از همان صبح یکشنبه بیستم نوامبر، روز انتخابات سراسری 3 هفته پیش اسپانیا، روزنامه مارکا تکلیفش را روشن کرده بود. ستون‌نویس سرشناس میگل‌سرانو (که با وجود فامیل کاتالانش هواخواه رئال‌مادرید است) در آخرین صفحه مهم‌ترین روزنامه ورزشی اسپانیا علنا اعتراف کرد که قلبا دوست دارد چه نخست‌وزیری رای بیاورد. او گفت بهتر است مردی انتخاب شود که ریش دارد، نام فامیلش با «ر» و نام حزبش با «پ» شروع می‌شود. مزاحت عالی بود میگل، چون هر دو رقیب اصلی، راخوی و روبالکابا نامشان با «ر» و نام احزاب مربوطه‌شان، پی‌پی و پسوند با «پ» شروع می‌شود و نه‌تنها هر دو ریش دارند بلکه هوادار رئال‌مادرید هم هستند. پس نتیجه انتخابات هر چه که می‌شد، کاخ نخست‌وزیری مونکلوآی مادرید برای نخستین بار پس از 8 سال حکومت ساپاتروی بارسادوست، دوباره به کاخ سفید بدل می‌شد.
فوتبال در اسپانیا همواره سیاسی بوده است و این بخشی از طعم لالیگا هم هست حتی با اینکه تنش‌های کهنه میان مناطق اغلب در چیدمان داوری نقشی ندارد و اتحادیه فوتبال اسپانیا بر انتشار لیست کولخیو‌ها (مدارس داوری منطقه‌ای) که داوران از آنها آمده‌اند تاکید دارد اما همین فهرست هم برای برخی هواداران معنای خاصی دارد. مثلا می‌گویند: «آه، او (داور) اهل کانتابریاست. همه چیز معلوم شد!» اما من به عنوان یک خارجی ترجیح می‌دهم وارد این جر و بحث‌ها نشوم اگر چه اینجا عمیقا چنین بحث‌هایی وجود دارد. اغلب هواداران فوتبال اسپانیا در تئوری‌پردازی توطئه حرفه‌ای هستند تقریبا همه‌شان متفق‌القولند که اگرچه لالیگا تماما زدوبند نیست، دست کم به این چیزها آلوده است. همه آنها بسیار به مرد کله‌گنده فدراسیون اسپانیایی یعنی «آنخل ویار» مشکوک هستند. به عنوان مثال اینکه او چگونه توانسته به مدت 20 سال دوام آورد در حالی‌که خوسه رودریگس ساپاترو، نخست‌وزیر چپ، تنها 8 سال اجازه اقامت در کاخ مونکلوآ را داشت و حالا دارد آنجا را ترک می‌کند. ویار البته طرفدار اتلتیک (بیلبائو) هم هست. رئال‌مادرید در 1902 برای حضور در یک تورنمنت به‌وجود آمد که به افتخار تاجگذاری آلفونسوی سیزدهم برگزار می‌شد. البته آنها تا 1920 عنوان امروزی را نداشتند و به شکل ناشیانه‌ای باشگاه فوت بال مادرید خوانده می‌شدند (بله آنها هنوز هم فوت و بال را جدا می‌نویسند!) به هرحال این باشگاه همواره با مرکز قدرت مرتبط پنداشته شده است، خواه این منصفانه باشد یا خیر. در عوض بارسلونایی که در همان تورنمنت رئال را 1-3 برده بود (و این نخستین ال‌کلاسیکو محسوب می‌شد) همواره به‌خاطر اینکه از چنین ارتباط‌هایی مبرا شناخته شده به خود می‌بالیده است. این باشگاه توسط یک تاجر جوان سوییسی بنیان گذاشته شد و همین بارسا را همواره با حال و هوای جهانی گره زده است. باشگاهی که به فراسوی سواحل مدیترانه می‌نگرد. اما با وجود همه پچ‌پچ‌ها در راهروهای برنابئو، موسسان رئال‌مادرید 2 کاتالان بوده‌اند. اینجاست که جمله جاودانه نویسنده سرشناس کاتالان به ذهن خطور می‌کند: «اگر رئال‌مادرید وجود نداشت ما خودمان آن را به‌وجود می‌آوردیم!» بارسلونا همیشه از حمایت لوئیس رودریگو ساپاترو معذب بوده است. کمی به‌خاطر اینکه نخست‌وزیر سابق به طور گسترده به «مستربین» شهره بود، کمی هم به‌خاطر ناکار‌آمدی رو‌به‌رو رشد او و دست آخر به‌خاطر اینکه او تا حدودی تبدیل به یک بازنده شده بود. فوتبال همین است. نخست‌وزیر پیش از او، خوسه‌ماریا‌آسنار دست راستی و رهبر سابق خوب مردمی «PP» آشکارا از رئال‌مادرید حمایت می‌کرد و سعی داشت به خیال خودش این را توجیه کند که نخست‌وزیر بودن و حمایت از رئال‌مادرید 2 موضوع کاملا جدا از هم هستند. اما مشکل اینجا بود که این ادعا به این سادگی‌ها خریداری نداشت. رفاقت آسنار با فلورنتینو پرس، که از همان طیف سیاسی بود، شاید برای خیلی‌ها خوشایند نبوده باشد بویژه وقتی اهمیت پرس در دنیای آجروساروجی را بدانیم که در آن با فروش زمین تمرین رئال‌مادرید در سال 2001 به شورای شهر بدهی 290 میلیون یورویی باشگاه را پاک کرد، باز هم می‌گویید سیاست مهم نیست؟ نخستین نخست‌وزیر انتخابی اسپانیا پس از انتقال به دموكراسي در عصر پسا فرانکو، آدولفو سوآرس، وقتی پای فوتبال به میان می‌آمد بی‌طرف به نظر می‌رسید اگر چه در همان زمان هم فوتبال صحنه‌ای جنجالی به‌خوبی حالا بود. امروز ورزشگاه رئال‌آویلا نام او را برخود دارد ولی آنها در دسته چهارم هستند و حوالی لالیگا کسی حتی نامشان را هم نشنیده است. فلیپه گونسالس، نخستین‌وزیری که خارجی‌ها خیلی بهتر به یادش می‌آورند، در رابطه با فوتبال اهمیت داشت چرا که یک هوادار بزرگ بتیس محسوب می‌شد و ابراز علاقه به باشگاه محبوبش را پنهان نمی‌‌کرد چرا که می‌پنداشت اعتبار بتیس به عنوان باشگاه طبقه کارگر شهر سویل به او کمک خواهد کرد تا آوازه بهتری به‌عنوان یک سوسیالیست و یک مرد مردمی پیدا کند. این از جهاتی هم جواب داد. البته در اسپانیا، نخست‌وزیرها هیچگاه آدم‌هایی نیستند که نگاه ایالت‌های استقلال‌طلب در وهله اول به آنها باشد و جنرالیتات (حکومت نیمه‌خودمختاری) کاتالان هم با قوانین خاص خودش وارد این بازی می‌شود. با این وجود چه از نظر سیاسی و چه فرهنگی برای هر یک از رهبران سیاسی کاتالان‌ها دشوار است که حمایتشان از اسپانیول را علنی کنند. «یوردی پویول» پرقدمت‌ترین رهبر جنرالیتات پس از انتقال به دموکراسی بود که گاهی به مثابه رئیس حقیقی باشگاه بارسلونا نیز محسوب می‌شد. او تا حدودی از بارسا جدایی‌ناپذیر به نظر می‌رسید اگر چه بسیار شبیه شخصیت یودا در فیلم جنگ ستارگان بود. حالا به ماریانو راخوی رسیده‌ایم، یک گالیسیایی متولد کومپوستلا و نه از آن دست آدم‌هایی که تو واقعا دلت بخواهد به تیم مورد علاقه‌ات ابراز عشق کند. از آنجا که این ستون هفتگی به سیاست اختصاص ندارد، من دیدگاه‌هایم درباره او را برای خودم حفظ می‌کنم ولی او مرا به یاد معلم زیست‌شناسی قدیم خودم می‌اندازد که هیچ وقت نمی‌توانم او را بدون کت «سفید»ش مجسم کنم.