1-
تمام آن چیزهایی را که درباره مجتبی جباری باید فهمید، نگارنده در یک نیمروز درک کرد. 5سال پیش در یک ساختمان، شماره 8 آبی‌ها با عصایی که آن روز زیر بغلش داشت به یک عکاس جوان هجوم برد و فحاشی کرد؛ به دوربین به دستی که به‌زعم او پاپاراتزی بازی در آورده بود، سپس وقتی فهمید رسانه او چه قدرت بالایی دارد مهربانانه از او معذرت خواست و با یک روبوسی قضیه ختم به خیر شد. همان یک اتفاق کافی بود تا درز و مرز از خود بی‌خود شدن، حمله، پشیمانی و بلافاصله مهربانی و همه چیزهای متضادی که می‌تواند در وجود یک نفر تلنبار شود را در وجود ستاره نوظهور آبی‌ها ببینیم. بعد از آن حادثه و در همه تنش‌هایی که جباری با قلعه‌نویی، مرفاوی، مرحوم حجازی و در نهایت مظلومی داشت، به شخصه می‌دانستم پایان کار چیست. مجتبی هرگز یاغی نبوده و کمتر پیش آمده حرف ناراستی را بزند اما به همان اندازه کار نادرست کرده است؛ همیشه راست می‌گوید اما گویی نمی‌داند هر راستی را همیشه نباید بگوید. آخرین حرف راست و کار نادرستی که او کرد آنقدر بزرگ و تکان‌دهنده بود که دیگر احتیاجی به بزرگنمایی کسانی نداشت که حالا جباری پس از عذرخواهی می‌گوید؛ آنها دشمن‌اند و من نمی‌خواهم دشمن شادکن باشم!
2-
خبرنگاری در جمع دوستانه‌ای از فتح‌الله‌زاده سوالی را پرسید که اصلا ورزشی نبود اما مدیرعامل آبی‌ها که صرفا به خاطر روابط (فامیلی- سیاسی) توانست برای نخستین بار به اتاق مدیریت استقلال راه پیدا کند به آن پرسش، پاسخی دوپهلو داد؛ من اصولگرایم. فارغ از بار معنایی این کلمه پرمعنی در عالم سیاست، با ضرس قاطع می‌توان گفت او هرگز در عالم مدیریت ورزشی اصولگرا نبوده و نخواهد بود. آنچه برای علی فتح‌الله‌زاده‌خویی بیش از هر چیز دیگری اهمیت دارد حفظ اصول به هر قیمتی نیست بلکه کسب موفقیت و در ویترین بودن، به هر قیمتی است. اگرچه او حالا پخته‌تر از گذشته است و دست‌کم در ظاهر هیچ بداخلاقی‌ای از جنابش به سمت کسی روانه نیست اما نگاهی به خروج و ورودهای چند باره‌اش به استقلال نشان می‌دهد آنچه برای او در اولویت است «بودن» است نه چانه زدن بر نوع چگونه بودن. امیررضا واعظی‌آشتیانی وقتی دید رئیس وقت سازمان ورزش قادر به حمایت مالی مد نظر نیست خیلی راحت و یک شبه عطای مدیریت استقلال را به لقایش بخشید تا نشان دهد به هر قیمتی ماندن برایش فضیلت نیست. درست برخلاف فتح‌الله‌زاده که اگر وزارت ورزش تا پایان فصل هم پولی به حسابش واریز نکند او هفته‌ای 8 بار تهدید به خروج می‌کند اما آنقدر می‌ماند تا سرانجام رئیس او را اخراج کند؛ درست مثل 3دفعه گذشته.
3-
از جباری گفتیم، به فتح‌الله‌زاده رسیدیم و حالا نقطه تلاقی این دو مرد. در آستانه داربی حذفی، مجتبی جباری چیزهایی را درباره کادرفنی و حتی مدیریتی تیمش گفت که اگر رونالدو آنها را علیه مورینیو و پرز به کار می‌برد حالا آگهی فروش کریس بر سر در سانتیاگوبرنابئو آویزان بود. درست همان کاری که من‌سیتی با کارلوس ته‌بس کرد. البته با این تفاوت که ستاره آرژانتینی، شهامت کار ستاره استقلال را نداشت و تنها هنگامی که مانچو به او دستور ورود به زمین آلیانس آره‌نا را داد برای لحظاتی کارلوس زبان انگلیسی را فراموش کرد و ترجیحا نشنید و نفهمید سرمربی به او چه می‌گوید. اما حالا در ایران در دوره‌ای که اصولگرایی نه‌تنها فضیلت شمرده می‌شود بلکه سرمشق همه امور است؛ ستاره کم‌تحمل آبی‌ها در مصاحبه‌ای تاریخی به همبازی، سرمربی و مدیر تیم می‌تازد و درست هنگامی که مدیریت تیم می‌گوید جریمه‌ای بزرگ برای جباری در نظر می‌گیریم او تنها و تنها یک جلسه محروم می‌شود! تنها یک جلسه تا مبادا در روز داربی حذفی، تیم بزرگ و پرستاره آبی مجبور باشد بدون شماره 8 رودرروی این پرسپولیس خوفناک(!) صف‌آرایی کند. البته از سوی دیگر خبر می‌رسد جاسم کرار تا اطلاع ثانوی محروم است و به گفته فتح‌الله‌زاده احتمالا در نیم‌فصل فروخته می‌شود!
4-
پرچم مبارزه با بازیکن‌سالاری در دستمان است، با صدایی قرا و رسا از پایبندی بر اصول حرف می‌زنیم، اما آنچه بیش از هر چیز دیگر برای‌مان اهمیت دارد صید پیروزی است به قیمت هر چیزی. فلسفه جریمه، خنک کردن دل افکار عمومی نیست، چرایی وجود تنبیه برای نیل مقصود شخصی نیست. تنبیه صورت می‌گیرد که بازدارنده باشد، جریمه انجام می‌شود که هراس از تکرار حادث شود اما آن چیزی که مدیر اصولگرای استقلال(!) انجام داد یک محصول بیشتر ندارد؛ قطور کردن درخت معترض‌سالاری.
5-
با این وضعیت تا قبل از پایان فصل دست‌کم منتظر یک واکنش بهت‌آور دیگر از سوی جباری باشید، فوقش یکی، دو بازی را استراحت می‌کند و جریمه مالی را هم که با 2 گل می‌شود پاک کرد. در نهایت آنچه باقی می‌ماند سرگرم شدن ماست با این تفاوت که عوض خندیدن ما، آنها به ما می‌خندند.