فرجالله سلحشور با بیان اینکه همچنان بر موضع قبلی‌اش مبنی بر وجود ناهنجاری‌ها در سینماست، تاکید کرد تا زمانی که سینما درست نشود بنا ندارم سکوت کنم، از شکایت هم نمی‌ترسم. به گزارش خبر آنلاین، او عنوان کرد: تا جایی که وظیفه خود می‌دانم از مشکلات موجود خواهم گفت و تا زمانی که جان دارم برای رفع اشکال سینما فریاد خواهم زد. برخی گفته‌های فرجالله سلحشور در پی می‌آید:خیلی‌ها دوست ندارند اشکالات سینما مطرح شود، زیرا در صورت مطرح شدن این مشکلات عیش و نوششان به خطر می‌افتد. هیچ آدم صالحی از این صحبت‌ها ناراحت نمی‌شود و حتما دوست دارد سینما درست شود. انسان‌های صالح سینما می‌دانند که مورد خطاب سلحشور نیستند و همچنین درک می‌کنند من این حرف‌ها را به چه کسانی زده‌ام.
در 30 یا 32 سال گذشته خواستیم مشکلات را به صورت درونی حل کنیم. ما با التماس و خواهش از کسانی که در سینما اخلاق را رعایت نمی‌کنند، خواستیم رویه خود را عوض کنند اما عملا دیدیم کسی به حرف‌های ما گوش نمی‌دهد. همه این مسائل را پیش از این هم عوامل سینما می‌گفتند؛ چند وقت قبل محمدعلی کشاورز گفت، چندی پیش تهمینه میلانی، کیهان هم نوشت... همه این را می‌دانند. بالاخره هر چیزی از جایی شروع می‌شود. البته شاید ماجرا از آنجایی کلید خورد که گفتند فلان هنرپیشه بدنام جهانی را دعوت کرده‌اند به ایران بیاید. این زخمی خفته و مربوط به درازمدت بود؛ دملی که الان سر باز کرده است.
من سینمایی را که در خدمت اسلام باشد و سینمایی اسلامی محسوب شود دوست دارم؛ سینمایی منطبق با اعتقادات و انقلاب مردم ایران. من هزار بار در همه مصاحبه‌هایم گفته‌ام عضو خانواده سینما نیستم، زیرا این سینما اسلامی نیست.
سینماگران باشعور و فهیمی وجود دارند که می‌توانند با حرکت در مسیر انقلاب تلاش کنند و موجب اصلاح وضع سینما شوند. اینها سینما را درست خواهند کرد و مانع فروپاشی سینما می‌شوند. من یقین دارم اگر سینما درست نشود، مذهبی‌ها، بزرگان و نمایندگان مردم این سینما را با این مفاسد تحمل نخواهند کرد و آن را تعطیل می‌کنند. کسانی که به فکر سینما هستند اجازه نمی‌دهند این بلا سر آن بیاید.
نظر 5 بازیگر را خواندم. ضرب‌المثلی ایرانی هست که می‌گوید وقتی چوب را برمی‌داری گربه‌دزده حساب خودش را می‌کند. من چوبی را برداشته بودم که بعضی‌ها را ناراحت کرده بود و واکنش نشان دادند، طبیعی است... ولی یقین دارم صالحین و خوب‌ها و پاک‌های سینما نسبت به این حرف واکنش نشان نمی‌دهند چرا که آنها هم آرزو دارند سینما ساخته شود.
من از زن‌ها و مردهای خوب و سالم و دلسوزان سینما عذرخواهی کردم که آنان را در صحبت‌هایم استثنا نکرده بودم. هر عاقلی می‌فهمد مورد خطاب من خوب‌ها نیستند. توضیحات بعدی من در آن مصاحبه کاملا مشخص است که روی صحبت من با چه کسانی است. اگر عذرخواهی کردم از آنان بود نه از قاطبه سینما، نه از کسانی که اصرار دارند فضای سینما را برای رسیدن به آمال و لذت‌های دنیایی‌شان آلوده نگه دارند.
قریب به اتفاق بازیگران زن ما در سریال «حضرت یوسف(ع)» مثل خانم معصومی، خانم ریاحی، خانم حمیدی، خانم بلوکات، خانم سرمدی، خانم مرتضوی، خانم ثمری و همه‌شان انصافا بازیگرانی بودند که از آنان راضی بودیم و خطایی یا بگو بخند با آقایان یا بگو بخند با خودشان جلوی آقایان از آنها ندیدیم. نه اینکه ما به آنان تحکم کرده باشیم. وقتی می‌دیدند فضا سالم است، عوامل اصلی سریال، کارگردان، مشاورش بچه‌های پاکی هستند و دنبال این جور بگو بخند‌ها نیستند، خانم‌ها که خودشان زمینه پاکی داشتند مشکل‌ساز نشدند.
خانم تیموریان، خانم گلاب آدینه و خیلی خانم‌های دیگر را خانم‌های خوب و محترمه و باارزشی برای سینما می‌دانم.
عیب مدیران سینما این است که قاطعیت ندارند، طرح برای اصلاح حوزه مدیریتی خود ندارند و در برابر وضع موجود هم تسلیم شده‌اند و این سینما را پذیرفته‌اند. این اشکال به مسؤولان سینمایی بازمی‌گردد اما بخش اعظم مشکلات سینما به خود هنرمندان برمی‌گردد. بخشی از خود هنرمندان هستند که وضعیت موجود را دوست دارند و انگیزه‌شان برای آمدن به سینما برای شهرت و محبوبیت و عیش و کیف دنیایی و رسیدن به آمال نفسانی و مادی است. من به اینها بیشتر اشکال
وارد می‌دانم.