دقیقا بخواهم بنویسم، روزی چون دیروز، سالگرد قمری یوم‌الله 9 دی سال 1388 بود یعنی 3 روز بعد از عاشورا. اما چرا سالگرد قمری یوم‌الله 9 دی موضوعیت دارد؟! جواب این است؛ قصه این یوم‌الله نیز مثل یوم‌الله 22 بهمن سال 1357 برمی‌گردد به عاشورا. اگر بگوییم تظاهرات عاشورای سال‌های منتهی به انقلاب اسلامی، بویژه عاشوراي 57 نقش بسیار پررنگی در پیروزی انقلاب اسلامی داشت، لاجرم این هم واقعیتی است که یوم‌الله 9 دی نیز دارد نان عاشورا را می‌خورد. آن جمله که خمینی بت‌شکن، قشنگ فرمود: «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است»، یعنی که این امام حسین (ع) است که انقلاب اسلامی را زنده نگه داشته است. انقلاب اسلامی، جمهوری اسلامی، خمینی، خامنه‌ای، این ملت، همه و همه، سر سفره امام حسین(ع) بزرگ شده‌اند.
یوم‌الله 22 بهمن 57 و یوم‌الله 9 دی 88 نیز بزرگ‌شده سفره ارباب بی‌کفنند. جنس این انقلاب از جنس عاشوراست. انقلاب اسلامی، سفیر خون عاشوراست اما انقلاب اسلامی، بدهکار و مدیون عاشوراست. عاشورای سال57 نبود، انقلاب اسلامی هرگز در بهمن 57 به پیروزی نمی‌رسید و اگر عاشورای سال 88 نبود، یوم‌الله 9 دی هم در کار نبود. کاش ما را آن گوش بصیرت بود که نجوای انقلاب اسلامی را با اباعبدالله می‌شنیدیم. حرف‌ها دارد انقلاب اسلامی ما با قیام سیدالشهدا. فقط یکجا شانه خمینی لرزید؛ «آه از آن ساعتی که با تن چاک‌چاک». خامنه‌ای که اشک آمریکا و اسرائیل را درآورده، فقط یک جا اشک می‌ریزد؛ «نهادی ای تشنه‌لب، صورت خود روي خاک».
انقلاب اسلامی با 2 یوم‌الله برتر، نه تعزیه بلکه تعظیم یک ملت است در مقام عمل در برابر علمدار کربلا. خمینی و خامنه‌ای و شهدا و این ملت، مهم‌ترین، قشنگ‌ترین و خلاصه‌ترین معنایی که می‌دهند، این است؛ «لبیک یاحسین». از سیدحسن نصرالله شیعه تا سیدقطب اهل سنت، از انقلاب اسلامی تا بیداری اسلامی و از 22 بهمن 57 تا 9 دی 88 هر بیرق حقی که علیه باطل بلند شده، جز این تفسیری ندارد که «لبیک یاحسین». آیا جز این است که دنیای امروز در خيمه امام عاشورا و مکتب کربلا، دارد اقامه جهاد و عدل و داد می‌کند؟!
***
دشمن اگر چه در تمام ایام فتنه 88 خودش را در صور مادی و معنوی، هزینه فتنه‌گران کرد لیکن هیچ روزی همچون عاشورای 88 این همه تمام و کمال به میدان نیامد. فتنه ترکیبی است از سخن حق و اراده باطل اما عاشورای 88، فتنه‌گران پرده نفاق را کنار زدند و بالاتفاق، چهره اصلی خود را رو کردند. ملتی در هیات، به سوگ نشسته بود و جماعتی به بی‌حرمتی. این جماعت به پشتوانه دشمن بیرونی، ملت ما را «خارجی» می‌خواند و انتخاباتش را تقلبی می‌دانست، لیکن گمان کرده بود خودش «مردان خدا»جوست!
باری! پیش از این، امر بر عمرسعد مشتبه شده بود که حسین، خارجی است اما لشکر یزید، مردان خدایند! در عاشورای 88 اما غبار فتنه فرونشست و معلوم شد فقط کسانی بر اصل ولایت‌فقیه شعار مرگ سر می‌دهند که در روز عاشورا سوت می‌زنند و هلهله می‌کشند. معلوم شد داعیه‌داران جمهوری ایرانی، بیش از جمهوری اسلامی با خون سرخ امام حسین(ع) و علم علمدار باوفای کربلا مشکل دارند. معلوم شد بیش از صندوق رای جمهوری اسلامی با گهواره علی‌اصغر 6 ماهه مشکل دارند. معلوم شد حرامی‌اند. معلوم شد بیش از پرچم این نظام با کتیبه‌های محتشم مشکل دارند. معلوم شد اگر از خمینی و خامنه‌ای بدشان می‌آید، برای این است که با امام حسین (ع) مشکل دارند. معلوم شد الله‌‌اکبری که قبلا سر دست گرفته بودند، همان قرآن روی نیزه خوارج است. شعارهای جدیدشان که دشمن بیرونی وعده آن را داده بود، معلوم شد و شنیده شد.
معلوم شد فتنه اصلا دعوای فلانی و بهمانی نیست که سخن بر سر مبارزه بود، نه مناظره. لقمه حرام، نان دشمن، پول ملک عبدالله، دلار جورج سوروس و... .
آری! این همه روز عاشورای 88 تاثیرش را بر فتنه‌گران و منافقین نشان داد. معلوم شد مشکل سران فتنه از کجاست که سران فتنه شده‌اند و حامی حرامیان. معلوم شد مشکل آقای خاتمی که نمی‌تواند با فتنه‌گران مرزبندی کند، ریشه در کجا دارد. ادعای تقلب در انتخابات جمهوری اسلامی، معلوم شد که اسم رمز آشوب علیه اصل انقلاب اسلامی و هویت انقلاب اسلامی، یعنی ولایت‌فقیه است.
معلوم شد آنچه از نظر فتنه‌گران تقلبی است، نه انتخابات ریاست‌جمهوری، بلکه ولایت‌فقیه است، لیکن باز هم معلوم شد که اگر ولی‌فقیه را نمی‌خواهند به خاطر این است که اصلا با عاشورا میانه‌ای ندارند. معلوم شد فقط با یک هدف، عکس امام خمینی مظلومانه آتش گرفت؛ که فرداروزی هم بتوانند پرچم حسین بن علی را بسوزانند. اگر دشمن خمینی، کافر بود، لیکن دشمن خامنه‌ای هم نتوانست خودش را زیر نقاب نفاق پنهان کند و روز عاشورای 88 نشان داد دعوایش با ولی‌فقیه، ادامه دعوایش با حسین‌بن‌علی است. «لقمه‌های حرام‌زاییده»، به اشتباه نام خود را گذاشته بودند «آقازاده». این هم معلوم شد عاشورای سال هشتاد و اشک.
***
ملت ما در هیات بود. خیابان‌ها خلوت بود. سفیر حسین، تنها بود. چادر زینب داشت می‌سوخت. صدای سوت می‌آمد. هلهله داشت غوغا می‌کرد. جمع حرامیان جمع بود. جنگ بود. باران سنگ بود که در همین میدان جمهوری‌اسلامی بر سر و صورت نمازگزاران ظهر عاشورا داشت می‌بارید. ما نمازمان را نشکستیم اما دلمان شکست؛ نه به خاطر صورت مجروح خودمان بلکه به خاطر سیمای زخم‌خورده عاشورا. پا گذاشته بودند روی خط قرمز ما؛ روی خط قرمز همه ما؛ همه ما، همه ما. شمع داشت اشک می‌ریخت. صدای نوحه‌اش را شنیدیم. از خیمه حسین زدیم بیرون تا ببینیم چه خبر است. حسین، حج خود را نیمه‌کاره رها کرد و ما گریه خود را، چرا که به نمایندگی از امام معصوم داشتند برای جانشینش طلب مرگ می‌کردند. پا گذاشته بودند روی خط قرمز ما. این‌بار جای اشک، خونمان را به جوش آوردند. به خیابان رفتیم اما ندیديم‌شان. آثار بی‌حرمتی‌شان بود اما خودشان نبودند. کاری باید می‌کردیم. یوم‌اللهی باید می‌آفریدیم. باید اتمام‌حجت می‌کردیم. باید بهتر از همیشه نشان می‌دادیم که ما چقدر حسین را دوست داریم. باید بهتر از همیشه نشان می‌دادیم که ما چقدر خامنه‌ای را دوست داریم. این را باید به دشمنی که داشت برای عاشورا رجز می‌خواند، نشان می‌دادیم. نمی‌شد و نمی‌توانستیم 9 دی را نیافرینیم.
قرعه به نام «چهارشنبه» افتاد. قرعه باز هم مثل بهمن 57 به نام تاریخ قمری افتاد. قرعه افتاد به 3 روز بعد از عاشورا. عاشورا نوروز غیرت ماست. کربلا زمین بیعت ماست. خشم «عموعباس» فتنه را جمع کرد.
***
اینک از آن چهارشنبه به یادماندنی روزهای زیادی گذشته. ما که همیشه از موضع قدرت با دشمن سخن می‌گفتیم، این روزها وضع‌مان فرق می‌کند. اینک میان ملت و مجلس ما مسابقه است که کدامشان زودتر سفیر انگلیس را اخراج کنند! وقتی انقلاب اسلامی دارد با بیداری اسلامی با آمریکا و اسرائیل می‌جنگد، اجازه دهید جز «بالاترین»، باز هم سفارتخانه مجازی داشته باشد.
کاخ سفید! من سوالم از خانم هیلاری کلینتون این است؛ آیا خاورمیانه هم دارد به صورت مجازی روی انگشتان سپاه قدس می‌چرخد؟!! «RQ170» اگرچه یک طیاره جاسوسی فوق‌مدرن است، اگرچه سال‌ها از تکنولوژی معاصر جلوتر است و هنوز خیلی مانده به شکل انبوه رونمایی و عمومی شود، اگرچه خیلی از کشورها دنبال ایرانند که این شکار، دیگر چه صیغه‌ای بود، اما هرچه هست این هواپیمای فوق‌مدرن، الان 2 شعار رویش حک شده است؛ یکی اینکه «ما آمریکا را زیر پا می‌گذاریم» و یکی اینکه «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند». آنچه قرار بود برای آمریکا جاسوسی کند، حالا شده کابوس غرب! خانم هیلاری! خانم آی‌کیو! «RQ» مال شما بود اما الان مال ماست! درست مثل مصر، یمن، بحرین، تونس، لیبی و... جانم برایت بگوید؛ حکایت همین خیابان‌های وال‌استریت! البته عیبی ندارد؛ «پهپاد» مال ما، سفارتخانه مجازی برای شما!