کیست در این انجمن، محرم عشق غیور
ما همه بی‌عبرتیم، آینه در کربلاست
حسین(ع) مصباح است یعنی در تیرگی‌های وحشت‌بار و تاریکی‌های نفسگیر، تکیه‌گاه روشن و شفاف و سفینه‌ای است در موج حادثه‌ها پس باید عاشورای او را از منظر روشنگری و راهگشایی و به ساحل‌رسانی نظر کنیم.چرا در عصر گم‌شدگی انسان و توفان‌خیزی و وارونگی زمان، از حسین و عاشورایش همچون حبل متین بهره نگیریم؟ مگر عاشورا دفتر معرفت و سرمشق جوانمردی و عقلانیت و ایثار نیست؟ این قیامت عظمی همه درس‌های لازم برای اصلاح و خوشبختی بشر را دارد. کربلا قصه زیستن و بهتر زیستن و حیات طیبه را تجربه کردن است. در کربلا همه وسایل لازم برای سیر به کمال، عزت و رستگاری مهیاست. معنویت، زیبایی فضیلت‌های انسانی، حضور انسان، تقرب عمیق او به خداوند، حضور همه ارزش‌ها و در یک کلام، حضور بی‌پرده خدا، انسان‌كامل، راستی و درستی و حقیقت زلال قرآن تنها و تنها در همین حادثه یافتنی و حتمی است. عاشورا نه روزی است از جنس روز‌های معمولی و نه حادثه‌ای خزیده در گوشه‌ای از حافظه تاریخ؛ عاشورا زنده و زاینده است. چشمه‌‌ساری است که بر همه زمین‌ها و زمان‌ها می‌گذرد و کام تشنگان فضیلت و حقیقت را به جرعه‌هایی زلال و حیات‌بخش می‌نوازد. کربلا، دانشگاه ایمان و عرفان و پاکی و پاک‌بازی و پاک زیستن است، مکتب انسان‌شناسی و انسان‌آگاهی و انسان‌پروری است و ما نیازمند همیشگی این بازشناسی و مرور و مطالعه آن هستیم. باید در بازخوانی عاشورا و کربلا همیشه یادمان باشد ظاهر شورانگیز و سوگ‌آمیز آن ما را از سیر در اعماق آن باز ندارد و بکوشیم مانند غواصی ماهر، گوهر‌های ناب و نایاب از ژرفای آن استخراج کنیم و جان و جهانمان را با آن آراسته گردانیم. سرزمینی که در آن قصه حق و باطل پرورانده شد و به خوبی میزان و معیار حق‌طلبی به کارگردانی امام زیبایی‌ها به تصویر کشیده شد تا هر مسلمانی که می‌خواهد حریت و آزادی را فهم کند و شجاعت و رشادت را درک کند، یک کتاب مصور و جاودان داشته و برای کامل شدن و عروج روحانی سندی محکم و متقن داشته باشد. به راستی جمله نغزی است «کل یوم عاشورا و کل ارض کرب‌و‌بلا» که حجت را بر همه بشریت تمام می‌کند و فرقانی می‌شود برای جدایی هر حق و باطلی و تمسک به کربلا و عاشورا انسان را برای درک همه وظایفش در برابر خداوند و بندگان خداوند آماده می‌سازد. به امید عشق و پایداری برای فهمیدن حسین و راه حسین.