کاش قلم می‌شکست و نمی‌نوشت. جان‌ها فدای حسین(ع)؛ دیگر صدای «لاحول و لا قوه » به گوش نمی‌رسد. بی‌دینان کوفی حتی شیطان را هم مبهوت خود ساخته‌اند. سنگ کین عوام مغفول و خواص دین‌فروش، دنیا را بر کودکان تازه یتیم شده حرم ولایت تنگ کرده است. طفلان کاروان با تنی خون‌آلود، دل‌شکسته‌تر از قبل، سراغ منتقم اکبر، یوسف زهرا(س) را می‌گیرند. ملائک مقرب نشان صبح آدینه‌ای را می‌دهند که حجهًْ‌بن‌‌الحسن (عج) خواهد آمد. خورشید سوزان با شرمندگی خود را از دیده‌ها پنهان می‌سازد. چشمی شرمنده چشم دیگر است. فاطمهًْ الزهرا (س) پیکر سنگ‌خورده حسین (ع) را با چادر خاکی در بر گرفته است. اشباه الرجال در پی انتقامی کور بر پیکر 72 شهید اسب رذالت تاختند. عجبی ندارد. لقمه حرام و داد و ستد ربوي، کوفیان را ذلیل کرده است. کسی باید به ام‌البنین خبری ببرد. غاصبان فدک برای غارتی تازه، صفی دیگر کشیده‌اند. کاروان از حج مفرده بازگشته حسین(ع)، متاعی جز حقانیت دین با خود به همراه ندارد اما دیگر در بازار فتنه‌آلود شام این کالا طالبی ندارد. نامرد شامی با غارت گهواره طفل 6 ماهه که باید به پاس تیر 3 شعبه به حرمله ملعون می‌رسید عجولانه راه خانه را در پیش گرفته است. هر چه باشد اهل منزل منتظر غنايمند. فتنه یهودیان همه را فریفته خود کرده است. دیگر نیازی به غبار ابهام نیست. یهودیان خیبر و زخم‌دیدگان بدر و احد در کنار شکست‌خوردگان جمل و صفین ابلهانه هلهله شادی سر داده‌اند. فرستادگان قیصر روم هم در گوشه‌ای از میدان، جشنی دیگر بر پا کرده‌اند. در این میان خواص بی‌بصیرت مسؤولیت‌گریز و عوام جاه‌طلب همه و همه مغبون شدهاند. دینی داده‌اند و دنیایی هم نگرفته‌اند. 72 شهید بصیر نزد پروردگارشان متنعم روزی جاودان شدهاند. رقیه(س) در بین‌الحرمین همچنان از تازیانه‌ها سراغ پدرو برادرانش را می‌گیرد. ظلم از بیداد کوفیان ظالم به فغان آمده است. جبرئیل هم بی‌طاقت شده است. ام‌البنین در مدینه منتظر خبری از قافله کربلاست. تقلای خاکستر خیمه‌های نیم‌سوز صحرای کربلا هم قادر نیست آتش شرارت لشکریان یزیدی را فرو نشاند. خارهای بیابان نینوا تنها مرثیه‌خوان مصیبت عظمای فرزندان زهرای اطهر(س) است. قیامتی برپاست. بر سوز دل زینب(س) و عداوت خوارج دین محمدی(ص) پایانی نیست. دلی می‌گوید دست از دامن حسین(ع) نمی‌کشم، امان از دل زینب!