ادامه از صفحه اولاز اینها گذشته، ام‌البنین با خود می‌پرسید؛ پس امیرالمومنین، برای چه امری و چه روز مبادایی، مرا به همسری خود اختیار کرد؟! و چه لزومی داشت که با یک شیرزن، آنهم از یک قبیله شمشیرزن ازدواج کند؟! قطعا، نه امام معصوم، اشتباه می‌کند و نه ام‌البنین در‌تربیت شیران بالدارش، کم گذاشته بود. پس به راستی، قصه چه بود؟! و ماجرا از چه قرار بود؟!
هشت: کسانی که مدینه مشرف شده‌اند، دیده‌اند که در بقیع، وهابی‌ها، اگر برای مزار 4 امام شیعه و دیگر بزرگانی چون جناب ابن عباس، فقط 2 مامور گذاشته‌اند که احیانا زیارت مسلمین تبدیل به شرک(!) نشود، لیکن برای قبر مطهر خانم ام‌البنین، بعضا تا 4 مامور هم می‌گذارند! القصه! به مزار امامان شیعه، نسبت به مزار خانم ام‌البنین، بسی می‌توان نزدیک‌تر شد! راز‌ترس بازماندگان شمر و سنان، از فاطمه کلابیه چیست؟! شیرزنی که حتی از قبرش هم اینچنین به وحشت افتاده‌اند، آیا با مویه‌های فوق‌الذکر، نسبتی دارد؟! و آیا شیران بالدار این شیرزن، طبیعی بود که در یک نیم روز، عرصه جنگ را در چشم ظاهر، به سپاه یزید ببازند؟! به نظر می‌رسد پیچیدگی قصه کربلا، هم برای دوست و هم برای دشمن، کمی عجیب است.
نه: برویم سر وقت نیم روز عاشورای سال 61 هجری قمری و این بار با تامل بیشتری، و بیشتر از حیث نحوه جنگیدن حضرت قمر بنی‌هاشم، واقعه کربلا را مرور کنیم. آنطور که در منابع موثق و مقاتل متقن آمده است، جز برای دقایقی، جنگ میان سپاه حق و باطل، عمدتا از نوع نبردهای تن به تن بود. یعنی یکی از این سوی و یکی از آن طرف. در این شکل جنگ، سربازان سپاه امام حسین، تا قبل از اینکه به شهادت برسند، خیلی‌ها و خیلی‌ها را به درک واصل می‌کردند. اغلب شهدا اما محصول بی‌تعهدی دشمن به قوانین و مقررات مرسوم جنگ بودند. یعنی سپاه عمر سعد، هر وقت قافیه را تنگ می‌دید، ناگهان، به جای یک نفر، چندین و چند نفر را رهسپار سرباز سپاه حق می‌کرد، که مصداق بارز آن، شهادت حضرت علی‌اکبر است. اما از مهم‌ترین اوقاتی که جنگ، کلا از حالت نبرد تن به تن خارج شد - برخی منابع اشاره به این دارند که تنها در همین مقطع، جنگ از حالت تن به تن خارج شد- آنجایی بود که قمر بنی‌هاشم برای سیراب کردن کودکان و زنان حرم آل‌الله، از مولای خود امام حسین، اذن جهاد گرفت و یک تنه به علقمه زد - برخی منابع حکایت از این دارد که در همین مقطع، حضرت عباس و امام حسین با هم جنگیدند، برخی منابع بر این تاکید دارند که امام حسین و حضرت عباس اصلا با هم نجنگیدند اما شماری از منابع، بر جنگ امام حسین همراه حضرت عباس، در مقطع بعد از رسیدن قمر بنی‌هاشم به نهر علقمه تاکید دارند- آنجا بود که حضرت عباس برای رسیدن به آب، باید از قسمت اعظم سپاه عمر سعد بگذرد. آرایش لشکر عمر سعد به گونه‌ای بود که بخش مهمی از لشکر بطالین، جلوی علقمه صف کشیده بودند تا دست سپاه امام حسین، هرگز به آب نرسد. یعنی آب آوردن برای کودکان، همانا و رفتن به عمق استراتژیک دشمن، همانا. یعنی تماشای اوج جنگ و نقطه عطف کربلا. یعنی که عباس به میدان رفته است. آزمون دشواری پیش رو دارد اباالفضل. عباس از یک سو باید نشان دهد که پسر شیر خداست. از سوی دیگر باید ثابت کند که مادرش ام‌البنین، شیرزن بی‌همتای اسلام است که آوازه مادری‌اش تا بیخ گوش یزید رسیده. از سویی باید نشان دهد که جنگ را، یکی هم در مکتب فاتح جمل آموخته. از سوی دیگر باید به کل تاریخ، به همه هستی و به عالم و آدم نشان دهد که علمدار حسین است. این همه به کنار، عباس باید ثابت کند که ازدواج پدرش علی با مادرش ام‌البنین، فلسفه‌ای جز دستان قدرتمند و باوفایش ندارد. عباس اما در این مقطع، از سپاه عمر سعد، علقمه را می‌خواست، نه جان کثیف و بی مقدارشان را. این دو اما به هم گره خورده بود. به آب نمی‌شد عباس برسد، الا اینکه از صف دشمن بگذرد. جوانمردی عباس، یکی هم اینجا بود؛ سخت بود خط‌شکنی این همه دشمن و رسیدن به آب، آن هم در میان این همه آب و تاب، اما عباس، عزم آب کرد و از دشمن گذشت. هم به فکر فرمانده یعنی مولایش بود و هم به فکر لب تشنه کودکان حسین. به علقمه زد تا هم برای حسین و هم برای کودکان حرم، حاوی فتح‌الفتوح باشد... . اینک وقت آزمون فرا رسیده است. عباس که تا این لحظه، به خواست مولایش حسین، هرگز وارد جنگ نشده بود و به مقام علمداری قناعت کرده بود، رهسپار مصاف می‌شود اما نه با یک تن، که با مهم‌ترین بخش یک سپاه. نه جنگ تن به تن، که مصاف یک تن با یک سپاه.
ده: از شمشیر زدن عباس، چیزی نگذشته بود که 2 زمزمه در سپاه دشمن شنیده شد. نخست اینکه؛ اگر علی اکبر، ما را یاد پیامبر انداخت، عباس، اشبه‌الناس به علی در جنگاوری است. انگار روح حیدر کرار، در جان عباس دمیده شده! شاید هم حسن دوباره زنده شده! به نظر می‌رسد حسین، مهره اصلی خود را رو کرده است؛ نکند بعد از این همه که کشتیم، اینک جنگ را سرتاسر ببازیم؟! دوم اینکه؛ اینطور که عباس دارد شمشیر می‌زند، ممکن است به آب برسد و اگر به آب رسید، حتما ما جنگ را باخته‌ایم، چرا که عباس، به آب نخواهد رسید، الا اینکه قسمت اعظم سپاه ما را درنوردیده باشد. وانگهی! اگر آب به لب حسین برسد، کار ما تمام است، که هنوز حسین زنده است.
یازده: آنطور که در منابع آمده و آن قسم که می‌شود بر اساس داده‌ها، جنگ عباس را در این مقطع تحلیل کرد، حکایت از این دارد که سپاه عمر سعد، از تمام آنچه داشت و نداشت و هر حیله و حقه‌ای که می‌توانست استفاده کند، بهره گرفت تا اصولا عباس به آب نرسد. به نظر می‌رسد در همین مقطع هم، جنگ به ناجوانمردانه‌ترین شیوه، از عمود آهن بگیر تا تیر از ناحیه نامعلوم و چه و چه، بر سر و صورت عباس، باریدن گرفت، اما عباس، علاوه بر اینکه با دشمنان رویارویش شمشیر می‌زد، مراقب شگردهای حقه‌بازانه جنگی هم بود. با این همه، هر چه بیشتر به آب نزدیک می‌شد، این شگردها همراه جنگ اصلی، بیشتر می‌شد، لیکن عباس، کارش را بلد بود و آنقدر تمرین کرده بود که خیلی زودتر از حد تصور، به آب رسید. او با یک دست، شمشیر می‌زد و با دست دیگر، که مجهز به سپر بود، مراقب شگردهای مکاران در این سوی و آن سوی مصاف بود. عباس، آنقدر قشنگ این بخش اعظم سپاه عمر سعد را به درک واصل کرد که برای دقایقی، دیگر احدی جرأت نکرد نزدیک اباالفضل شود. از سپاه دشمن، خیلی‌ها اعتراف کردند که دیگر، کار ما تمام است و حتی، شاید ادامه دادن جنگ بی‌فایده باشد. محور همه زمزمه‌ها این بود؛ عباسی که بدون حسین، به آب رسیده، حتما با حسین، به خیمه عمر سعد خواهد رسید. این دومی، کار بسیار راحت‌تری است برای عباس. عباس کنار حسین، دو صد چندان شیر می‌شود.
دوازده: عباس به نظر می‌رسید از پس امتحانش، سربلند بیرون آمده است؛ زانو زده و به آرامی، به راحتی، نشسته کنار نهر علقمه. در روضه کربلا، آنجا که شیعه عزادار، باید برای پیروزی و فتح‌الفتوح، دست مرتب بزند، هلهله کند و هورا بکشد، دقیقا همینجاست. عباس نشان داد که نامش عین مرامش است.
او به قول مادرش، شیر بالداری است که به اعتنای نامش، با چشم، شکار می‌کند. علمدار سپاه حسین، دستی بر آب برد تا خستگی این نبرد رویایی و نفسگیر را با جرعه‌ای آب، از تن خود بیرون کند... . نه! نه! این هم خطاست. حسین و کودکانی که عباس را «عمو جان» صدا می‌زنند، جملگی تشنه باشند و عباس، به مخیله‌اش خطور کند که آب بنوشد؟! کرامت آموخته مکتب حسن بن علی و این خطای بزرگ؟! هیهات! که این آب برداشتن و این آب را به علقمه پس دادن، برای من و تو بود، که جز ظاهر امور، چشم‌مان چیز دیگری نمی‌بیند. تا این لحظه، عباس، یک بار حسین را برادر صدا نزد، چطور ممکن است لب مولایش تشنه باشد و آل الله، بی‌تاب باشد و عباس در سر، سودای آب داشته باشد؟! هنوز هم نشناخته‌اند عده‌ای عموجان با وفای ما را.
سیزده: اباالفضل، مشک را درون آب کرده و پر از آب می‌کند. برای او، کار راحتی است رساندن این مشک به خیمه و به حسین و به زنان و کودکان. بارها و بارها، کارهایی به مراتب سخت‌تر از این را تمرین کرده بود، و مگر، همین دقایق قبل، کسی باورش می‌شد دست عباس به آب برسد؟! سپاهی که بر آن‌ترس، مستولی شده، سپاهی که فقط در جنگ با عباس، شمار کثیری از بهترین جنگاورانش را کشته دیده، سپاهی که نتوانست از آب، حفاظت کند، و سپاهی که عباس، در عمق استراتژیکش نفوذ کرد، نه حریف عباس می‌شود و نه حریف مشک او. اگر جنگ را تا این جای کار، عباس برده است، از این جا به بعد هم خواهد توانست.
چهارده: عباس از آزمون خدا سربلند بیرون آمد و پیش همه روسپید شد. پیش پدرش، مادرش، مولایش حسن و مولایش حسین. پیش زینب... . و آری! پیش آن یکی مادرش فاطمه زهرا، اما کمی آن سوتر، ندای آشنای همیشگی، یعنی همان صدای رسول‌الله، که به گوش حسین رسید، به گوش عباس هم خوش نشست؛ «ان الله شاء ان یراک قتیلا/ خدا خواسته که من کشته شوم و ان‌الله شاء ان یراهن سبایا/ همین طور خدا خواسته اهل بیتم اسیر شوند». وعده‌ای که پیامبر، بارها و بارها به حسین داده بود.
پانزده: حضرت اباالفضل را جز «عبد صالح»، یکی هم به این نام می‌شناسند؛ «المطیع لله و لرسوله». شجاعت عباس در امتداد این اطاعت ویژه از خدا و رسول خدا تعریف می‌شود. عباس، تسلیم محض تقدیر پروردگار بود که قبلا رسول خدا آن را به گوش سیدالشهدا رسانده بود و قصه جبر و اختیار، رسیده بود به فصل عاشقی. تقدیر بر این بود که در کربلا، خون بر شمشیر پیروز شود. خدا می‌خواست پیروزی خونش را بر شمشیر اهل باطل، جشن بگیرد، و الا روضه آب، روضه از موضع اقتدار است. حماسی‌ترین فصل تاریخ کربلاست. اینک که دوست و دشمن، عباس را شناخت و فهمید که یل ام‌البنین، شجاعتش مرز ندارد، نوبت فتح نبود؛ هنگامه فتح خون بود. عباس باید نشان می‌داد که شهادتش هم مرز ندارد. او یک بار و همین دقایقی قبل، پیروزی شمشیرش را بر لشکر دشمن، جشن گرفته بود، اینک اما موسم جانبازی رسیده بود. حال عباس باید، کار ناتمام شمشیرش را با ریختن خونش کامل کند. جز این اگر تقدیر خدا بود، عباس، کجا می‌توانست مولایش را یک بار، و فقط یک بار، برادر صدا کند؟!
شانزده: در هنگامه عاشقی، حسین و عباس با هم جنگیدند. دست خدا باید بریده می‌شد و خون خدا باید ریخته می‌شد. دین خدا به این دستگیری نیاز داشت. قربانی ابراهیم، نیمه تمام باقی مانده بود. خانه خدا طواف داشت اما خدای خانه نیاز به مصاف داشت. راه حج، کج می‌شد اگر کربلا نبود. از اسلام، جز پوستینی ظاهری، هیچ باقی نمی‌ماند، اگر حسین، کشته نمی‌شد. اگر شب قدر، شب قدر مسلمین است اما عاشورا، شب قدر اسلام است. شب قدر مخلوق کجا و شب قدر خالق کجا؟! روزه بدون روضه، چشم بدون اشک، سر منهای باختن و خون به جز ریختن، چه صفایی دارد؟! اما بدون عباس، کمر حسین می‌شکند و خون خدا می‌ریزد. تا عباس بود، یک قطره از خون حسین، زمین نریخت. برای اینکه حسین، خون خدا شود، عباس باید به شهادت می‌رسید اما اول جانبازی، بعد شهادت. عباس باید به اندازه همه رشادتش، جرعه‌نوش شهادت می‌شد؛ آهسته و پیوسته.
هفده: مشک، بخشی از بدن عباس شده بود. علمدار، سقا شده بود. جنگ بالا گرفته بود. تا رسیدن به علقمه، عقل، جولانش را داده بود و عباس کارش را کرده بود اما از علقمه به بعد، فصل تجلی عشق بود. فصل «المطیع لله و لرسوله». فصل ولایت، اما نه با شهامت که با شهادت. نه با پیروزی –که تا همین دقایق پیش در چنگ عباس بود- بلکه با شکست. نه با شمشیر، که با خون. نه با سپر، که بی‌لباس. نه با دست، که بی‌دست... بی هر دو دست. به این نشانه که بیعت، دست نمی‌خواهد؛ بی‌دستی می‌خواهد. جانبازی می‌خواهد و علمداری. علم، دست نمی‌خواهد؛ علم، عشق می‌خواهد. در همین حین، عباس، دستش بر زمین افتاد اما علم از دستش نیفتاد. دستش بر زمین افتاد اما بیعتش با حسین، نه. از جانش گذشت اما از جانانش نگذشت. دستی در بدن نداشت اما عیبی نداشت؛ مشک را به دندان گرفت که هنوز آب داشت. اگر می‌خواهی از سرنوشت مشک بدانی، باید از عمود آهن بپرسی! چرا که دیگر، کمر حسین، شکسته بود!
***
کاش قبل از خبر شهادت اباالفضل، اول، خبر فتح‌الفتوح قمر بنی‌هاشم را به ام‌البنین می‌دادند. خانم جان! عباس، کارش را در کربلا به درستی انجام داد. فردا باز هم پسرت به آب می‌رسد، اما فردا باز هم کودکان حسین، تشنه‌لبند! تقدیر خدا، تقصیر عباس نیست. تقدیر خدا، تطهیر تاریخ است با دست اباالفضل، با خون حسین. بين‌الحرمين و حرم آقام حسين و حرم آقام اباالفضل، مجنون حسينم، مديون اباالفضل.