كتاب «تئاتر به‌عنوان يك رسانه جمعي» تاليف سپهر دادجوي‌توكلي منتشر شد. در اين كتاب كه به بررسي تئاتر از منظر يك رسانه جمعي مي‌پردازد، سعي شده است ضمن تحليل ماهوي اين 2 مقوله، تئاتر را رسانه‌اي جمعي و كاربردي در جوامع شرقي معرفي كند كه حداقل پتانسيل تبديل شدن به يك رسانه كاربردي در اين جوامع را دارد. در بخش‌هایی از این کتاب می‌خوانیم: «بشر همواره در طول تاريخ درگير كنش و واكنش بوده است. اين كنش و واكنش دليلي است براي اجتماعي بودن انسان. حضور بشر در جمع و اتكا به ديگران براي تعامل زيستي، دستمايه‌اي براي بسياري از علوم شد. نوعي استناد به پراگماتيزم كه از اواخر
قرن 18 و در تمام طول قرن 19 متبلور شد، شواهد بسياري براي اين صفت بشري به ارمغان آورد. از دكارت گرفته تا آگوست كنت تلويحا به اين نكته اشاره داشتند كه بشر را بايد به عنوان واحد تحليلي از جمعي گسترده‌تر يعني اجتماع بررسي كرد. اين حضور آدمي و لزوم بررسي آن علمي را به ثمر نشاند كه ارتباطات ناميده شد... به باور اغلب انديشمندان، راديو، تلويزيون، مطبوعات و سينما و البته اكنون رسانه‌هاي ديجيتالي پيشگامان رسانه‌هاي جمعي هستند. در باب هر كدام از اين رسانه‌ها، رساله‌ها نگاشته و تحليل‌هاي گوناگوني ارائه شده است. راديوي عصر ماركني (فيزيكدان ايتاليايي در 1901 شكل اوليه راديو را اختراع مي‌كند) يا تلويزيون گربنري (نظريه كاشت، جورج گربنر 1984) هر كدام مدت‌ها سوژه بحث و جدل بين انديشمندان و متفكران علم ارتباطات بوده است اما نكته‌اي كه بدان خواهيم پرداخت، بررسي نخستين رسانه يعني تئاتر و البته كاركرد آن در ايران است.» كتاب «تئاتر به‌عنوان يك رسانه جمعي» براي غنا بخشيدن به استدلالات خود به گفت‌وگو با بزرگان دانشگاهي و تجربي در حوزه تئاتر و رسانه رو آورده است و در گفت‌وگو با پروفسور علي محمدي، دكتر دادگران، دكتر ساروخاني، دكتر علي‌اكبر فرهنگي، داريوش مودبيان، دكتر قطب‌الدين صادقي، امير دژاكام، مهران مديري و... سعي کرده به تبيين مفروضات خود بپردازد. این کتاب توسط انتشارات سمنگان روانه بازار نشر شده است.