حسین جوادی: داستان قراردادهای زیرمیزی تمام نمی‌شود، این داستان چیزی نیست که یک‌شبه بتوان از فوتبال داخلی پاک کرد. حتی شعارهای مهدی تاج در چند ماه پیش نیز سبب نشد تا نسل بازیکنان
«دو قرارداده» (بازیکنانی که 2 قرارداد دارند) منقرض شود. از هر گوشه این باشگاه‌های بزرگ خبرهایی می‌رسد که تنها شاخ درآوردن نیست؛ واکنش این خبر بلکه افسوسی بزرگ است از فوتبالی که هیچ وقت نمی‌تواند رنگ سلامت را به خود ببیند. آن وقت وزیر و وکیل می‌آیند فریاد می‌زنند که اگر باشگاهها شفاف‌سازی نکنند چنان می‌کنیم و افشا می‌کنیم و از این قبیل حرف‌ها! این داستان افشاگری و خبر مبلغ قراردادها را روی سایت خبری گذاشتن از همان چند ماه باب شد و حالا تبدیل به اسلحه‌ای شده که بیشتر شبیه اسلحه‌های آبپاش است تا... افشای قراردادها از سوی سازمان لیگ یا فدراسیون فوتبال به هیچ وجه قانونی و حرفه‌ای نیست و شما در هیچ کجای دنیا نمی‌توانید چنین سیاست و مدیریت عجیب و غریبی را مشاهده کنید.این مساله وقتی خیلی بغرنج می‌شود که خبرهایی از اردوی آبی‌ها به گوش می‌رسد که بازیکنان ملی‌پوش این تیم 2 قرارداد انعقاد می‌کنند، یک قرارداد به اندازه مبلغی که سقف قراردادها و بودجه کلی اجازه می‌دهد و قراردادی دیگر باز هم به همان سبک و سیاق زیرمیزی. یعنی روز از نو روزی از نو! هیچ چیز تغییر نکرده و باز هم همان نمودار بالا رفتن رقم قراردادها و پایین آمدن کیفیت فنی لیگ مشاهده می‌شود. رویای بالا رفتن کیفیت بازی‌ها چیزی نیست که به این زودی‌ها به تحقق بپیوندد و همیشه فلش این شاخص در حال سیر نزولی است؛ حالا هم که لیگ برتر به دوره چهاردهم خود رسیده و تا چند روز دیگر سوت آغاز بزرگ‌ترین رقابت فوتبالی کشور به صدا درمی‌آید. این در حالی است که بحث و جدل‌های مختلفی در جریان است و هنوز تکلیف یک دعوای مهم روشن نشده است. چندی است که سودای شفاف‌سازی به سر سردمداران فوتبال ایران افتاده و هر از گاهی در مصاحبه‌ای یا نشستی از لزوم افشای رقم قراردادها صحبت می‌شود. شاید این تصمیم کمی دیر گرفته شد اما بالاخره دست‌اندرکاران فوتبال ایران به این نتیجه رسیده‌اند که بار کج به منزل نمی‌رسد. پیش از اتمام فصل سیزدهم لیگ برتر بود که علی کفاشیان، رئیس فدراسیون فوتبال و مهدی تاج، رئیس سازمان لیگ حرفه‌ای فوتبال قاطعانه گفتند از شروع فصل جدید باید شفاف‌سازی و انتشار صادقانه قراردادها بشود رویه ثابت و خدشه‌ناپذیر باشگاهها. حالا هرچند از قاطعیت رئیس فدراسیون فوتبال دیگر خبری نیست و در تازه‌ترین اظهارنظرش گفته که اگر مدیری صلاح نداند می‌تواند قراردادهای باشگاهش را منتشر نکند اما همچنان رئیس سازمان لیگ اصرار دارد که این کار صورت گیرد. تاج معتقد است قانون باید بی‌کم و کاست اجرا شود و در همین رابطه تلاش‌هایی هم انجام داده است. مساله شفاف‌سازی و انتشار قراردادهای بازیکنان و مربیان لیگ برتری شاید آن اوایل به یک شوخی شبیه بود اما وقتی وزیر ورزش و جوانان در گفته‌هایش تاکید ویژه کرد که این کار انجام شود و وقتی وزیر صنعت، معدن و تجارت به باشگاه‌های صنعتی دستور داد که حساب‌هایشان را شفاف کنند، همه چیز رنگ و بوی جدی گرفت و دیگر به نظر می‌رسید دلالان و متخلفان ماست‌ها را کیسه خواهند کرد.قصه به اینجا که رسید و پای 2 وزیر کابینه به ماجرا کشیده شد، دیگر شکی باقی نماند که پای شفاف‌سازی بالاخره به فوتبال ایران باز می‌شود اما از آنجا که همیشه باید یک جای کار بلنگد برخی اهالی جامعه فوتبال ایران راه خود را جدا کرده و خلاف جهت جریان آب شنا کردند. باشگاه‌هایی که سد راه شفافیت می‌شوند باید پاسخ دهند که براساس کدام منطق و قانونی چنین می‌کنند؟ در شرایطی که سازمان لیگ به جای قانون اشتباه سقف قرارداد، قانون سقف بودجه را قرار داده و باشگاهها می‌توانند با کم و زیاد کردن رقم قراردادهایشان هم رقم‌های میلیاردی دلخواه‌شان را بپردازند و هم شفافیت را چاشنی کار کنند، چرا هنوز برخی از باشگاهها زیر بار قانون نمی‌روند و به دنبال راه فرار می‌گردند؟ پرسپولیس یکی از باشگاه‌هایی است که تاکنون سعی کرده سقف بودجه را رعایت کند؛ شاهدش هم جدایی محمدرضا خلعتبری و سیدجلال حسینی، 2 بازیکن نامدار این تیم است. سایر باشگاهها هم به نوبه خود سعی کرده‌اند که در این فضا قدم بزنند و کج نروند. برخی مانند نفت تهران همچنان بر طبل شفافیت می‌کوبد و تا قراردادی را منعقد می‌کند، روی سایت قرار می‌دهد.باشگاه‌های صنعتی در این میان بیش از دیگر باشگاهها به دنبال عدم شفاف‌سازی هستند و با راهکارهایی که خودشان به کار می‌گیرند چوب لای چرخ گردونه اقتصادی فوتبال می‌کنند. این به معنی رعایت نکردن قانون فیرپلی مالی در فوتبال است که اگر این اتفاق در فوتبال اروپا رخ می‌داد تا حالا باشگاه مورد نظر را منحل می‌کردند! شاید تنها در فوتبال ما است که این مسائل بسیار عادی است و هر فصل نیز به روشی جدید در حال رخ دادن است.