اینجا، در نینوا، قیامتی دیگر برپاست. صوراسرافیل مات و مبهوت نظاره‌گر میدان است. انبیا همه به تکریم باز ایستاده‌اند. در کناری آل‌رسول(ص) نظاره‌گر طفلان معصوم است. مشتی خون بر هواست. ملائک برای گرفتن قطره‌ای از خون علی‌اصغر هجوم آورده‌اند. عرش همچنان می‌لرزد. شمربن ذی‌الجوشن رجز نامردی می‌خواند. ابوالفضل‌العباس بزرگ علمدار کربلا بر امان‌نامه اهدایی عبیدالله حرامزاده اشک غیرت و آزادگی می‌ریزد. چشمان خواص بی‌بصیرت هم عنان اختیار از دست داده‌اند و در گوشه‌ای پرت به دور از دیده دیگران با شرمساری اشک حسرت می‌ریزند اما دیگر کار از کار گذشته است. خنجر شمر در غلاف قرار ندارد. تیر سه‌شعبه گلوی مبارک علی‌اصغر را بوسیده است. تنور خانه خولی ملعون هم روشن شده است. صحرا سوزان است و تب امام زین‌العابدین(ع) سوزان‌تر. دیگر علی‌اکبر و قاسم و علی‌اصغر در آغوش مادر نیستند. شهیدان در آسمان جای گرفته‌اند. زینب عبای به امانت مانده از بی‌بی فاطمه(س) را بر دوش برادر می‌اندازد. به رسم ارادت 5صحابه رسول اکرم(ص) «انس بن حارث کاهلی، حبیب بن مظاهر اسدی، مسلم بن عوسجه اسدی، هانی بن عروه مرادی و عبدالله بن بقطر حمیری» پیش از نورچشمان بنی‌هاشم به عروج رفته‌اند و حر بن ریاحی هم پیش‌تر از همه. حالا دیگر نوبت یل بنی‌هاشم(ع) است. دستی قطع می‌شود. فریاد «والله ان قطعتموا يميني انّي احامي ابداً عن ديني» همچنان به گوش می‌رسد. آب مشک تیرخورده‌ای بر زمین می‌ریزد. دست دیگری قطع می‌شود. فریاد «یا مولا حسین ادرکنی» قمر بنی‌هاشم بر آسمان بلند است. یل بنی‌هاشم از اسب فرو می‌افتد. نهر علقمه از خون سقا سرخ شده است. امام عصر(ع) شتابان خود را بر بالای سر سقای تشنه‌لب می‌رساند. ملائک با شنیدن فریاد « الان انکسر ظهري... و قلّت حيلتي» حضرت سيدالشهدا(ع) از خود بیخود می‌شوند. لحظه غریبی است. باب‌الحوائج عالم، خود از امام دینش حاجتی دارد. اجازه می‌خواهد برای یک‌بار او را برادر صدا زند. برادر در آغوش امام خود بر آسمان پر می‌گشاید. مشک تیرخورده در کنار نهر علقمه بی‌صاحب رها شده است. غارتگران کوفی حتی به مشک پاره هم چشم طمع دارند. عبای امام حسین(ع) رازی ناگفته برای خود دارد. صدای گوشواره‌های دخترکان خفته در خیمه، کوفیان خناس را وسوسه می‌کند. شیطان هم کلافه شده است. امام(ع) با کمری شکسته راه خیمه در پیش می‌گیرد. ملائک برای عصای دست امام شدن از هم سبقت می‌گیرند. ناگاه سکينه(س) از خيمه بيرون دويده و از حال عمو می‌پرسد. زينب کبری(س) فريادش بلند است: «وا اخاه، وا عباساه، وا ضيعتنا بعدک؛ اي برادرم! اي عباسم! واي از بي‌کسي ما بعد از تو» امام(ع) می‌فرمایند: «وا ضيعتنا بعدک! وا انقطاع ظهراه؛ واي بر بي‌کسي بعد از تو! و واي از کمرشکستگي.» حسین در میدان نبرد یکه و تنهاست. حرامیان از هر سو بر او می‌تازند. دیگر فریاد اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید به گوش نمی‌رسد. آسمان دیگر سیاهِ‌سیاه است. آتش سوختن خیمه‌ها بر آسمان بلند است. طفلان معصوم خاندان نبوت برای در امان ماندن از تیغ تازیانه کوفیان با پای برهنه به تیغ خارهای بیابان پناه می‌برند. صدای غل و زنجیر در میان شیون کودکان پدر از دست داده به گوش می‌رسد.