1- «یکی برود به این بچه بگوید دست‌کم این پیراهن شماره یک را در بیاور». این جمله معترضه پیرمردی بود که روی سکوی سرد و سیمانی آزادی به صورت تمام‌قد ایستاد و بعد از گل سوم استقلال دیگر تاب دیدن چهره تیمی را نداشت که نزدیک به چند دهه با آن زندگی کرده بود اما حالا پسرانی لباس تیم محبوبش را بر تن کرده‌‌اند که شاید پیش از این خواب حضور در ساختمان باشگاه پرسپولیس را هم نمی‌دیدند چه رسد به روزی که عضوش شوند، در آن بازی کنند و بدتر از همه شماره یکش را بپوشند. مشکل پرسپولیس فراوان است؛ از خریدهایی که صورت گرفت و ستاره‌هایی که خریده نشد. مدیری که شرایط را درک نکرد، مربی‌ای که انتحاری‌وار خودش را سوزاند و سوخت. اگر قرار به نوشتن تک‌تک مشکلاتی که موجب در هم ریختن شالوده محبوب‌ترین تیم ایران شد، باشد قطعا در حد یک ویژه‌نامه می‌توان دلیل آورد، مدرک رو کرد، مقصر یافت اما در شرایط موجود قرار ما این نیست. تنها می‌خواهیم به یکی از مشکلات بزرگ پرسپولیس در چند سال اخیر اشاره کنیم. پاشنه آشیلی که همچون چشم اسفندیار، بینایی سرخ‌ها را گرفت و همان کاری را کرد که از او انتظار می‌رفت. سوال این است؛ علیرضا حقیقی درون دروازه پرسپولیس چه می‌کند؟ او پنجمین فصل حضورش در سرخ‌ها را پشت‌سر می‌گذارد اما به اندازه 5 سانتی‌متر پیشرفت فنی نکرده است. او از کجا آمد و به کجا رسید؟ باید درباره او از ابتدا آغاز کرد.
2-
بیست و هفتم مهرماه سال 85 ششمین دوره لیگ برتر، هفته ششم، دقیقه 62 سعید مظفری‌زاده در یک تصمیم بحث‌برانگیز فرشید کریمی را از زمین اخراج کرد تا علیرضا حقیقی، دروازه‌بانی که خبرنگاران نزدیک به پرسپولیس از او به عنوان یک پدیده یاد می‌کردند وارد زمین شود. خطای کریمی که بعدا مشخص شد برخوردی با احمد مومن‌زاده نداشت، علاوه بر اخراج او یک ضربه پنالتی را هم نصیب سایپا کرد.
علی دایی، «مربی _ بازیکن» آن روز سایپا خودش پشت توپ ایستاد تا با زدن گل دوم و پیمودن نیمی از چمن ورزشگاه و گره کردن مشتش به آسمان و فریاد‌های قطع‌نشدنی، نشان دهد چقدر به پیراهن تیم سابقش ارادت دارد! دایی ضربه را زد اما پدیده توپ را گرفت. 45هزار هوادار به مدت 5 دقیقه یکصدا نام علیرضا حقیقی را فریاد می‌زدند چون او پنالتی دایی نامدار را گرفته بود؛ همویی که پس از گل نخستش در نیمه اول با شادی غیر‌منتظره‌اش، هواداران قرمز را حسابی به خشم آورده بود. اگرچه روی جای‌گیری غلط حقیقی در دقیقه 84 دایی سرانجام گل دومش را زد و با شادی بی‌حد و حصرش روی اعصاب تماشاگران رژه رفت اما آن بازی با تساوی 2 بر 2 تمام شد. آنچه پس از این تساوی بیشتر روی خروجی رسانه‌ها خودنمایی می‌کرد مانور روی پسری بود که بعدا خودش، خویشتن را پسر پرسپولیس خواند. آن موقع می‌گفتند سرانجام پرسپولیس موفق شده از تیم پایه خود یک دروازه‌بان پرورش دهد که بزودی جانشین عابدزاده رویایی می‌شود!
3-
حالا 5 سال از آن شب نسبتا گرم می‌گذرد. از آنجایی که ما از حافظه تاریخی ضعیفی برخورداریم و همان‌طور که خوب فراموش کردیم دایی پس از گلزنی به پرسپولیس چگونه با حرارت و کاملا عامدانه هواداران سرخ را آزار داد (در صورتی که می‌توانست دست‌کم کمی خویشتنداری کند، همان کاری که میثم بائو در ابتدای فصل با پیراهن شهرداری تبریز کرد) همان‌طور که فراموش کردیم خیلی از آزارهای پیشین را، حالا هم فراموش می‌کنیم قرارمان چه بود و اصولا باید علیرضا حقیقی پس از 5 فصل به چه جایگاهی می‌رسید و نرسید. تنها پیشرفت حقیقی جوان در نوع آرایش مو، نوع خودرو، مبلغ قرارداد و افزایش حواشی‌اش بود. بی‌انصافی است اگر عدم نتیجه‌گیری قرمزها در لیگ یازدهم را تمام و کمال به گردن حقیقی بیندازیم اما او از ابتدای فصل تا حالا روی هم رفته چند ری‌اکشن مفید انجام داده است؟ استیلی تا قبل از اخراج همچنان به گلر نخست تیمش مومن ماند اما نتیجه چه بود؟ حقیقی در داربی 3 گل خورد که قطعا اگر یک دروازه‌بان خوب و مطمئن با آمادگی تنها 70درصد در زمین حضور داشت بعید بود نتیجه اینگونه تراژیک و تلخ باشد!
4-
فارغ از اینکه درد این پرسپولیس کجاست، چه موقع درمان می‌شود، چه زمانی اوج می‌گیرد یا به حضیض محض می‌رسد، یک اصل از هم‌اینک قابل برداشت است؛ «پسر پرسپولیس» نه‌تنها هرگز جانشین احمدرضای بزرگ نخواهد شد بلکه از حیث اخلاقی به مثابه همان شیث است که تنها تصمیم صحیح سازمان لیگ به خروج او منجر شد. حافظه تاریخی ما این روزها تنه به تنه حافظه یک آبزی می‌زند با این تفاوت که ماهی‌ها نه دغدغه فوتبال دارند و نه طرفدار محبوب‌ترین تیم ایرانند که دروازه‌بانش پس از 5 سال پیشرفت معکوس داشته است.
حرف‌های تأسف‌انگیز حقیقی؛
عابدزاده هم گل بد می‌خورد!
آنچه در فوق شرحش رفت ابتدا تا انتهای حقیقی است اما قسمت جالب قضیه به مصاحبه روز گذشته او مربوط می‌شود. با بی‌مبالاتی تمام حرف زد، توجیه آورد و صحبت‌هایی را کرد که قطعا خواندن آن نمک است روی زخم هواداران پرشمار قرمز. او که پس از دریافت 3 گل در داربی مبدل به یکی از رکورددارهای دریافت گل شد در توجیه‌نامه‌اش گفت: «خیلی‌ها منتظر بودند کوچک‌ترین اشتباه زندگی‌ام را بکنم و آن را به بزرگ‌ترین تبدیل کنند. اشتباهات فردی جزئی از فوتبال است. مثلا می‌گویند در گل دوم بد عمل کردم. حرف بزنم می‌گویند حقیقی می‌خواهد بهانه بیاورد اما واقعیت این است که وقتی برای دفع توپ آمدم به دلیل سرمای شدید هوا زمین کمی حالت سر پیدا کرده بود به همین دلیل توپ از روی پایم پرید و من اشتباه کردم. اصلا آن توپ داشت به سمت نقطه کرنر می‌رفت و داخل دروازه نمی‌شد که آنقدر خطرناک باشد اما دست ممدوتال، مجیدی را متوقف کرد و باعث شد آن خطای پنالتی به وجود آید. در آن صحنه 2 متر جلوتر از مجیدی بودم و اصلا لازم نبود که خطای پنالتی کنم. از استاد خودم عابدزاده و رحمتی چیزهای خیلی خوبی یاد گرفتم. رحمتی چند سال پیش یک گل بد در یک داربی خورد اما الان دروازه‌بان اول تیم ملی و استقلال است یا احمدرضا عابدزاده در یک صحنه در یک داربی پایش لیز خورد و توپ داخل دروازه او شد. آیا این‌طور آنها را تخریب کردند؟ این 2 نفر از بهترین‌های ایران و دوستان بسیار خوب و استاد من هستند. متاسفانه برخی از خبرنگاران منتظر هستند پای من بلغزد و به هدف‌شان برسند. تا الان مقاومت کرده‌ام و باز هم این کار را می‌کنم». حرف‌های او اینچنین تمام شد. و حالا ما به او می‌گوییم؛ آن اشتباهاتی که شما در داربی 73 مرتکب شدید به شرطی کوچک است که قرار باشد در داربی‌های بعد درون دروازه پرسپولیس باشید و شاهکارهای بزرگ‌تری را خلق کنید. ما با تمام وجود ایمان داریم حقیقی توانایی این کار را دارد! او سپس اسم از عابدزاده می‌آورد اما احتمالا سنش قد نمی‌دهد و نمی‌داند احمدرضا در هیچ داربی‌ای چه با لباس استقلال و چه پیراهن پرسپولیس رنگ باخت را ندید. افتخاری که شما در این سن کم به اندازه کافی دشتش کرده‌اید. و در پایان به او می‌گوییم اگر خبرنگاران با بازیکن و مربی‌ای اصطکاک داشته باشند آنها نفرات بزرگی مثل دایی و عابدزاده‌‌اند نه پسربچه‌ای که از بد حادثه این پیراهن گرانقدر به او رسید. حرف پیرمرد در ورزشگاه هنوز در گوشم است: «یکی بره به این بچه بگه دست‌کم پیراهن شماره یک رو در بیار!»