بالاخره اتفاقی که باید می‌افتاد، افتاد. والیبال توانست همه مطبوعاتی‌ها را مجاب کند تا پس از سال‌ها تیتر یک خود را به ورزشی غیر از فوتبال اختصاص بدهند. از روزی که ایران موفق به شکست دادن صربستان، لهستان و آرژانتین شده است کمتر نشریه ورزشی است که والیبال را تیتر یک خود نکرده باشد، اتفاقی که باید درباره رشته‌های ورزشی دیگر هم بیفتد. تيم ملي واليبال ايران با عملکرد درخشان در جام جهاني واليبال چشم‌ها را خيره کرده و انتظارها را تا حدي بالا برده که حتي مي‌توان از تيم انتظار کسب سهميه المپيک لندن را داشت. حالا ایران با کسب 4 پیروزی و یک شکست در رده پنجم جهان ایستاده است که این یک اتفاق مهم در ورزش ما محسوب می‌شود، جايگاهي که با توجه به شکست همه تيم‌ها مي‌توانست بهتر از اين هم باشد.
شانس گرفتن سهميه المپيک چقدر است؟
ايران تقريبا نيمي از بازي‌هايش را در جام جهاني پشت سرگذاشته و با وجود گرفتن نتايج عالي که تعجب کارشناسان جهاني را برانگيخته هنوز کار بسيار سختي براي رسيدن به سهميه المپيک در اين دوره از رقابت‌ها دارد چرا که بازي‌هاي سخت ايران در دور پاياني خواهد بود و البته ايران تاکنون پيروزي‌هاي کم‌ارزشي (از لحاظ امتيازبندي) به دست آورده است. گرفتن سهميه از اين دوره از رقابت‌ها کار بسيار دشواري است که حتي رخ ندادن آن ديگر نبايد ايران را نگران کند چرا که رقابت‌هاي ديگري در ادامه برگزار خواهد شد و مي‌توان با توجه به عملکرد درخشان ملي‌پوشان به کسب سهميه از آن رقابت‌ها اميدوار بود. رقابت‌هاي جهاني انتخابي المپيک که ژوئن سال 2012 برگزار مي‌شود و ايران براي رسيدن به سهميه المپيک تنها نياز دارد در آن رقابت‌ها بهترين تيم آسيايي جدول باشد، نه جزو 3 تيم برتر جهان! البته يک نکته را نبايد فراموش کرد؛ اينکه ملي‌پوشان با درخشش خيره‌کننده خود مقابل قدرت‌هاي برتر واليبال جهان تا همين جا کار بزرگي انجام داده‌اند. کمتر کارشناسي انتظار رقم خوردن چنين نتايجي را داشت و پيش از آغاز رقابت‌ها شايد تنها تکرار پيروزي مقابل ژاپن در خاک خودش و همچنين شکست دادن چين و حداکثر مصر سقف آرزوي کارشناسان بود. در جام‌جهاني واليبال 11 تيم ديگر غير از ايران حضور دارند که غير از ميزبان همه آنها در رده‌بندي جهاني بالاتر از ايران قرار دارند.
ایران- آمریکا نبردی که همیشه سیاسی است
رقابت‌های ورزشی ما با آمریکا همیشه دستخوش نگاه‌های سیاسی بوده است. شاید حالا که این متن را می‌خوانید بازی والیبال ایران و آمریکا به اتمام رسیده باشد. فارغ از هر نتیجه‌ای که در این بازی به دست آمده ایران و آمریکا در هر رشته ورزشی که به مصاف هم رفته‌اند، پی آن را شخصیت‌های سیاسی گرفته‌اند و پس از پایان آن دیدارها چهره‌های سیاسی و شاخص جهان درباره‌اش حرف زده‌اند.
این را از نبردهایی که 2 کشور در ورزش با هم انجام داده‌اند می‌شود به راحتی فهمید. امروز اما شرایط دیداری که ساعت 40/5 يكشنبه برگزار می‌شود برای ایران و ایرانی حائز اهمیت است. این مطلب دارد یک روز قبل از برگزاری بازی نوشته می‌شود و مطمئنا هیچ ایرانی دوست ندارد با شرایطی که پیش آمده والیبالیست‌های ما بازنده باشند.
اتفاقات افتاده اخیر در جهان و سیاست‌گذاری‌هایی که آمریکا درباره ایران انجام داده است کار را به سمت و سویی سوق داده که اثرات آن در ورزش هم دیده می‌شود. پیروزی در یک مسابقه ورزشی که بین 2 تیم برگزار می‌شود مانند پیروزی در یک‌نبرد سیاسی است. مانند همان دیداری که با آمریکا در جام‌جهانی برگزار کردیم و آنها را شکست دادیم. هنوز هم که هنوز است طبعات آن پیروزی وجود دارد و درباره آن در محافل مختلف بحث و گفت‌و‌گو می‌شود. حالا که این مطلب را می‌نویسیم ایران و آمریکا بازی خود را انجام داده‌اند اما ما هم مثل هر ایرانی دیگر می‌گوییم با درخششی که والیبالیست‌ها انجام داده‌اند آنها آمریکا را می‌برند، مثل آرژانتین، صربستان و لهستان. آمریکا چهارمین ابرقدرتی است که مقابل ایران زانو می‌زند.