خرد شدن پيرمرد

به آرزوی خود رسیدید! فرگوسن پس از شکست
6 گله از من‌سیتی، حذف از جام اتحادیه و سقوط از چمپیونزلیگ، از منچستریونایتد اخراج شد!

این جمله فقط برای شبه‌کارشناسان، ورزشکارنماها و ضدتماشاگران لذتبخش است که همچون کودکان از باخت تیم‌های بزرگ و تحقیرشان شاد می‌شوند. کسانی که خرد شدن غرور یک تیم بزرگ را همچون سقوط دیکتاتور ذلیلی مانند قذافی می‌بینند، خود برای عزت نفس نداشته‌شان پایکوبی می‌کنند! بدانید که نابودی هویت یک باشگاه بزرگ و شخصیت یک مربی بزرگ، مرگ فوتبال است که در این صورت افرادی همچون شما دیگر دکانی برای کاسبی نخواهید داشت! آیا نبود بارسلونا، مادرید، یونایتد، میلان و... موجب پیشرفت فوتبال می‌شود؟ آیا هواداران واقعی فوتبال از حذف رقبای بزرگشان در مراحل ابتدایی یک تورنمنت خوشنود می‌شوند؟ آیا قهرمانی بارسلونا در اسپانیا برابر رئال ارزشمندتر است یا قهرمانی اروپایی کاتالان‌ها مقابل منچستریونایتد یا ترجیح می‌دهید همه بزرگان نباشند تا تیم مورد علاقه شما قهرمان شود؟! ارزش مربیان جوان و بزرگی همچون گوآردیولا، آلگری، مانچینی و... در برابر استادانی همچون سرالکس، ونگر، کاپلو و... مشخص می‌شود یا...؟ آیا شکست خردکننده هویت و شخصیت قهرمان افسانه‌ای فوتبال بریتانیا (منچستریونایتد) برابر فوتبال مبتنی بر پول و ثروت بادآورده سیتی آنقدر خوشحال‌کننده است که چشم بر تمام واقعیات ناراحت‌کننده فوتبال رو به زوال ببندیم؟ آیا چون یک باشگاه بزرگ سیاست زالوصفتانه استفاده از دسترنج تیم‌های دیگر را ندارد و دست به پرورش جوانان می‌زند و هر فصل چهره‌ای جدید به دنیای فوتبال معرفی می‌کند، باید مورد عتاب دشمنان فوتبال قرار بگیرد؟ (حذف یونایتد در جام اتحادیه با پل پوگبای 17 ساله و راول موریسون 18 ساله!)، آیا ترجیح می‌دهید فینال اروپایی با 2 تیم بزرگ برگزار شود یا بازل و روبین‌کازان دیدار پایانی چمپیونزلیگ را انجام دهند؟ شاید هم به جای ال‌کلاسیکو ترجیح می‌دهید بازی مالاگا و ختافه را ببینید؟ و ده‌ها پرسش دیگر بر این بی‌منطقی بی‌پایان متصور است! همین تنگ‌نظری‌های بی‌معناست که می‌خواهد ویژگی رقابتی فوتبال را از بین ببرد. بازی تمام نشده آنچه فرگوسن را از دیگران متمایز می‌کند، نشان‌ها و جام‌های رنگارنگی نیست که به‌دست آورده بلکه مدیریت و فرهنگ‌سازی وی است. همگان به یاد دارند که اوایل دهه 90 زیر باران شدیدترین انتقادات، انقلابی در یونایتد به راه انداخت و تعداد زیادی از بازیکنان بزرگ آن زمان را با جوانانی که رایان گیگز از بازماندگان آن نسل است، عوض کرد و چه پاسخی گرفت از این اعتماد به جوانان؛ «25 سال افتخار با شیاطین سرخ». منتقدان ریز و درشت وی به یاد دارند که سال گذشته با یکی از متوسط‌ترین تیم‌های تاریخ یونایتد، قهرمانی لیگ برتر را به ارمغان آورد و به فینال لیگ قهرمانان راه یافت که اگر بهترین تیم بارسای تاریخ نبود شاید الان یک قهرمانی اروپای دیگر در کارنامه فرگوسن دیده می‌شد. نه 300 میلیون پوند سیتی را داشت، نه 150میلیون چلسی و نه میلیون‌ها پوند دیگر تیم‌ها را! به قول آرسن ونگر حذف یونایتد از چمپیونز‌لیگ فقط یک تصادف بود. در مقابل، به این نکته باید توجه کرد که در
4 سال اخیر 3 فینال اروپا با حضور منچستر برگزار شده است. در جام اتحادیه که معمولا فرگی با جوجه‌هایش شرکت می‌کند، آیا ژوزه اگر در چلسی، اینتر و رئال میلیون‌ها پوند سرمایه در اختیار نداشت بازهم مربی بزرگی بود؟ کسانی که آتش انتقادات ناجوانمردانه‌شان را به سوی استاد فوتبال می‌گیرند می‌توانند اسامی بازیکنان جوانی که این مربیان موفق به دنیای فوتبال معرفی کردند را نام ببرند؟ البته نه اینکه اصلا نبوده ولی سازنده نیز نبودند! کدام مربی را سراغ دارید که پس از رفتن کریس رونالدو، ته‌بس و... از تیم باز هم بتواند کمر راست کند؟ و درس بزرگ‌تری برای آنان که درپی تحقیر کردن دیگرانند: ابتدای فصل جاری یونایتد با نتیجه 8 بر 2 رقیب همیشگی‌اش آرسنال را خرد کرد اما از گل چهارم به بعد فرگوسن خوشحالی نکرد و برعکس اخم درهم کشید. حتی با تعویض و صحبت با بازیکنانش از آنان خواست که موجب تحقیر رقیب بزرگ خود نشوند اما آن شب هر چه زدند گل شد و...، این درس بار دیگر از سوی مانچینی، سرمربی منچسترسیتی تکرار شد: پس از باخت 6‌بر یک یونایتد در برابر سیتی، مانچو در کمال مردانگی برد تیم خود را کوچک‌تر از نام بزرگ رقیب دانست و احترام استاد را به جای آورد.

همه روزهای بد فرگوسن

1- سرالکس فرگوسن که هدایت استرلینگ شایر شرقی اسکاتلند را به عنوان نخستین تیم در کسوت سرمربیگری در سن 32 سالگی در سال 1974 پذیرفت و حقوق هفتگی 40 پوند را دریافت می‌کرد شکست‌های تلخی را با این تیم در فصل 1975-1974 دریافت کرد چون حتی این تیم یک دروازه‌بان تخصصی نداشت و بازیکنان تیم در بازی‌های مختلف در پست دروازه‌بانی می‌ایستادند و 29 اکتبر 1975زمان اخراج وی از این تیم غم‌انگیزترین روز وی بود.

2- ویلی تاد، رئیس باشگاه سنت‌میرن اسکاتلند در سن 87سالگی درسال 2008 فاش کرد، فرگوسن را پس از 5سال هدایت این تیم و رساندن به رقابت‌های لیگ برتر اسکاتلند در12 آگوست سال 1978 اخراج کرده و استعفای وی در آن زمان اجباری بوده است.

3- سرالکس فرگوسن پس از 3 سال هدایت تیم منچستریونایتد در تاریخ 23 سپتامبر 1989در داربی شهر منچستر شکست تلخ 5 بر یک برابر منچسترسیتی را تجربه کرد.

4- در نخستین روز از ماه ژانویه و سال نو میلادی 1992 سرالکس فرگوسن، سرمربی منچستریونایتد با نتیجه 4 بر یک از کوئینزپارک‌رنجرز شکست خورد. در آن دیدار برایان مک کلیر هت‌تریکی تماشایی را به نمایش گذاشت.

5- سرالکس فرگوسن در تاریخ 20 اکتبر 1996با منچستریونایتد در برابر درخشش آلن شیرر مهاجم آن زمان نیوکاسل دوام نیاورد و 5 بر صفر شکست خورد.

6- در تاریخ 26 اکتبر 1996، منچستریونایتد با نتیجه 6‌بر3 از ساوتهمپتون شکست تلخی را پذیرا شد. این تنها یک هفته بعد از تحقیر این تیم برابر نیوکاسل بود.

7- در تاریخ 13 اکتبر 1999منچستریونایتد برابر چلسی با درخشش گوستاوپویت شکست تلخی را دریافت کرد تا ماه اکتبر بدترین ماه فرگوسن باشد چرا که در این ماه 4 بار غم‌انگیزترین روزها را سپری کرده است.