بارسا اول هفته به ختافه باخت و به رئال‌مادرید فرصت داد تا 6 امتیاز فاصله بگیرد و در همان حال روزنامه‌های اسپانیایی یک بازی سیاسی به راه انداختند. هنوز ماریانو راخوی، نخست‌وزیر تازه انتخاب شده، پا به کاخ مونکلوآ نگذاشته که انگار همه‌چیز تغییر کرده است. این دورانی جدید است که نه‌تنها قدرت در پارلمان که در زمین چمن هم دست به دست شده است، دست‌کم در تئوری اینطور است. می‌گویند نباید فوتبال و سیاست را با هم درآمیخت ولی در اسپانیا اغلب پرهیز از این کار محال به نظر می‌رسد. شاید بتوانید فوتبال را از سیاست جدا کنید اما قطعا نمی‌توانید سیاست را از فوتبال بیرون بکشید. جست‌و‌جو برای یک توضیح سیاسی درباره کامیابی‌ها و شکست‌های ورزشی همواره یک میل پایدار بوده است و وقتی نوبت نبردی مثل مادرید، بارسلونا می‌رسد این قیاس دیگر اجتناب‌ناپذیر است. یکشنبه 2 هفته پیش 20 نوامبر 2011، حزب مردمی راستگرا (PP) انتخاب سراسری پارلمانی اسپانیا را برد تا برای نخستین‌بار از سال 2004 به قدرت بازگردد. بدین‌ترتیب حزب سوسیالیست حاکم (psoe) و رهبر حامی بارسلونایش یعنی نخست‌وزیر سابق، خوسه لوئیس رودریگس ساپاترو، کنار رفت. همین کافی بود تا
«ال 9» روزنامه عامه‌پسند ورزشی کاتالونیايی روی جلد خود تیتر بزند: «رئال‌مادرید قدرت گرفت» و البته جای عکس ورزشی، تصویری از نامزد پیروز انتخابات در حال جهیدن پس از پیروزی چاپ کرده بود و نوشته بود: «راخوی یک خودپرست مادریدی، حزب مردمی را به حکومت بازگرداند.» در ادامه روی جلد روزنامه کاتالان می‌توانستید این توضیح را هم بخوانید: «حزبی که فلورنتینو پرس (رئیس رئال‌مادرید) و تیم سفیدپوش همواره رابطه‌ای جادویی و پرمنفعت با آن داشته‌اند».
پس بی‌ربط نبود اگر می‌گفتیم در یکی از بدترین پایکوبی‌های جهان که در مقر حزب PP در خیابان «خنووا» برپا شده بود، در زمره افکاری که در ذهن حاضران چرخ می‌زد، یکی هم انتقال قدرت از بارسلونا به رئال‌مادرید بود.
ساپاترو رفته است و حالا آیا بارسلونا پس از شکست یک بر صفر شنبه‌شب مقابل ختافه که آنها را 6 امتیاز از رئال‌مادرید عقب انداخت، امیدی به تکرار قهرمانی دارد؟ این موضوعی بود که روزنامه آ.اس چاپ مادرید صبح یکشنبه به آن پرداخت و روی جلد برد: «بارسا، 6 امتیاز عقب‌تر!» این روزنامه همچنین مژده می‌داد: «برای نخستین‌بار پس از 3 سال رئال‌مادرید بخت نخست است».
حتی روزنامه ال‌پائیس، روزنامه سیاسی اول اسپانیا هم وارد این بازی شده بود: «لیگ از چنگ بارسلونا گریخت». و هیچ کاری هم به خود فوتبال نداشت و یا اینکه راخوی هنوز عملا به قدرت نرسیده است چرا که مثلا «آنا پاستور»، خبرنگار زن چپگرایی که راست‌ها از او متنفر هستند هنوز صبح به صبح در شبکه ملی TVE ظاهر می‌شود. خلاصه هنوز در راس قدرت تغییری عملی صورت نگرفته است. اگرچه روزنامه «ال 9» تنها رسانه‌ای نیست که فوتبال را به موازات سیاست می‌بیند اما در واقع بسیاری از آنهایی که باطنا چنین باوری ندارند هنوز زبان در کام نگه داشته‌اند. در دوران جمهوری دوم اسپانیا (دهه 1930) که نظام سلطنت برچیده شده بود، رئال‌مادرید 2 بار قهرمان شد و هر 2 بار پیش از پیروزی راستگراهای حامی خود در انتخابات 1933 بود. جالب اینکه بارسا هیچ عنوانی در سالهای نقض سلطنت نبرد. اما در تیره‌ترین روزهای دیکتاتوری ژنرال‌ها از 1939 تا 1953 که سالهای متعاقب جنگ داخلی اسپانیا بودند، رئال‌مادرید حتی یک بار هم قهرمان لیگ نشد و بارسا 5 عنوان را فتح کرد. از طرف دیگر پس از مرگ ژنرال فرانکوی دیکتاتور که نماد حکومت مرکزی مادرید بود 10 سال طول کشید تا بارسا قهرمان لالیگا شود و در عوض رئال‌مادرید در همان سال (1976) و سالهای 1978، 79 و 80 قهرمان لیگ شد. باز هم اینکه در مارس 2004 که چرخش قدرت از راست به چپ صورت می‌گرفت و ساپاتروی طرفدار بارسا روی کار می‌آمد، رئال در آ‌ستانه فتح سه‌گانه بود اما به محض اینکه شب انتخابات، ایستگاه متروی آتوچا منفجر شد، حزب PP انتخابات را باخت و اوضاع رئال شروع کرد به به هم ریختن و سقوط آنها را در پی داشت. والنسیا آنها را شکست داد و بارسلونا هم در سانتیاگو برنابئو پیروز شد و فصل بعد آبی و اناری‌ها به قدرت بازگشتند. تحت حاکمیت حزب سوسیالیست (PSOE) رئال 2 بار قهرمان شد و البته بارسا 5 بار. حالا همانطور که بعضی‌ها توجیه می‌کنند که انفجار ایستگاه مرکزی مادرید آتوچا، دلیل غایی افول رئال‌مادرید کهکشانی از سال 2004 بوده است، بعضی دیگر هم اینطور فرض می‌کنند که باخت این هفته بارسا از ختافه و عقب افتادن تیم قهرمان گوآردیولا از رئال در کورس قهرمانی آن هم یک هفته پس از پیروزی حزب راستگرا منشائی غیرفوتبالی دارد. یکی از آنها آلفردو دی‌استفانو، رئیس افتخاری رئال‌مادرید است که در ستون هفتگی خود نوشت: «نام نخست‌وزیر جدید، رئال‌مادرید است.» ال‌موندو دپورتیوو روزنامه ورزشی کاتالونیایی حامی بارسا هم در پاسخ، این حرف دی‌استفانوی پیر را دست گرفت و در کاریکاتور خود از قول یک سمبل مادریدی به آن پرداخت: «خیلی ساده است، PP برنده شد و مادرید شروع به بردن کرده است، این چیزی است
که مقدر شده!»