نیازی نیست که یک آدم، یک پدر، یک پدر فرزند از دست داده، حتما محسن رضایی، انقلابی قبل از انقلاب، مرد جنگ، فرمانده سپاه، فرمانده ۸ سال دفاع مقدس، یار و یاور شهدا، رزمندگان، سپاهیان، ارتشیان و بسیجیان باشد که ما در برخورد با او مودب باشیم و درگذشت فرزندش را تسلیت بگوییم.
آن شخص هیچ‌کدام اینها هم نباشد، همین که داغدار فرزندش هست، باید بفهمیم که نمک پاشیدن روی زخمش، مسخره کردنش، اسم گذاشتن روی او و خانواده‌اش و فرزند تازه از دنیا رفته‌اش، یکی از ناجوانمردانه‌ترین رفتارهای ممکن است. بر فرض که محسن رضایی به خاطر عادت به این فضای غیراخلاقی و سیاست‌زده کشور با این قبیل رفتارها و اهانت‌ها کنار بیاید؛ تکلیف همسر داغدارش چه می‌شود؟ می‌فهمید؟ نمی‌فهمید! چند حالت وجود دارد؛ یا ماجرای فرار احمد رضایی اذیتتان می‌کند، یا از دست فلان سایت و فلان آقا ناراحتید که درگذشت او را به موساد ربط داده یا اینکه کلا با خود محسن رضایی مشکل دارید. به نظر من، این مورد سومی مهم‌تر از 2 مورد اولی است برای مسخره کردن محسن رضایی! هرچند این روزها عده‌ای هم به بهانه دلسوزی برای شهدا، امام شهدا و ماجرای جام زهر و افشای نام خائنان جنگ! و «مثلث و مربع و ذوزنقه ما نمی‌توانیم» مشغول فحش دادن هستند و البته گاهی مشغول زیر سوال بردن کل جنگ و سیاست‌های نظام و امام! به هر حال هر دلیلی که وجود داشته باشد، باز هم این کار غلط و غیراخلاقی توجیه نمی‌شود.
دوستانی که می‌خواهند زمین و زمان را به هم پیوند بدهند و مو را از ماست بیرون بکشند، به جای این همه ادعای بصیرت و این همه شعار درباره شهید و شهادت و بسیج و آوینی، لطف کنند به مجموعه «روایت فتح» سری بزنند و مصاحبه‌های محسن رضایی را ببینند که در آن چند بار درباره میزان فاصله قلبی و عاطفی و دوری‌اش از خانواده و ارتباط کمش با فرزندان و در عوض ارتباط نزدیکش با دوستان و فرماندهان سپاه صحبت کرده است. (خیالتان راحت. این مصاحبه‌ها قبل از سفر فرزندش به آمریکا ضبط شده است!)
اگر منصفانه و بدون حب و بغض به این فیلم‌ها نگاه کنید، متوجه می‌شوید که چه کسی در وظیفه‌اش کوتاهی کرده؛ آن رزمنده‌ای که در خط مقدم مشغول نبرد با دشمن بود یا آن مسؤولی که پشت جبهه، وظیفه تربیت روحی، فکری و معنوی فرزندان آن رزمنده را برعهده داشته است؟!