاهایی هم به ما ظلم شده باشد لذا این نص صریح قرآن کریم است که می‌فرماید: شما هرگز تحاکم به طاغوت نکنید. یکی از اشتباهاتی که چه این شخص نوری‌زاد و چه افرادی مشابه او؛ موسوی و کروبی انجام داده‌اند در ماجرای فتنه سال 88، این بود که آمدند تحاکم به طاغوت کردند از این رو روی سخن اینجاست که اگر در درون حکومت اسلامی، خلافی، خطایی و نابهنجاری‌ای هست، این مساله باید با یک مکانیزم درونی و داخلی و همراه با محور صلح نظام که ولایت است حل شود نه اینکه ما مسؤول نابهنجاری‌ها را ولی زمان بدانیم و در برابرش قرار بگیریم! البته این پدیده‌ای است که ما از ابتدای انقلاب شاهد آن بوده‌ایم.
بنده به یاد دارم از ابتدای انقلاب و از همان مراحل اولیه شکل‌گیری انقلاب اسلامی ایران، همه به انقلاب پیوستند اما برخی افراد به سرعت از انقلاب فاصله گرفتند به طوری که هنوز یک سال بیشتر از کاشت نهال نوپای انقلاب نگذشته بود که آنها گفتند این چیزی نبود که ما می‌خواستیم مانند منافقین و ملی‌گراها و... و به نظر می‌رسید آقای نوری‌زاد در ابتدای پیروزی انقلاب، فردی حزب‌اللهی و اصولگرا بود اما بعدها کشف شد که ایشان از همان ابتدا هم فردی مذهبی نبود چراکه ما یک قاعده‌ای داریم که می‌گوید اگر کسی به طور واقعی طعم ایمان را بچشد و مؤمن شود از ایمان بیرون نمی‌آید و کافر نمی‌شود و اگر کسی کافر شود نشان می‌دهد اصلاً مؤمن هم نبوده است و اگر کسی هم‌اکنون در برابر انقلاب بایستد این کاشف از آن است که هیچ گاه انقلابی نبوده و در واقع در مرحله قبل یعنی «انقلاب‌نما» قرار داشته است. بنابراین ما این استفاده را می‌توانیم ببریم که جریان انقلاب و تداوم آن یعنی انقلابی بودن که به بصیرت، عقلانیت، تقوا، تهذیب نفس، معرفت و روشنفکری نیاز دارد بر خلاف اینکه بعضی افراد بر این باورند که روشنفکری یعنی اینکه با انقلاب مساله داشته باشند؛ دقیقاً برعکس است. ما اکنون در زمانی زندگی می‌کنیم که فقط و فقط روشنفکران حقیقی‌اند که می‌توانند واقعه انقلاب اسلامی، واقعه ظهور ولایت الهی و ولایت اهل بیت علیهم‌السلام را در جهان درک کنند.
وظیفه کنونی ما چیست؟
ما در آستانه تحول عظیم و انقلاب بزرگ جهانی حضرت مهدی موعود(عج) قرار داریم. باید نگاه و بینش بشریت دگرگون شود و انسان رویکرد مجدد به خدا و اولیای الهی داشته باشد لذا این موضوع نیازمند عقلانیت است تا وقتی نابهنجاری، منکر و زشتی در جامعه دیدیم بتوانیم به درستی آن را تحلیل و ریشه‌یابی کنیم که از کجاست؟ آیا این از ذات حکومت است یا چیزی است که از بیرون حکومت بر آن عارض شده است.
یک عاقل و روشنفکر می‌فهمد یک زشتی و یا یک ظلم، از ذات حکومت اسلامی نیست بلکه بر آن عارض شده است از این رو بزرگ‌ترین وظیفه روشنفکر این است که در برابر این منکر و زشتی بایستد البته همراه با نظام! نه اینکه نظام را متهم کند به اینکه مثلاً مسؤول این بدی و نابهنجاری شما هستید. آقایی که ذکرش رفت و هم‌اکنون نیز به یک وضعیت بسیار رقت‌بار و زشتی دچار شده، امیدواریم خداوند متعال او را نجات دهد اگرنه هر جور خودش صلاح می‌داند، با او رفتار کند.
نقش خواص در این مرحله چیست؛ کسانی که به طور واقعی می‌توانند بصیرت‌افزایی و روشنگری داشته باشند اما کوتاهی می‌کنند؟
توجه داشته باشید اگر کسی کوتاهی کند طبعاً از خواص بودن خویش خارج می‌شود؛ «خواص» در انقلاب ما کسانی هستند که حالت عقلانیت، تقوا و معرفت مستمر دارند نه اینکه در یک مقطعی، بصیر بوده اما بعد این بصیرت را از دست داده‌اند. ما معتقدیم این انقلاب به گونه‌ای است که انسان با همان ویژگی‌هایی که در واقع انقلاب را با آن شروع کرده، با همان ویژگی‌ها می‌تواند ادامه داشته باشد و لاغیر! چرا که ما بعد از انقلاب تاکنون به وضعیت حاکمیت کامل که نرسیده‌ایم.
ما معتقدیم وضعیت کامل زمانی است که بتوانیم تمام جهان را در اختیار گرفته و آن را از لوث وجود کفار، طواغیت و منحرفین پاک کنیم. آن زمان وضعیت حاکمیت ماست. ما الان در حال نبرد و انقلاب هستیم یعنی انقلاب همچنان ادامه دارد اگرچه این انقلاب در درون نظام هم وجود دارد ولی به دلیل وضعیت جهانی، خصوصاً وضعیت منطقه، ما اکنون در عین اینکه در درون کشور نظام داریم، دولت و حکومت داریم اما وضعیت ما حالت انقلاب است و یک انسان خاص، این حالت را درک می‌کند. در رأس امور رهبر حکیم انقلاب؛ خاص‌ترین فرد در میان خواص نظام یعنی شخص ولی‌فقیه قرار دارند. این چفیه‌ای که بر دوش مبارک ایشان است بی‌دلیل نیست، همچنین یک نماد عادی و معمولی هم نیست و در واقع یک پیام دقیقی در آن وجود دارد و آن اینکه: من در عین اینکه در رأس حکومت هستم اما در حال انقلاب قرار دارم. حضرت معظم‌له هم فرمودند: ما یک سیاستمدار معمولی نیستیم؛ ما انقلابی هستیم و این جمله پیام بزرگی برای خواص در بر داشت.
یکی از مشکلاتی که گاهی اوقات در حوزه خواص با آن روبه‌رو می‌شویم، این است که به دلیل اینکه ما در یک کشوری مانند ایران، حکومت پیدا کردیم احساسشان این می‌شود که ما از حالت انقلابی به حالت حاکم باید منتقل شویم، چراکه ما حاکم هستیم و بعضاً نیز باید از امکانات و امتیازات حکومت بهره ببریم و این یعنی رفتن به سمت دنیا، لذات و اشرافیت!
تحلیل شما از حرکت جریان‌های تکفیری مانند داعش چیست و بر چه اساسی آنها خود را حق می‌دانند؟
شما فکر می‌کنید مجاهدان تکفیری چگونه می‌جنگند، مبنای آنها چیست؟! مبنای‌شان اعتقاد به معاد و خداوند است و با حالتی کاملاً مؤمنانه و با یقین حرکت می‌کنند. آنها چنین باوری دارند که به محض اینکه کشته شوند در بهشت خواهند بود هرچند قطعاً و یقیناً در جهنم هستند زیرا از دیدگاه اسلام، صرف اینکه کسی در خیال خویش اعتقادی داشته باشد به معنای حقانیت نیست. به طور مثال فردی فکر می‌کند در راه خدا می‌جنگد؛ این کفایت نمی‌کند و اینکه خداوند بفرماید: بسیار خب! چون قصد تو خدایی بود اما اشتباه کردی، تو را خواهم بخشید، اینگونه نیست. زیرا بزرگ‌ترین وظیفه هر انسانی آن است که امام خویش را بشناسد و اگر می‌خواهد جهادی انجام دهد جهاد به امام نیاز دارد آن هم امام بر حق! بدون امام، جهاد کردن دقیقاً جهاد در راه شیطان است لذا داعش مجاهد در راه شیطان است. کسانی که در راه شیطان جهاد می‌کنند شاکله ظاهری‌شان این است که مجاهد راه خدا هستند، حالتشان حالت ایمان و یقین و حالت زهد نسبت به دنیا و حالت نظامی بودن در زندگی است چیزی که انقلابیون و مؤمنان واقعی داشته‌اند و همانطور که می‌دانید این فرمول‌ها را از مجاهدین ما در زمان جنگ یاد گرفته‌اند، جهاد
8 ساله. آنها رمز آن را یاد گرفته‌اند و به صورت معکوس، علیه ما به کار می‌برند.
آیا این مساله که اگر ما از آن ارزش‌ها، آن معنویت و آن اصول، عرفان و از حالتی که در زمان جنگ داشتیم و به واسطه آن حاضر بودیم جان خود را فدا کنیم، اگر از اینها فاصله بگیریم، این پیام را نمی‌رساند که دیگران می‌آیند همین فرمول را می‌گیرند همین کدها را علیه ما بکار می‌برند که اکنون در عراق و سوریه و سایر جاها شاهد آن هستیم.
لذا خواص کسانی هستند که بصیرت و عقلانیت دارند، روشنفکر و متدین هستند و تحلیل درست صحنه را دارند و به واسطه تحلیل درست، موضع‌گیری درستی هم دارند.
آیا رویش‌های انقلاب بویژه بعد از فتنه 88، ریزش‌های آن را جبران کرده است؟
قطعاً و یقیناً رویش‌های انقلاب بیشتر از ریزش‌های آن بوده است و علت آن، این است که ما در زمانی زندگی می‌کنیم که رویکرد عمومی به طرف دین خداوند، اولیای الهی و اسلام ناب محمدی است. این رویکرد عمومی بشریت است ولو اینکه با سرعت یا کندی به این آرمان می‌رسیم اما جهت‌گیری در همین راستاست.
بنابراین قطعاً رویش‌ها بسیار بیشتر از ریزش‌هاست. در حوادث فتنه سال 88 عده‌ای از خواص شرکت داشتند که نمونه‌ای از ریزش بود ولی شاهد بودیم بخشی از توده مردم که در این ماجرا شرکت داشتند خیلی سریع برگشتند و به اصل نظام و انقلاب ولایت پیوستند لذا ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که اقتضای رویش‌های آن بسیار بیشتر از اقتضای ریزش‌ها است. در سال 88 انتخابات توسط مردم برگزار شد. وقتی تفاضل 11 میلیون رأی اعلام شد، عده‌ای ادعا کردند تقلب شده است در حالی که در انتخابات سال گذشته (92) این تفاضل فقط 200 هزار رأی بود ولی همان گروهی که در سال 88 فتنه به پا کردند و مدعی تقلب بودند انتخابات سال گذشته را تأیید کرده و آن را بهترین انتخابات هم نامیدند!
به این می‌گویند دموکراسی به شرط چاقو! یعنی قبول دموکراسی به طور مشروط. یعنی اگر به آنچه ما می‌خواهیم و مدنظر ما است، رأی داده شود، جمهوریت و رأی مردم خوب است اما اگر به آنچه ما نمی‌خواهیم رأی داده شود این خوب نیست. این دیدگاه مشکل‌داری است چراکه مبنای دموکراسی، جمهوریت و مردمسالاری این است که باید از رأی مردم تمکین شود. مقتضای جمهوری اسلامی این است که از رأی مردم تمکین شود.
جریاناتی که بیشترین تعلقات را به اصولگرایی، ولایی و حزب‌اللهی بودن را دارند و نزدیکی بیشتری به محور ولایت دارند تمکین آنها از آرای مردم بسیار بالاتر است. کسانی که در مقام ادعا مدعی بودند گرایش به دموکراسی و رأی مردم دارند می‌بینیم که معمولاً تعلق خاطرشان به جمهوریت، مشروط است و دنبال این هستند که آیا طبق سلیقه آنها رأی داده می‌شود یا نه! به غیر از انتخابات 88 شاهد بودیم که در سال 1376 وقتی انتخابات برگزار شد و جریان اصلاح‌طلب رأی آورد جریان اصولگرایی در آن زمان بلافاصله تبریک می‌گوید و از رأی مردم تمکین می‌کند طوری که کوچک‌ترین مشکلی به وجود نمی‌آید.بعد از سال 1376 در انتخابات سال 84 نیز دقیقاً بر همین مبنا انتخابات برگزار شد و کسی هم رأی بالاتری آورد، در اینجا با تأسف باید بگوییم کسانی گفتند: «ما هیچ وقت دلمان نسبت به انتخابات سال 84 صاف نشد». این سخن مناسبی نیست و ادامه سخن این می‌شود که آنقدر دلمان صاف نشد که چهار سال بعد در سال 88، آنقدر تحمل ما تمام شده بود که حاضر شدیم شورش، اغتشاش و کودتای کفرآمیز را تأیید کنیم چرا که دلمان نسبت به انتخابات سال 84 صاف نبوده است.
بنابراین کسانی که تعلق خاطر به جمهوریت دارند یک رکن نظام، جمهوریت و رکن دیگرش اسلامیت است که باید ملتزم به آن باشند. در انتخابات سال 92 هم جریان اصولگرا و حزب‌اللهی بلافاصله تمکین می‌کند، تبریک می‌گوید و آمادگی همکاری با منتخب مردم را دارد. اینها درسی برای آینده نظام است و امیدواریم در آینده به هیچ‌وجه شاهد این صحنه نباشیم که انتخاباتی برگزار شود و جریانی که نتیجه متناسب با ذوق و سلیقه‌شان نبوده زیر آن بزند و اعلام کند ما این انتخابات را قبول نمی‌کنیم و بعد هم قانون‌شکنی و آشوبگری کنند. البته از میان کسانی که در آن ماجرا شرکت داشتند کسانی که به خطا و اشتباه خود اقرار داشتند، صلاح‌شان در بازگشت و همکاری با نظام است اگر کسی آن جنایت بزرگ را مرتکب شده باشد و باز هم بگوید کار خوبی کردم، چنین شخصی قطعاً از گردونه نظام و فرزندی اسلام و ولایت خارج است و امیدواریم انسان‌ها متوجه حقیقت شوند. در این انتخابات هم که آقای روحانی رأی آوردند، باید تلاش کنیم ایشان بتواند خدمات و وظایف خویش را انجام دهد و اگر هم اشتباهی پیش می‌آید، به طور منصفانه آن را نقد کنیم.