آلمان‌ها در حالی ستاره چهارم را بر پیراهنشان نشانده‌اند که با نگاه به تاریخچه این 4 قهرمانی می‌توان تاثیر فراوان متولدان باواریا را بر چهارستاره شدن آلمان‌ها مشاهده کرد. در فینال 1954 در حالی که آلمان با 2 گل از مجارستان عقب بود مکس مارلوک اهل نورنبرگ (دومین شهر بزرگ باواریا بعد از مونیخ) اولین گل آلمان‌ها را زد تا آلمان‌ها جانی دوباره یافته و بازی را 3 بر 2 پیروز شوند و برای اولین بار بر بام جهان بایستند. اوج تاثیر باواریایی‌ها در فینال 1974 بود آنجا که فینال در مونیخ برگزار می‌شد و 2 باواریایی به نام‌های پل برایتنر و گرد مولر برای آلمان‌ها گلزنی کردند و یک باواریایی متولد مونیخ به نام فرانتس بکن‌باوئر بهترین بازیکن آنها بود و به عنوان کاپیتان جام را بالای سر برد. در 1990 لوتار ماتئوس، کاپیتان و ستاره آلمان‌ها بود که در پایان جام را بالای سر برد. ماتئوس متولد شهر کوچک و دانشگاهی ارلاگن در ایالت باواریا بود و تاثیرش بر قهرمانی آلمان بی‌نظیر. در شب فینال در ریو در استادیوم ماراکانا نیز یک جوان 22 ساله باواریایی ستاره جام بود و تک گل ژرمن‌ها را به ثمر رساند و در نهایت فیلیپ لام متولد مونیخ به عنوان کاپیتان جام را بالای سر برد. ظاهرا آلمان‌ها همیشه برای قهرمانی باید به دنبال یک کاپیتان متولد باواریا و یک گلزن متولد باواریا باشند.
آلمان و تداومی که به ثمر نشست
آلمان یوآخیم لو یک ماشین برنامه‌ریزی شده برای افتخارآفرینی است. تحول سریع این تیم در هزاره جدید با بازسازی کامل جنبش فوتبال این کشور که تیم ملی آلمان را 4 بار پیاپی از جام‌جهانی 2002 تا امروز به مرحله نیمه‌نهایی رسانده، به ثمر نشست. از سازماندهی بی‌نقص گرفته تا شیوه برگزاری بوندس‌لیگا و سرمایه‌گذاری روی تیم‌های پایه و زیر 21 سال که بارها درباره آن حرف زده شده، همه این عوامل در موفقیت آلمان سهیم هستند. اگر ایگوآین و پالاسیو مقابل سنگر نویر نترسیده بودند و مسی تنها موقعیتی را که برای نشستن در جایگاه مارادونا در ماراکانا نصیبش شد، گل می‌کرد، شاید الان هیچکس درباره آلمان و فوتبال با حساب و کتابش حرف نمی‌زد و همه از غیرت و تعصب آلبی‌سلسته تجلیل می‌کردند اما بحث تداوم و استمرار را نمی‌توان جدی نگرفت. آلمان در همه رقابت‌ها تا آخرین مراحل پیش رفته و معلوم بود که دیر یا زود زمان قهرمانی این تیم هم خواهد رسید. همین بحث درباره بازیکنان این تیم صدق می‌کند. در تیم 23 نفره لو حتی یک بازیکن نظیر مسی وجود ندارد ولی ده‌ها بازیکن با توانایی‌های منحصربه فرد کنار هم ایستاده‌اند. پشت سر کلوزه آقای گل تاریخ جام‌های جهانی، کروس، شورله و اوزیل بزرگ شدند. برای همین در اولین مسابقه‌ای که مولر نتوانست برای آلمان سرنوشت‌ساز باشد، گوتزه از روی نیمکت بلند شد و گلی زد که البته در دورتموند هیچکس را متعجب نکرد ولی این پرسش را در ذهن همه ایجاد کرد که چرا او در بایرن‌مونیخ بازیکن ثابت نیست. در برزیل فرصتی برای دراکسلر نبود که در لیگ قهرمانان هم ارزش‌های خود را ثابت کرده است. رویس و گندوغان سوپراستارهایی بودند که به خاطر مصدومیت در خانه ماندند. آلمان تیمی است که متوقف کردن آن کار ساده‌ای نیست. نویر، لام و شوآین اشتایگر ثبات هرچه بیشتر این تیم را تضمین می‌کنند و به لطف قدرت گروهی، آلمان به تیمی تبدیل شده که همه ستاره‌های تیم‌های دیگر را به راحتی محو می‌کند. اولین بازیکنی که تاوان این اشتباه را داد، کریستیانو رونالدو بود. او افزون بر عدم آمادگی جسمانی، تسلیم قدرت توفانی ژرمن‌ها در اولین بازی جام شد. بعد نوبت پوگبا و بنزما بود که زیر قدرت آلمان له شوند و در نیمه‌نهایی نیمار شانس آورد که در ترکیب برزیل حضور نداشت و در نهایت نوبت مسی بود که همراه با کل آمریکای‌جنوبی و رکوردهایش غرق شد و تنها سهمش از فینال لبخند معنادار آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان بود. آلمان اولین تیم اروپایی است که توانسته در آمریکای جنوبی فاتح جام قهرمانی شود. برزیل در سال 1958 توانسته بود در سوئد چنین حماسه‌ای را خلق کند. حالا ژرمن‌ها همچون ایتالیا 4 ستاره روی پیراهن خواهند داشت. بازسازی تیمی لو به معنای واقعی تکمیل شد و احتمالاً در تورنمنت‌های بعدی ادامه خواهد داشت. تیمی جوان، قدرتمند و یکدست که از همه نظر بی‌نقص هستند و بی‌دلیل نیست که مرکل هم برای حمایت از آنها به ریودوژانیرو
آمده بود.