1- تیمملی از استرالیا برگشته بود. بازیکنان با هلیکوپتر وسط زمین استادیوم آزادی فرود آمدند تا جشن صعود به جامجهانی آغاز شود. استیلی وقتی خانمهای حاضر در استادیوم را دید به کنار دستیاش گفت: اینا رو کی راه داده؟
2- بند اول فقط یک خاطره از گذشته خوش نیست. جملهای است که با گذشت سالها هنوز روی لبهای استیلی است؛ اینبار خطاب به تماشاگران معترض پرسپولیس.
3- استیلی برای بهدست آوردن نیمکت پرسپولیس خیلی کارها کرد. در بازار شایعات که گوش تیزکنی حرفها و حربههای زیادی از او به گوشت خواهد خورد.
4- کاری نداریم که استیلی برای رسیدن به نیمکت آرزوهایش از چه چیزها و کسانی گذشت. به همین زمان حال نگاه میکنیم که استیلی برای ماندن روی نیمکت دوستداشتنیاش از چه چیزهایی حاضر شده بگذرد. مدیر محبوبش را از دست داد، 2 نفر از کادرفنی انتخابیاش را کنار گذاشت، دست کمک و نیاز به سوی دشمنان سابق دراز کرد و حالا در آخرین پرده، در خروجی را به تماشاگران معترض نشان میدهد.
5- کسانی که از استیلی حیا کردن و رها کردن را میخواهند، از خودشان پرسیدهاند استیلی چرا باید این کار را بکند؟ رفتن خودخواسته یعنی از دست دادن رقمهای قرارداد و مهمتر از همه پذیرفتن یک انگ ننگآور ابدی. یادتان نرفته که در لیگ هشتم وقتی قطبی به بنبست رسید، قید باقی مبلغ قراردادش را زد، استعفا داد و رفت و در نهایت انگهایی نظیر فراری و ترسو را برای همیشه از روزنامهنگاران، کارشناسان آگاه، مدیران خبره و مردم همیشه در صحنه هدیه گرفت. حالا استیلی برای چه دست به کاری بزند که دنیا و آخرتش را با هم یکجا از دست بدهد؟
6- استیلی حق دارد بماند و حق دارد تماشاگران معترض را به بیرون استادیوم راهنمایی کند. او مثل خیلیهای دیگر پرسپولیس را ملک شخصیای میخواهد که در آن هرکاری بکند و کسی کاری به کارش نداشته باشد. حتی حضور 5 هزار نفر آدم معترض را هم نمیتواند تحمل کند. همه ما باید با بار شکست و تحقیر و حرصمان از استادیوم بیرون برویم؛ چون حقمان همین است.
7- استیلی باید این فصل را تا آخر بماند و نمای دیگری از فوتبال ایرانی را نشانمان بدهد. فوتبالی پر از شکست، پر از زد و بند، پر از طلبکاری و تحقیر. فوتبالی که به قول مربی یکی از تیمهای ته جدولی 9 مساوی در 13 بازی یک مورد عادی است. برای پرسپولیس سابقا بزرگ هم با حضور امثال استیلی دیگر باخت و مساوی و تحقیر یک چیز عادی و معمولی به حساب میآید. استیلی واقعیت این فوتبال است و نباید بیهوده بیرونش کنیم و دوباره مشغول خودفریبی شویم.