تا همین چندماه پیش نام «ریورپلاته» مترادف با قطب دوم بوئنوس‌آیرس و فوتبال آرژانتین بود اما حالا ریور سرگذشتی کاملا دگرگون از همتای قدیمی‌اش بوکاجونیورز پیدا کرده؛ در حالی که آبی‌های لابومبونرا در آپرتورا (لیگ نیمه اول فصل 12-2011) آقایی می‌کنند و با 15 بازی بدون شکست قهرمانی‌شان تقریبا مسجل به نظر می‌رسد، سپید و سرخ‌های ریور که تابستان گذشته برای نخستین‌بار در تاریخ 110 ساله‌شان به دسته دوم سقوط کرده بودند، کاملا از هیاهوی فوتبال آرژانتین به دور افتاده‌اند. این فصل برای نخستین‌بار است که هیچ داربی سوپرکلاسیکویی، ورزشگاه‌های دو تیم، ال‌بومبونرا و مونومنتال را به کانون توجه دوستداران بازی زیبا در سراسر جهان بدل نمی‌کند. بوکا انصافا به خوبی از غیبت رقیب قدیمی در لیگ دسته اول استفاده کرده و حالا با 33 امتیاز و 6 امتیاز فاصله نسبت به تیم دوم، تیگره، بر صدر ایستاده است در حالی که تنها 3 هفته دیگر تا پایان آپرتورای
12-2011 باقی مانده است. در همین حال ریورپلاته تلاش می‌کند دوری‌اش از صحنه اصلی فوتبال گاوچران‌ها بیش از یک سال به درازا نکشد. تیم میلیونرهای بوئنوس‌آیرس در نخستین نیم‌فصل از سال دسپرادو (عنوانی که اسپانیولی‌زبان‌ها برای آوارگی به کار می‌برند) فعلا تا پایان هفته پانزدهم از لیگ برتر ملی «ب» (عنوان عجیب لیگ دسته دوم آرژانتین) در رده دوم قرار گرفته با یک امتیاز کمتر از اینستیتوتو آ.ث؛ صدرنشین 30 امتیازی. هواداران ریور مجبورند این فصل به همین راضی باشند چرا که اگر همین عنوان را تا تابستان سال آینده حفظ کنند مستقیما به دسته برتر باز خواهند گشت. آنها می‌توانند جای خالی رقیب حیثیتی‌شان بوکاجونیورز را هم عجالتا با بوکا اونیدوس پر کنند، باشگاهی نه‌چندان مطرح که در رده سوم جدول دسته دوم با آنها رقابت می‌کند. اما جنبه مثبت حضور ریورپلاته در لیگ برتر ملی «ب» این است که طی 15 هفته‌ای که از فصل گذشته، این لیگ به یکی از معتبرترین لیگ‌های دسته دوم جهان بدل شده است و از این حیث شاید فقط لیگ قهرمانی (چمپیونشیپ)، انگلستان و سگوندای اسپانیا آوازه‌ای بیشتر از این لیگ داشته باشند. ریور به‌رغم وضع بحرانی‌اش 30 گل در 15 بازی زده که بدین ترتیب صاحب بهترین خط حمله در دسته خود است اما ثبت 2 شکست و 5 تساوی در مقابل نام دومین غول آرژانتینی در دسته دوم کمی عجیب به نظر می‌رسد. در میان 20 تیم لیگ برتر ملی «ب» نام‌های آشنای دیگری جز ریورپلاته هم به چشم می‌خورد از جمله روساریو سنترال که در رده چهارم است و اوراکان که در رتبه دوازدهم قرار گرفته است. تنها شانس اینکه این فصل بساط سوپرکلاسیکوی بوئنوس‌آیرس برچیده نشود این است که ریورپلاته در جام حذفی (کوپا آرخنتینو) از پس قدرت‌های دسته اولی برآید و خود را در یکی از گلوگاه‌ها به قدرتمندترین تیم باشگاهی حال حاضر آمریکای‌جنوبی یعنی بوکا، دشمن همیشگی‌اش، برساند. اما به هر حال نمی‌توان حال و روز 2 باشگاه را با هم مقایسه کرد. مثلا هفته پیش در حالی که بازیکنان ریورپلاته سوار اتوبوس می‌شدند تا خود را به ناحیه کوهستانی پرت‌افتاده شمال‌غربی آرژانتین به نام «جوجوی» برسانند تا بازی عصر شنبه‌شان را مقابل تیمی ناشناخته به همین نام برگزار کنند، مردان بوکا به فکر این بودند فردای آن روز چگونه با از پیش‌‌رو برداشتن ولز سارسفیلد، آخرین مانع بر سر راه قهرمانی را از برابر خود بردارند. از آن بدتر استهزای القاب و هواداران ریور توسط هواداران رقیب همشهری است. در فوتبال آرژانتین که عناوین و القاب، حرف اول را می‌زنند هیچ‌چیز بدتر از این نیست که بازیکنان ریور به جای میلیونرها یا شیرهای مونومنتال، گربه‌هایی در زیرزمین خطاب شوند. تنها امید‌واری ریوری‌ها گذراندن این ایام سخت و تحقیر‌آمیز است. حتی اگر آنها جایگاه دوم دسته دوم را هم از دست بدهند این فرصت را دارند تا به عنوان تیم سوم یا چهارم با تیم‌های هفدهم یا هجدهم لیگ برتر بازی پلی‌آف انجام دهند و همانگونه که تابستان گذشته خودشان توسط بلگرانو در مجموع 2 بازی پلی‌آف 3 بر یک شکست خورده و حذف شدند، این‌بار یکی از دست اولی‌ها را به زیر بکشند تا دوباره به کانون توجهات بازگردند. ماه پیش بازگشت به ورزشگاه مونومنتال پس از گذشت 12 بازی از فصل امید‌واری را به اردوی میلیونرهای آواره بازگرداند و ماه آخر سال 2011 نیز می‌تواند مژده صدرنشینی را برای ریوری‌ها به ارمغان آورد، هرچند این صدرنشینی فقیرانه میلیونرها اصلا با صدرنشینی مقتدرانه بوکا در آپرتورا قابل قیاس نیست.