گروه ورزشي: خودکشی نافرجام داور سرشناس بوندس‌لیگا، پرسش‌های بسیاری را برانگیخته که هرقدر بر شدت این پرسش‌ها افزوده می‌شود پاسخ دادن به آنها هم دشوارتر می‌شود. مساله فقط این نیست که او به خاطر فشار طاقت‌فرسای قضاوت فوتبال اقدام به عملی خودویرانگرانه زده بلکه رفعتی انگار با انتخاب روز قضاوت خود یک مسابقه بوندس‌لیگایی برای خودکشی، می‌خواسته پیامی به اهالی فوتبال آلمان بدهد. یک پیام انسانی از سوی عضوی از این خانواده که زیر شدیدترین فشارهای روحی در حال له شدن است. او که زمانی سوگلی داوران DFB (فدراسیون فوتبال آلمان) بود، 3 فصل به خاطر انتخاب شدن به عنوان بدترین داور فصل، دندان روی جگر گذاشته و از همه بدتر اینکه این داور بین‌المللی ژرمن‌ها وقتی در انتهای فصل گذشته از سوی بازیکنان به عنوان بدترین داور فصل
11-2010 انتخاب شد از فهرست قضات بین‌المللی هم خط خورد. پس اگر بپذیریم بابک خودش به دست خودش در حمام رگ دستش را قطع کرده، باید به همان میزان هم باور داشته باشیم که عمل او نه فقط یک واکنش از سر عجز و خستگی بلکه نوعی انتقام از مکانیزم بی‌روح و غیرانسانی بوده است. همانگونه که می‌توان خودکشی 2 سال پیش روبرت انکه را هم حاوی نوعی پیام انسانی دانست. ماجرای بابک تنها 9 روز پس از سالگرد آن روز نحس ابری رخ داد که دروازه‌بان ملی‌پوش هانوفر خود را زیر چرخ‌های قطار سریع‌السیر انداخت. رفعتی هم اهل هانوفر است و چه‌بسا روز دهم نوامبر، 9 روز پیش از آنکه رگ دستش را بزند با مشاهده صحنه‌های مربوط به مراسم یاد‌بود روبرت انکه، این فکر به ذهنش خطور کرده باشد. رفعتی هم مثل انکه، توسط اطرافیان و همکارانش انسانی توصیف می‌شود که هرگز بد‌رفتاری نداشته و هیچ‌گاه لبخند از لبش محو نمی‌شده، حتی در نفسگیر‌ترین لحظات پر‌فشار‌ترین مسابقات آلمان و اروپا. چنین افرادی، شخصیتی بردبار دارند و ذاتا درونگرا هستند. آنها مقید هستند که صرفا حرف‌‌ها و حال خوب خود را به دیگران منتقل کنند بنابر این معمولا تا پیش از آنکه دست به خود‌ویرانگری‌هایی مثل اتفاق شنبه بعد‌ازظهر بزنند، هیچ‌کس متوجه پریشانی درونشان نمی‌شود. بابک هم مثل روبرت پیش از اقدام به خودکشی نامه خداحافظی نوشت اما نه به همسرش بلکه به پدرش. آخرین تماس‌های هر دو نیز با این افراد بوده که بهترین اتکای زندگی آنها به حساب می‌آمده‌اند. اما نکته‌ای که کمتر کسی درباره اتفاق روز شنبه بوندس‌لیگا به آن توجه کرده خود مسابقه‌ای است که قرار بوده بابک رفعتی سوت بزند: کلن‌ـ ماینتس! این همان رویارویی است که اوایل پاییز 2005 رفعتی با قضاوت آن رسما تبدیل به یکی از مردان سیاه‌پوش بوندس‌لیگا شد. همه کسانی که او را می‌شناسند اذعان دارند که بابک انسانی بسیار دقیق و باهوش بوده است و شغل اصلی او هم که مشاوره در بورس سهام بوده است این موضوع را تصدیق می‌کند. محال است رفعتی در لحظه فروپاشی شخصیتی که تصمیم به خودکشی می‌گیرد به این نکته آگاه نبوده باشد که با قضاوت دوباره کلن- ماینتس آن هم در بدترین روز‌های داوری‌اش در حال بازگشت به نقطه صفر زندگی حرفه‌ای خود است. «ته کشیدن» احساس شومی است که یک انسان دچار فروپاشی روحی را به هر کاری وامی‌دارد، بویژه اگر این فرد به فکر انتقام از فوتبال باشد و کابوس مرگ انکه او را هم مثل بسیاری دیگر از مردم هانوفر آزار دهد.می‌توان تصور کرد که ماه آگوست پس از اخراج محترمانه رفعتی از فهرست قضات بین‌المللی، چاشنی انتقام در مغز او فعال شد و بعدتر در اواسط نوامبر و در حالی که در روز دهم نوامبر، ذهن او درگیر خودکشی انکه شده بود، از فدراسیون فوتبال آلمان به او خبر می‌دهند باید شنبه‌ای که می‌آید بار دیگر مثل نخستین روز قضاوتش «کلن- ماینتس» را سوت بزند و همه این داده‌ها در ذهن مغشوش او تبدیل به تصمیمی بحرانی می‌شدند. حتما بابک در آخرین لحظات پیش از ورود به حمام اتاقش، همان لبخند همیشگی را به لب داشته و به این فکر می‌کرده که ساعتی بعد وقتی بازیکنان کلن و ماینتس خبر مرگ داور مسابقه‌شان را می‌شنوند، مجبور خواهند بود به احترام او حلقه ماتم بزنند و هواداران نام «رفعتی»را از سر ترحم هم که شده فریاد بزنند و این دقیقا عکس روزگاری است که در این چند سال در ورزشگاه‌های آلمان بر او گذشته است؟مارکوس مرک، داور سرشناس آلمانی که چندی پیش جای خود را به عنوان داور اول آلمان به رفعتی داده بود بلافاصله پس از شنیدن خبر خودکشی رفعتی جمله‌ای به زبان می‌آورد که نشان می‌دهد او کاملا با رفعتی احساس همذات‌پنداری می‌کند: «تنها راهی که می‌توانم این اتفاق را هضم کنم، صحبت از فشار قابل‌توجه داوری است».