محمد باقر زنگنه:
استقلال تیم صدرنشین لیگ است و آنقدر خوب بوده که بقیه بخواهند به پایین بودن‌شان قانع باشند. تیمی که آندو، جباری، مجیدی، رحمتی و حیدری را دارد. استقلال امسال بدجور بی‌رقیب می‌نماید اما این بی‌رقیبی را از خودش دارد نه لطف‌های اضافی. حرف از خوب یا بد بودن تیمی نیست. حرف از جو استادیوم و تاثیر آن هم نیست حرف از فوتبالی است که فردا ممکن است استقلال را هم قربانی عدالت قلابی‌اش کند. اتفاقی که برای شاهین افتاد بارها برای همین استقلال، سپاهان، تراکتور و پرسپولیس افتاده است!بازی سال گذشته استقلال و شاهین بازی عجیبی بود. شاهین آنقدر حمله کرد و آنقدر موقعیت خراب کرد که با وجود باخت، تماشاگرانش خود را برنده می‌دیدند. تیمی که آن روز شاید به مساوی هم راضی بود آنقدر استقلال را در آزادی تحت فشار گذاشت که همه شاهین را تیم برتر میدان بدانند. چهره شاخص این بازی هم فراتر از فرزاد آشوبی که به راحتی پنالتی‌ها را گل کرد، آقای مشکی‌پوشی بود که پنالتی اعلام کرد. فریادهای مدیرعامل آرام شاهین هم بعد از پایان توفانی بود اما همراه با باخت شاهین محو شد و هیچکس یادش نماند که استقلال چقدر قبل از این پنالتی‌های مشکوک خوب بازی می‌کرد و چقدر بعد از آن بد.هرچند بخشی‌زاده بازی را با مصلحت در نیمه پایانی بازی تمام کرد تاریخ اما خواب‌های دیگری هم برایش دیده بود. برای نخستین‌بار بازیکنی در فوتبال دنیا برای مکث پشت پنالتی جریمه شد و این کار بزرگ حاصل تلاش کسی بود که جراتش فقط پنالتی گرفتن در آزادی برای استقلال بود. چیزی که شاید اگر در بوشهر بود عکسش اتفاق می‌افتاد و استقلال متضرر می‌شد. بخشی‌زاده محروم شد و فوتبال ایران به اندازه یک بازی ضرر کرد با رای همان‌هایی که که آن روز حمایتش کردند و صلاح را بر انکار واقعیت گذاشتند. در این بین نه استقلال سود کرد و نه شاهین ضرر. ضرر‌ها به ریشه فوتبالی افتاد که مدیرانش تلاش عجیبی در سلب اعتماد از مخاطبان و هواداران دارند. استقلالی که روزی به‌خاطر حضور حجازی روی نیمکت و با وجود نتایج نه چندان خوبش استادیوم آزادی را پر می‌دید امروز که صدرنشین است 5 هزار تماشاگر از خیل عظیمش را داشت. روزی مربی پرسپولیس را با صلاح انتخاب کردند و روزی مربی تراکتور را به مصلحت تغییر دادند و روز دیگر استقلال را قربانی این مصلحت‌اندیشی می‌کنند. آنقدر این صلاح و مصلحت‌طلبی در فوتبال ما ریشه دارد که هر روز تیمی جدید و هواداری جدید را تهدید کند. نخستین رکن آمدن تماشاگر بعد از خود فوتبال اعتماد به جوانبش است. اما در این لیگ بی‌تماشاچی این کدام جنبه فوتبال است که تا این حد میهمان را له کند؟ پنجشنبه آنقدر آزادی سرد و کم پشت بود که می‌شد جرات عدالت و برابری داشت اما انگار قانون داوری را هم ما نوشته‌ایم؛60 به 40 برای میزبان!