امروز به برکت جمهورى اسلامى، جامعه ما جامعه‌ای نمونه است که اگرچه با جامعه اسلامی فاصله دارد اما در مسیر تحقق جامعه اسلامی در حرکت است و این امر، وظیفه همگان - عامی و عالم، مسؤول، کارشناس و کارمند و همه آحاد ملت- را سنگین‌تر می‌کند. ما حق نداریم تنها به اسم اکتفا کنیم بلکه باید جامعه توحيدی به معناى حقيقى كلمه را که تسليم در مقابل پروردگار است و نظام اجتماعى عادلانه، انسانى، عاطفى و مبتنى بر فضائل اخلاقی، ایجاد کنیم و در مقابل هرچه غير خداست، نفوذناپذير باشیم و این امکان ندارد مگر با مبارزه با نفس، زیرا هواهاى نفسانى از همه بت‌ها بزرگ‌تر و خطرناكتر است؛ «مادر بت‌ها، بت نفس شماست». این کار نیاز به تلاش مجدانه و مبارزه خالصانه دارد که جامعه را انسانی می‌کند و راه آن تقواست. هر انسان و جامعهاى كه چنين تلاش و مبارزهاى كند، متقى و پرهيزكار است و تقوا مهم‌ترین دستاورد مجاهدت و تلاش هر انسانى در مصاف با نفس و هواهاى نفسانى است. بدانیم که 2 راه بیشتر نداريم: راه خدا و راه هواهاى نفسانى؛ و راه خدا در مقابل راه نفسانى است. اگر انسان در راه خدا حركت كند، به هدف اعلى يعنى قرب‌الی‌الله و اداى حق بندگى خواهد رسيد. اما اگر دنبال هواى نفس باشد و بخواهد خواهش‌هاى نفسانى را تحقق دهد به همان اندازه كه نيروى خود را صرف هواى نفس و «خود مادى» كند از پيمودن راه الهى باز خواهد ماند. کسانی که گرفتار هواهای نفسانی و قيدهاى بشرى و زنجيرهايى كه به گردن‌های‌شان آویزان است شده‌اند، اجازه نمی‌یابند حق را بشناسند و اگر شناختند، قبول كنند و اگر قبول كردند، مطابق آن عمل کنند و به كسانى كه به آن احتياج دارند، منتقل کنند. این افراد هدف را گم می‌کنند یا اصلا آن را نمی‌بینند یا می‌بینند و قبول نمی‌کنند یا در حرف قبول می‌کنند اما در عمل خلاف آن رفتار می‌کنند و اگر وارد سیاست شوند با 2 خطر و تهدید مواجه هستند: نخست اینکه سیاست آنها از اخلاق، معنویت و فضیلت خالی می‌شود و شیطنت‌ها و هواهای نفسانی بر سیاست‌شان غلبه پیدا می‌کند و منافع طبقه زورگوی زرسالار را مورد توجه قرار می‌دهند یا اینکه سیاست‌ورزاني بی‌کفایت، ضعیف، کوته‌بین و کودک‌منش می‌شوند. در حالی كه در نظام اسلامی، امور سیاست باید در اختیار افراد دیندار و دارای معنویت باشد که دارای فکر دینی بلند بوده و از انحراف و خطا و التقاط و كجبينى در دين مصون و از تحجر و جمود و متوقف‌ماندن در فهم دين بركنار باشند و دين را ملعبه دست زندگى خود نكنند و از لحاظ سياست، انسان‌هاى باكفايت و باتدبير و شجاع باشند و سياست را از معنويت و اخلاق و فضيلت جدا نكنند. اصل چنین ویژگی‌هایی در امامان معصوم(ع) یافت می‌شود اما ما هم می‌توانیم با الگوگیری از آن ذوات مقدس در این راه کوشش کنیم و راه آن یکی بیشتر نیست، مبارزه با نفس و زیرپا گذاشتن خواهش‌ها و تمنیات نفسانی.