کاروان حسینی با گوهر ناب زینبی قدم در صحرای سوزان کربلا می‌گذارد تا خواص بی‌بصیرت به پهنای طول تاریخ بشریت از میان شط سرخرنگ فرات و نخل‌های نیمه‌سوز نینوا، شرمنده مشک خشکیده و خیمه‌گاه سوخته آل‌محمد(ص) باشند. خواصی که به جرم بی‌بصیرتی محکوم هستند تا با چشمانی شرربار، رویی سیاه و دلی لبالب از کینه فروخورده از عدالت علوی شاهد فرود تازیانه عبرت‌آفرین بر پیکر سلاله پاک پیامبر اکرم(ص) باشند. خواص بی‌بصیرتی که به جرم خفت‌بار اسارت در لجنزار تنگ نام و نان و آلوده به شهوت ثروت و قدرت و آقازاده‌پروری، رسالت دینی خود را تعمدا به فراموشی سپردند تا شاید از داغ ننگ ولایت‌گریزی در امان بمانند. خواص بی‌غیرت مغروق در دریای نعمات مادی که با پشت پا زدن به مکتب انسانساز ولایت و آزادگی، شعله سرکش منیت‌های پایان‌ناپذیرشان را بر صفحه تاریخ جهان به نحسی به یادگار گذاردند. پیمان ازلی خلیفه الهی حکم می‌کرد حسین(ع) در عصر بی‌دینی حاکمان جامعه دینی! با شعار زیبنده «امر به معروف، نهى از منكر، اصلاح امت و بالاتر از همه تشکیل حکومت اسلامی برای احیای اسلام ناب محمدی(ص)» با قامتی رسا در میان اشقیای دون‌مایه، تابلوی زیبا و بی‌بدیلی از منظره دلربای آزادی و آزادگی را با پرچمداری زینب کبری(س) به تصویر عالمیان بکشد و در این میان خواص غافل آویخته به دامن شب‌زدگان شهوت‌پرست که ذاتا نامحرمان حریم امن ولایت حسینی بوده و هستند، خالی از حس مردی و مردانگی و در غوغای عشق و جاودانگی، جیره‌خوار مکتب یزیدی می‌شوند که شیطان نیز از همدمی با او احساس شرمساری می‌کند. در واقع خواص غافلی که طعم زقومی انباشت مال حرام بیش از پیش آنان را در حمایت از جبهه حق و حقانیت مغفول و مبهوت کرده است به زعم خود با طعنه‌هایی شیطانی نمک بر زخم دل حسین(ع) می‌زنند که آری بالاخره لحظه تاریخی در هم شکستن آل‌رسول(ص) و بازستاندن قصاص خون کفار کشته شده در بدر و احد فرا رسیده است و در این فضای غمبار نفسگیر، یهودیان مستقر در شام نیز آتش‌بیار معرکه شده و با شوق زایدالوصفی برای شعله‌ور کردن آتش انتقام از خاندان نبوی و گرفتن تقاص خون یهودیان متعلق به قبیله‌های فتنه‌گر و عهدشکن بني‌قريظه، بني‌نضير و بني‌قينقاع که در صدر اسلام به موجب فرمان الهی و برای ریشه‌کن شدن درخت نیمه‌خشکیده فتنه به درک واصل شدند، هلهله شادی سر می‌دهند. ظاهرا روزهای سخت‌تری در پیش روی امت اسلام است و امتحان و ابتلا جزو سنت‌های لایتغیر الهی است. سکوت عامدانه خواص آقازاده‌پرور در برابر آتش زدن در خانه فاطمه(س) و غصب حق امامت امام معصوم(ع) و همراهی نکردن با امام معصوم(ع) در جنگ با یهود بدنام فرورفته در جلد معاویه و پشت پا زدن به مسؤولیت‌های اجتماعی و شکستن بیعت با امام حسن(ع) و تنها گذاشتن کریم اهل بیت در مواجهه عینی با جبهه باطل که فـــرش تا عرش از شنیدن آن به لرزه درمی‌آید، هزینه بسیار گزافی دارد که جز با ریختن خون دیگر امام معصوم و به اسیری رفتن خاندان نبوی با چیز دیگری تامین نمی‌شود. شاید در این مخمصه تاریک اجتماعی که محصول عینی ولنگاری‌های خواص رفاه‌زده است، جز بارش باران خون علی‌اصغر(ع) و ترسیم خط اشک خشکیده بر گوشه نور چشمان رسول اکرم(ص) و شهادت جگرگوشه‌های ام‌البنین و رباب، پایانی بر فصل بی‌رنگ عطش‌های معنوی چنین جامعه مبتذلی وجود نداشته باشد. به هر حال تاریخ حکم می‌دهد که برای شکستن سکوت سهمگینی که خواص مال‌اندوز به نام دین بر جامعه دینی آن دوران تحمیل کرده بودند، جز پیچش بانگ سرخ و رسای حماسه حسینی در صحرای کربلا که با قامتی به بلندای ابدیت، منظومه رسایی سروده و از ماجرای راهبردی بیهوده به گرد کعبه چرخیدن‌ها و به غفلت اصول را ندیدن پرده فرومی‌افکند. لحظه لحظه اقامت 4 ماهه امام مظلوم در مکه مکرمه و اتفاقات رخ داده در حین گذر کاروان حسینی از مناطق مختلفی مانند «ابطح»، «تنعيم»، «صفاح»، «وادي العقيق» ،«وادي الصّفرا»، «ذات عرق»، «حاجر»، «فَيْدْ»، «اجفُر»، «زروُد»، «خزيميه»، «ثعلبيه»، «دره العقبه»،«شراف»«ذو حُسَم‌ْ»، «البيضه»، «عُذيب الهجانات»، «قصر بني مُقاتل» و در نهایت فرود كاروان امام در صحرای کربلا حاوی نکات عبرت‌آفرینی است که باید با دیده‌ای عبرت‌بین به آن نگریست تا ما نیز جزو شرمندگان جامانده قافله حسینی نباشیم.