تصويرى كه توسط رسانه‌ها از سلاح نيزه مانند يا ميله آهني‌اي كه نظاميان آل‌خليفه در سر زن جوان و معصوم بحرينى وارد كردند، به جهان مخابره شد، بي‌شك يك نمونه از هزاران اتفاقى است كه دوربين گزارشگران موفق به ثبت و ضبط آن مى‌شود؛ اگرنه در بيدادگاه آل‌خليفه و آل بزرگ‌ترش، سعود هر هفته مى‌توان خبر فاجعه جان سپردن كودكان و نوجوانان يا مرگ خاموش زنان و مردان پير و جوان در زندان‌ها و شكنجه‌گاه‌هاي ملك حمد را شنيد.
زهره صالح محمد 27 ساله ساکن روستای «الدیه» با میله آهنی نیروهای رژیم آل‌خلیفه مورد ضرب و جرح قرار گرفت و آنها آن را در سر اين زن شيعه فرو كردند. این دختر بحرینی که پس از اصابت این ضربه بشدت مجروح شده و بر زمین افتاده بود، قبل از انتقال به بیمارستان مدت زیادی در خیابان مانده بود و نيروهاي رژيم ضدانساني آل‌خليفه اجازه انتقال وي به بيمارستان را نمي‌دادند. زهره صالح پس از 20 روز كه بر اثر وارد شدن آن سلاح در سرش در حال كما بود، به شهادت رسيد.
شهيده «زهره صالح محمد» در جريان اعتراضي، آماج كينه وهابيون از خدا بي‌خبر قرار گرفت كه انگيزه آن فقط ابراز ناراحتي از تبعيض‌هاي بي‌پايان آل‌خليفه بود. شايد زهره صالح هم كه از اين بيدادگرى به تنگ آمده بود، اكنون وقتى جهان صداى دادخواهى او را شنيده، درد و التهاب زخم نيزه‌اي كه وارد سرش شد را فراموش كند.
تفاوت جنايت جديد در اين است كه اين اتفاق در شرايطي رخ داد كه نزاع حدودا يك ساله مبارزان شيعه بحرين با آل‌سعود و خليفه وارد مرحله تعيين‌كننده‌اى شده است؛ مرحله‌اى كه مجاهدان بحريني با پايداري و پايمردي مستمر خود توانسته‌اند توازن قوا را به نفع شيعيان تغيير دهند. بر همين اساس اغلب ناظران در يورش‌هاى تازه نظاميان آشفته‌حال آل‌خليفه كه فاجعه‌آميز مردم را مي‌كشند، نشانه‌هاى انتقام از عقب ننشستن شيعيان را جست‌و‌جو مى‌كنند. در اين حال جناياتي كه آل‌ها ظرف 10ماه اخير انجام داده‌اند و موجبات اعتراض نهادهاي مردمي و غيروابسته حقوق بشري را فراهم آورده است، به مخمصه‌اى بزرگ براى گردانندگان رژيم‌هاي پادشاهي سعود و خليفه تبديل شده است. در اين وضع كه گريبانگير منامه و رياض شده، يك شيوه و راهبرد خشن در دستور كار سران اين رژيم‌ها قرار گرفته است؛ ارتش و نظام پليسى سعودي و خليفه همچنان به اميد خاموش كردن شعله‌هاى خشم و مبارزه شيعيان، به روش مشت آهنين و كشتار بي‌رحمانه و كم‌سابقه توسل مى‌جويند.
نكته قابل‌تأمل اين است كه اين سراسيمگى و تشويش، گريبانگير جبهه حاميان وهابيون جاني نيز هست؛ همان قدرت‌هايى كه بيش از 2 قرن از وجود رژيم آل خليفه براى تثبيت سلطه سياسى خويش بر اعراب و سرزمين‌هاى نفت‌خيز خاورميانه بهره جسته‌اند. براى دولت‌هاى اروپايى و ايالات متحده كه سال‌هاست رودرروى جنبش‌هاى مبارز خاورميانه قرار گرفته‌اند، موقعيت كنونى بحرين و ايستادگي مردم شيعه اين پيكر جداشده از ايران، يك كابوس است. سياستمداران غرب به اين واقعيت وقوف دارند كه كشمكش شيعيان و آل‌هاي خليفه و سعود به نقطه سرنوشت‌ساز رسيده است و در اين بازى سرنوشت هر اندازه كه بر دامنه مقاومت جبهه مردمي افزوده مى‌شود، از اقتدار رژيم تحت حمايت آنان در منامه كاسته مى‌شود. اما امكان تغيير سياست غرب بويژه آمريكا و انگليس در اين شرايط انتظارى محال است، زيرا بحرين بخشي حساس از جغرافياي خليج فارس است و تعهد غرب به حمايت از رژيم حاكم بر آن، قانونى لايتغير است.