زمین و آسمان سیاهپوش است اما خورشید سوزان صحرای کربلا ناگزیر از تابش است. لشکر کثیر جبهه باطل، مثل همیشه سرحال و آماده در مقابل اندک مجاهدان مصمم جبهه حق صف‌آرایی کرده‌اند. شاکیان تاریخی عدالت علوی با شمشیرهایی زهرآگین، سوار بر مرکب عصیان، شادمانه زیر بیرق ابوسفیان جمع شده‌اند. قرآن ناطق همچنان از تکلیف الهی امر به معروف و نهی از منکر سخن می‌گوید و خواص بی‌غیرت از عاقبت و عقوبت دینداری خالصانه. زینب نگاهی به آسمان و باز نگاهی غمبار بر امانت مادر دارد. در آن وادی وحشت، سکینهًْ کوچک، سکینهًْ‌القلوب همگان شده است. اباالفضل با شجاعت حیدری پرده‌های مکر را یکی پس از دیگری از هم می‌درد. در پشت جبهه مستشاران یهودی و تدارکاتچی‌های رومی لحظه‌ای قصر شیطانی یزید را ترک نمی‌کنند. تهاجم نرم یهودیان و هدایای پرچرب قیصران روم، خواص رفاه‌زده را به سکوت کشنده‌ای واداشته است. شیطان شادمانه غیرت دینی را از جامعه اسلامی کوچانده است. انسانیت هم به وادی فراموشی سپرده شده است. ذوالجناح همچنان نگاهش به خیمه است. علی‌اصغر در آغوش مادر بی‌تابی می‌کند. امام حسین(ع) دستی برآسمان و دستی بر سر طفلان مسلم دارد. برای زنده نگه داشتن شجره طیبه اسلام ناب محمدی(ص) خون امام معصوم لازم است. سست‌ایمانان آلوده به مال حرام و ربا در حضور قرآن ناطق انکار حق می‌کنند. اینجا شقاوت و سعادت حد و مرزی ندارد. زخم کهنه خیبر بار دیگر دهان باز کرده است. کلام حق امام حسین(ع) در جمع کثیر حرام‌خواران مال‌اندوز قسی‌القلب دیگر اثری ندارد. شیطان با ضرباهنگ پایکوبی خواص بی‌بصیرت و عوام غافل، هلهله شادی سر داده است. قاسم(ع) به دنبال ردای بلند شهادت است. تیر سه‌شعبه حرمله لعين در تیردان، با بي‌شرمي اشک شوق می‌ریزد و بر حال خوش خنجر کین شمربن ذی‌الجوشن ملعون غبطه می‌خورد. خاکستر تنور خانه خولی لعنهًْ‌الله عليه هم پیشاپیش بر خود می‌بالد. رقابت بر سر ملاقات با گلوی مبارک امام(ع) و امامزاده است. شکاف طبقاتی به یادگار مانده از دوران پيشين، ناتوانی و بیچارگی را بر جامعه مسلمانان تحمیل کرده است. با دغلکاری خواص آقازاده‌پرور، قدرت تشخیص اجتماعی عوام بشدت تحلیل رفته است. شیطان به آسانی با لباس مکر و فریب بیچارگان را فریفته خود کرده است. مکه و مدینه با اندوهی گلوگیر و بغضی نفسگیر شاهد تیرهای سهمگین تهمت‌آلود خواص عافیت‌طلب جا مانده از قافله محمدی(ص) بر پیکر امام معصوم(ع) است. از تعداد لشکریان حق باز کاسته شده است. سفره شهادت تنها برای 72 تن گشوده شده است. ابرهای نعمت و نقمت درهم تنیده‌اند. هابیل و قابیل هم در میدان حاضرند. جنگ تاریخی ظلم و عدالت بار دیگر شکل گرفته است. گوشه‌ای از هدایای نفیس سران فتنه مستقر در روم رخ نمایانده است. اشتیاق اشقیا وصف‌ناپذیر است. نهیب‌های هابیل به گوش خواص مال‌اندوز نمی‌رسد. رباخواران حرام‌اندیش
کرو کور و لال شده‌اند. دینداری حقیقی جرمی نابخشودنی و تظاهر به دینمداری فضیلتی عام به حساب می‌آید. زینب(س) عفیفانه مرثیه بلند «ما رایت الا جمیلا» را با خود زمزمه می‌کند. گویا لحظه‌های ناب بارانی در پیش است. وعده‌گاه طلایه‌دار عصر عاشورا قصر یزید است. یهودیان شادمانه و بی‌صبرانه با خیالی خام در قرارگاه ابوسفیان منتظر دیدن زنجیر اسارت بر دست و پای خاندان نبوت و امامت هستند. با خود می‌اندیشند لحظه گرفتن انتقام تاریخی نزدیک است اما آنان از درک نقش خون سرخ شهیدان، حجاب کوبنده و خطبه بیداربخش خانواده معزز شهیدان عاجزند. آنان نمی‌دانند بزودی ورق برخواهد گشت. تقدیر الهی بر آن است که یزیدیان همگی در قصر مجلل یزید اسیر آزاداندیشی‌های دخت رشید علی(ع) شوند. نهضت سیدالشهدا(ع) کم‌کم جان می‌گیرد.