دیگرخیمه بصیرت به میدانداری حسین بن علی(ع) در صحرای نینوا برپا شده است. دغلکارانی که به دنبال رسیدن به مال و منال دنیوی با کاروان خون و حماسه رهسپار شدهاند کم‌کم صف خود را از حسینیان جدا می‌کنند. تقدیر این است، تعداد یاران باید به72 تن برسد. سقای ادب در کنار شط عشق و عاشقی پیاله‌های جام را سر می‌کشد و خود را برای روز مبادای ولایت آماده می‌کند. زینب کبری(س) کماکان از عبای کهنه برادر که نادر یادگار مادر است همانند گوهری دست نیافتنی مراقبت می‌کند؛ زینب امانتدار صادقی است. کسی از راز دل زینب و حسین خبر ندارد. ليلا(س) صبورانه قامت رعنای علی‌اکبر(ع) را در صف نماز می‌پوید و رد گام‌های باثبات او را روی شن‌های داغ کربلا می‌بوید. علقمه بی‌تاب گریه‌های علی‌اصغر است. قاسم به دنبال پوشیدن ردای حیدری دمی از عموی عزیز‌تر از جانش جدا نمی‌شود. اطراف خیمه اهل عصمت و طهارت (ع) خارهای تیز نامردی و نامردمی‌های غافلان از ولایت سر برآورده و به تیزی رخ می‌نماید. مروه و سعی و صفا با عطر ناب ولایت یکجا در عرفه کربلا جمع شدهاند. ابراهیم و اسماعیل(ع) هم حاضرند اما دیگر قوچی در میان نیست. برای بیدار کردن خواص بی‌بصیرت و عوام غفلت‌زده خون امامی معصوم لازم است. ملائکه لحظه‌ای از فرود به صحرای کربلا باز نمی‌مانند. خواص بی‌بصیرت متفرعنانه برای زندگی دوروزه‌ای بيشترننگ تاریخی سکوت را به تن خریده‌‌اند اما در آسمان غلغله‌ای است. در یک سو حجله‌ای برای حبیب بن مظاهر و در سوی دیگر گهواره‌ای کوچک برای علی‌اصغر برپاست. شیطان دمی بیکار نیست؛ او به لطایف‌الحیلی شعله‌های شرربار آتش هوس خواص رفاه‌زده را بیشتر و بیشتر می‌کند؛ برخی فرزنددوستند و برخی مال‌پرست. هرچه باشد شیطان همه را یکجا فریفته است الا مخلصین درگاه الهی را. عمربن سعد ملعون، نیم‌نگاهی بر صفای لشكر حسین(ع) دارد و نگاهی هوس‌آلود بر وعده مکتوب امارت ری و املاک زیبایش که ابن زیاد در جیب گشادش نهاده است. ابوالفضل علمدار(ع) کماکان ساقی عاشقان است. خطبه‌های روح‌بخش امام حسین(ع) مرهمی است بر سوزش دل‌های پاک و خنجری است بر چشمان کور خواص بی‌بصیر؛ همه در کربلا جمعند. یک طرف دشت نینوا نوای نی با سوز دل عاشقان شهادت دمساز است و در سوی دیگر دخترکان خوش‌رقص و طناز رومی بزم‌آفرین هلهله یهودیان در شامند. نیزه‌ای در میان نیزه‌های دشمن با شرمساری بر خود می‌بالد. قرار است سری مبارک بر بالای آن نیزه قرآن بخواند؛ طوفانی در راه است. مسلمانان را چه می‌شود. همه ساکت شدهاند. 18 هزار نفر با هم مشق نامردی می‌كنند. این بازندگان دین و دنیا به غلط خود را در این آزمون شیطانی سربلند و پیروز می‌بینند. دیگر مسلم در میانشان نیست تا با نشان دادن امضا‌های ناپاکشان مراسم پایکوبی‌شان را برهم زده و آنان را شرمنده سیاهکاری دسته‌جمعی‌شان کند. رقیه نازنین دختر خرابه‌نشین نینوا در میان خیل دلدادگانش گاهی از خود می‌پرسد، وسعت کربلا تا کجاست؛ من که ویرانه‌ای نمی‌بینم.