گروه ورزشي: 3 سال از آخرين تاجگذاري پسران
«El Rey de Copas» [پادشاه جام‌ها، لقب بوکاجونیورز] می‌گذرد. 24 عنوان قهرمانی و حالا خیزش جدید به سوی افتخاری دیگر در لیگ آرژانتین. بدون هیچ توصیفی باید گفت این فصل رویایی‌ترین فصل بوکاجونیورز به حساب می‌آید. 15 بازی بدون باخت و تنها 4 مسابقه دیگر مانده تا آنها با 8 امتیاز بیشتر فاتح لیگ دسته یک آرژانتین شوند. غول بوئنوس‌آیرسی به رکورد جدیدی در فوتبال آرژانتین دست پیدا کرده و در میان سیاهه جدول با 17 گل زده و 3 گل خورده یکی از مستحکم‌ترین دیوارهای دفاعی را به نام خود ثبت کرده است. «سزار فالسینی»، سرمربي بوكاست كه به او لقب «غول» داده‌اند، حالا این سوال بزرگ ذهن را به خود مشغول می‌کند که چگونه فالسینی، غول بوئنوس‌آیرس را از حالت شکننده به روزهای اوجش بازگرداند؟ یکی از فاکتورهای اصلی این موفقیت برگ برنده‌ای است به نام «رولاندو کارلوس چیاوی»؛ مدافع میانی که با تجربه بالا نظم خاصی به خط دفاعی تیم داده است. 2 عنوان قهرمانی در سال‌های 2001 و 2005 در کارنامه این کهنه‌سرباز بوکا دیده می‌شود، همچنین 2 جام بین‌المللی لیبرتادورس و جام اینترکونتینتال را به افتخارات او اضافه کنید. کارلوس در این‌باره می‌گوید: «این فصل برای من خیلی اعجاب‌انگیز و زیبا بود.» مدافعی که 200 بار پیراهن بوکا را به تن کرده است. (او در یک دوره زمانی از بوکا جدا شد و فصل پیش دوباره به «پادشاه جام‌ها» پیوست.) کارلوس در ادامه اضافه می‌کند: «در اینجا ما بازیکنان بزرگی داریم و به همین دلیل است که می‌توانیم به راحتی در هر بازی پیروز شویم». شما وقتی نتایج رقابت‌های این فصل بوکا را زیر و رو می‌کنید به صحت حرف‌های کارلوس پی می‌برید.
داربی فوتسال به جای فوتبال
در فصلی که حسرت تماشای سوپرکلاسیکوی بوئنوس‌آیرس هواداران بوکاجونیورز و ریورپلاته را فرا‌گرفته، داربی فوتسالی هم غنیمت است. این فصل بوکا در صدر جدول آپرتورای آرژانتین ترکتازی می‌کند در حالی که رقیب قدیمی‌اش ریور به‌تازگی به دسته دوم سقوط کرده و همین باعث شده برای نخستین بار 2 تیم در طول فصل با هم روبه‌رو نشوند. به همین دلیل رویارویی 2 تیم در لیگ فوتسال جایی است برای عقده‌گشایی‌های هواداران ریور و بوکا تا به کری‌خوانی برای رقیب بپردازند. داربی فوتسال سوپرکلاسیکوی بوئنوس‌آیرس دیروز بین 2 رقیب برگزار شد تا تیفوسی‌های 2 طرف بیش از این در حسرت نمانند.
بوئنس آیرس ، فوتبال و تکبر آرژانتینی‌ها
بوئنس آیرس برخلاف سایر پایتخت‌های کشور‌های آمریکای‌جنوبی بیشتر شبیه به به یک شهر اروپایی است؛ ترکیبی از ابنیه قدیمی، کافه‌های کوچک و مردم سرخوش که نشانه‌های کمرنگی از پاریس را خاطر‌نشان می‌کنند. چنین برداشتی با نزدیک شدن به مناطق فقیر‌نشین کاهش می‌یابد اما تکبر و غرور آرژانتینی‌ها ثابت می‌ماند. جمله معروف «هریک از ما آرژانتین کوچکی درون خود داریم» طعنه‌ای به تکبر آرژانتینی‌ها می‌زند که سپید‌ترین ملت آمریکای لاتین هستند. در حقیقت، آرژانتینی‌های بسیاری خود را اروپایی‌های دور‌افتاده از اروپا می‌خوانند.
جمله طعنه‌آمیزتری هست که می‌گوید: «آرژانتینی‌ها، ایتالیایی‌هایی هستند که اسپانیایی حرف می‌زنند، فکر می‌کنند انگلیسی هستند و رویای پاریس را از ذهن می‌گذرانند». تکبر آرژانتینی‌ها دلایل اساسی‌تری هم دارد. آنها از نظر فرهنگی همواره پیشگام آمریکای لاتین بوده‌اند و شعرا و نویسندگانشان در زمره پیشگامان قاره کهن هستند. آرژانتین در زمینه فوتبال هم در مقایسه با همسایگان خود- برزیل و اروگوئه- بیشترین تعداد مربی و بازیکن را در طول قرن بیستم صادر کرد و بدعت‌گذار این روند بود. بازیکنانی مثل مانتی و ارسی در جام‌جهانی 1930 برای تیم‌ملی آرژانتین بازی کردند و در جام‌جهانی 1934 پیراهن تیم‌ملی ایتالیا را پوشیدند. یا ماساچیو، سیوری و انگلیو در سال 1957 به باشگاه‌های ایتالیا پیوستند و با پذیرش ملیت ایتالیایی در تیم‌ملی ایتالیا هم قرار گرفتند. معروف‌ترین آرژانتینی که به اروپا رفت و به افسانه‌های فوتبال اروپا پیوست آلفردو دی استفانو بود که به باشگاه رئال مادرید رفت و سپس با پذیرش ملیت اسپانیایی، گل‌های فراوانی برای تیم‌ملی اسپانیا به ثمر رساند. آرژانتین با به‌دست آوردن 14 بار مقام قهرمانی آمریکای‌جنوبی و 2 بار ربودن جام‌جهانی تا قرن بیستم، در میان بزرگان فوتبال دنیا قرار دارد اما لزوما همه، سرسختی، جنگندگی و غرور آرژانتینی‌ها را نمی‌پسندند. وقتی آرژانتین در دیدار نهایی جام‌جهانی 1986 مکزیک برابر آلمان غربی ایستاد، مکزیکی‌های حاضر در استادیوم به تشویق آلمان پرداختند و به همسایه نزدیک‌تر خود پشت کردند. در حالی که همین مکزیکی‌ها در دیدار نهایی جام‌جهانی که برزیل برابر ایتالیا ایستاده بود از ته دل برزیل را تشویق کرده بودند. عدم اعتنای بازیکنان آرژانتینی به تشویق شدن یا نشدن بخشی از فرهنگ فوتبال آرژانتین است. همه حتی کسانی که از آرژانتین نفرت دارند با احتیاط از شکست آرژانتین حرف می‌زنند. گاهی تیم آرژانتین بی‌نقص می‌شود مثل سال 1986 که با معجزه مارادونا، سایر بازیکنان هم در اوج قرار داشتند و گاهی سرشار از ایراد مثل سال 1990 که اکثر بازیکنان نمایش ضعیفی از خود به‌جای گذاشتند . اما همین تیم بد و پرانتقاد که با شکست از کامرون در دیدار افتتاحیه بازی‌ها را آغاز کرد، تدریجی و بطئی جلو رفت و برزیل شاداب و ایتالیای مدعی جام در خانه‌اش را حذف کرد و باز هم به دیدار نهایی رسید و در برابر آلمان غربی قربانی یک ضربه پنالتی مشکوک شد. در حقیقت همه تیم‌های بزرگ و پر‌طرفدار جایی در مرحله حساسی توسط آرژانتین قربانی شده‌اند. آلمان غربی 1986، ایتالیا و برزیل 1990 و انگلیس 1986 و 1998 از آن جمله هستند. این امر درباره بازیکنان آرژانتین هم صدق می‌کند که مارادونا شاخص‌ترین نمونه آن است. بزرگ‌ترین و بهترین بازیکن فوتبال همه دوران که هرچند افراد بسیاری از او نفرت دارند اما کمال بازیگری او در روزهای اوجش دور از دسترس نشان می‌دهد و همه به این کمال اذعان دارند.