در سابق رسم بود که علمای شیعه مقیم نجف اشرف در روز عاشورا پیاده به کربلا می‌رفتند. در بین راه محلی وجود داشت به نام «طویرج» که 4 فرسخ با کربلا فاصله داشت و در این روز دسته‌های سینه‌زن از آنجا به طرف کربلا حرکت می‌کردند و علما و مراجع به آنها ملحق شده و با آنان سینه می‌زدند. مرحوم علامه سیدمهدی بحرالعلوم با عده‌ای از طلاب به استقبال دسته سینه‌زنی طویرج رفتند. عشق و شور عجیبی در این دسته به چشم می‌خورد. همه بر سر و سینه می‌زدند و هر آن شور و شوقشان بیشتر می‌شد و طنین آن در فضا پيچيده می‌شد و حال تماشاچیان را منقلب می‌کرد. آری! خدا در جان و تنشان، روح و عشق حسینی دمیده بود. در این حال بود که ناگهان علامه بحرالعلوم، مجتهد طراز اول جهان تشیع، عبا و عمامه را زمین گذاشت و با سر و پای برهنه میان جمعیت عزادار رفت و مثل سایر سینه‌زن‌ها بر سر و سینه خود زد. برای لحظاتی همه غافلگیر شدند. طلاب و شاگردانشان هرچه کردند تا مانع بروز احساسات ایشان شوند، کاری از پیش نبردند. علامه خود را به دریا سپرده بود، ضجه می‌زد، سر و رویش با خاک و خس آشفته شده بود. ناچار چند تن از شاگردان قوی هیکل ایشان، اطراف علامه را گرفتند که مبادا زیر دست و پا بیفتند و آسیب ببینند. شام غریبان، مرحوم زین‌العابدین سلماسی – شاگرد مخصوص ایشان – از علامه پرسید: شما را به صاحب این شب مقدس سوگند می‌دهم به من بگویید چه شد که شما بی‌اختیار وارد دسته سینه‌زنی شدید و آنگونه به عزاداری پرداختید؟علامه در حالی که اشک می‌ریخت، گفت: «وقتی به دسته سینه‌زنی رسیدم، دیدم حضرت بقیهًْ‌الله(عج) با سر و پای برهنه میان سینه‌زن‌ها به سر و سینه می‌زنند و گریه می‌کنند، من هم نتوانستم طاقت بیاورم، پس در خدمت آن حضرت مشغول سینه‌زني شدم».