مسی هم می‌داند که بدون هم‌تیمی‌هایش هرگز نمی‌تواند موفق شود، پپ گوآردیولا شبی که لیونل مسی مقابل ویکتوریا یلژن هت‌تریک کرده بود، از او تمجید کرد و به خاطر گل‌هایش و بازی بی‌نظیرش تبریک گفت ولی به او و مقابل دوربین‌های تلویزیونی تاکید کرد: «خود مسی هم می‌داند بدون هم‌تیمی‌هایش، هیچ یک از این اتفاق‌ها ممکن نبود.» تیکی تاکای بارسلون هم، با همه نوآوری در جهان فوتبال، وامدار خلاقیت‌های فردی مسی، ژاوی، اینیستا یا دیگر بازیکنانی است که این شانس را داشته‌اند تا استعدادشان هدر نرود! شاید اگر «بارسلونا»، استعداد کودک نحیف آرژانتینی را [که از سوءتغذیه و یک بیماری هورمونی مانع رشد رنج می‌برد] کشف نمی‌کرد، لیونل مسی که حالا و در سال‌های جوانی اسطوره عصر حاضر فوتبال است، در شهر «روزاریو»ی آرژانتین، با فقر و سوءتغذیه کلنجار می‌رفت! اما «بارسلونا» بدون «مسی» هم، قطعا همین بارسلونا می‌بود. برای همین، ابرستاره آرژانتینی خودش را مدیون پیراهن آبی‌واناری بارسا، مربی و هواداران نوکمپ می‌داند. «مجتبی جباری» که یک تنه هت‌تریک می‌کند و از آخرین لحظه‌های دقیقه 5+90، 3 امتیاز می‌گیرد، پاس‌های تو در می‌دهد یا با یک پاس مورب، جریان بازی را 180 درجه تغییر می‌دهد، وقتی چشم در چشم دوربین شبکه خبر می‌گوید؛ «بله! تهدید می‌کنم» یعنی «من ظرفیت موفقیت را ندارم.» او که بهترین سال‌های فوتبالش را به پای سریال مصدومیت‌ها هدر داد، حالا می‌خواهد همه حقی را که سزاوارش بود، «یک شبه» بگیرد! مجتبی همه این سال‌ها با شروع فصل تازه، قرارداد حرفه‌ای می‌بست و در ادامه، وقتش را به فیزیوتراپی، استخر و نهایتا جلسه‌های خصوصی بدنسازی می‌گذراند و در این بین 2-3 مسابقه‌ای هم به میدان می‌آمد که با مصدومیت تازه‌تری به مرخصی بازمی‌گشت! ذهن سیال مجتبی همیشه جایی بیرون از فوتبال ایران و در رویای بهترین لیگ‌های اروپا در پرواز است و زانویی خراب که او را به کلینیک فیزیوتراپی دکتر نوروزی زنجیر می‌کند! فاصله مصدومیت‌های متوالی، زمان‌های کوتاهی بود که برای چندتایی بازی پا به توپ می‌شد و با استقلال به میدان می‌آمد که نه خودش، نه کادرفنی و نه هواداران هیچ‌کدام راضی نمی‌شدند؛ هرچند با همین حضور نصف و نیمه، با پای نامتعادل و زیر پرس مدافع حریف، آنقدر توانا بود که با پاس گل طلایی، فرهاد مجیدی تگ گل داربی 69 را دقیقه 1+90 بزند که تک تک طرفداران استقلال با صدای بلند بگویند؛ «هرچقدر پول می‌گیری و بازی نمی‌کنی نوش‌جانت». مجتبی از به ندرت بازیکنان ایرانی است که با «مغز» فوتبال بازی می‌کند. او که شبیه‌ترین فوتبالیست به فوتبال روز است برای هر حرکتش برنامه دارد و بلد است چگونه از فکرش برای بازی با توپ کار بکشد، بازیکنی که قبل از دریافت توپ، برای بعد از آن، برنامه‌ریزی دقیقی دارد! ولی همین «مجتبی جباری» که در زمین فوتبال «زیدان خوشفکر» است، بیرون زمین بعضا بدون فکر حرف می‌زند؛ «بدون فکر» یعنی حتی اگر حرف درستی می‌زنی، قدرت تشخیصی برای تعیین درست «زمان» و «مکان» حرف‌هایت نداری!