رسانههای خبری غرب از تحریف، اغتشاش برنامه‌ریزی شده یا حتی دروغگویی مستقیم استفاده می‌کنند تا اهداف مورد نظر خود را جامه عمل بپوشانند. به گزارش فارس، «راشا تودی» در گزارشی به قلم «آدریان سلبوچی» نوشت: جریان رسانه‌ای غرب اخبار را با توسل به تعبیرات، بیان بخش‌هایی از حقیقت و دروغ به بهترین [بدترین] سبک رمان 1984 جورج اورول تحریف می‌کند. ما همه در دنیای غیر‌واقعی اخبار که توسط قدرت‌های جهانی برای کنترل ذهنمان استفاده می‌شود، زندگی می‌کنیم. امروز پوشش رسانه‌ای جریان خبری از تحریف، اغتشاش برنامه‌ریزی شده یا حتی دروغگویی مستقیم استفاده می‌کند، آن هم وقتی که قدرت‌های اقتصادی دستور پشتیبانی از «داستان رسمی» یک فرآیند مهم مالی، سیاسی یا اقتصادی را می‌دهند. با این حال وقتی به داستان رسمی با دقت نگاه می‌شود، اگر احمقانه بودنش همان اول معلوم نشود، نادرستی، فریبکاری و معمولا مهمل بودنش آشکار می‌شود. مثال‌هایی شبیه«موشک‌های اتمی خیالی عراق که منجر به حمله و تخریب آن کشور شد؛ بانکدار بزرگ جهانی که با پول مالیات‌دهندگان فراری شد؛ همسویی غیر‌منطقی دیپلماتيك، نظامی، مالی و ایدئولوژیك آمریکا با مقاصد اسرائیل؛ «ما اسامه بن‌لادن را کشته و جسدش را به دریا انداختیم»؛ 11 سپتامبر، حمله به سفارت اسرائیل و انجمن اسرائیل و آرژانتین در بوئنوس آیرس، و البته سوال مورد علاقه همه: چه کسی به کندی رئیس‌جمهور آمریکا که در نوامبر 1963 ترور شد شلیک کرد؟» فقط چند نمونه است که باعث شد میلیون‌ها نفر از خواب بیدار شوند و با خودشان فکر کنند هر‌چه در اخبار گفته شده را نباید بپذیرند! ولی متاسفانه بیشتر این موارد روشن و واضح نیستند. بیشتر رسانههای خبری بزرگ دنیا دروغ می‌گویند، دروغ‌هایی که مثل گره هستند. برای یک مثال از آنچه گفتیم، نگاهی کوتاه به چگونگی کار یک عملیات خبری می‌اندازیم. این عملیات احتیاج به نقشه مرحله به مرحله، زمان، وسایل مناسب، گویندگان مورد اعتماد عام و خاص دارد. این کار احتیاج به انتخاب کلمات و تصاویر درست برای نشان دادن در زمان و شرایط مناسب دارد. فرض کنید قدرت‌های جهانی که در میان حلقه بزرگی از رسانههای گروهی، شرکت‌های تسلیحاتی، کمپانی‌های نفتی، شرکت‌های امنیتی و ساختمانی و لابی‌های قدرتمند نفوذ کرده و دارای منافع مشترک هستند، تصمیم به حمله و تخریب یک کشور خاص می‌گیرند، برای مثال لیبی.
راهنمای هفت‌گانه تخریب کشورها توسط جریان رسانه‌ای غرب:
1-
آنها با هدف قرار دادن یک کشور آماده برای «تغییر رژیم» شروع کرده و آن را یک کشور طغیانگر می‌نامند، بعد...
2-
آنها گروه‌های تروریستی محلی را توسط سیا، ام‌آی6، موساد، القاعده (یک وابسته سیا)، قاچاقچیان مواد مخدر (اکثرا از وابستگان سیا) آماده و مسلح کرده و روی آنها سرمایه‌گذاری کرده و آنها را «مبارزان آزادیخواه» نامگذاری کرده، سپس...
3-
قطعنامه‌های ساختگی شورای امنیت که باعث مرگ و میر و نابودی جمعیت آن کشور می‌شود تصویب شده و آنها را «تحریم‌های سازمان ملل برای حمایت از مردم» می‌نامند، سپس...
4-
آنها دروغ‌های انگشت‌نما توسط خبرگزاری‌ها و خبرنگارهای مزدورشان پراکنده می‌کنند و آنها را «نگرانی‌های جامعه بین‌المللی که توسط تحلیلگران و سخنران‌های معتبر بیان می‌شود» می‌نامند، بعد...
5-
آنها شروع به حمله، بمباران و کنترل کشور هدف کرده و آن را «آزاد کردن» می‌نامند، سپس...
6-
همین طور که کشور هدف کاملا تحت کنترل آنها در‌می‌آید، «آن نوع دموکراسی که ما می‌خواهیم» را تحمیل می‌کنند.
7-
آنها نفت، منابع معدنی و ذخایر کشاورزی را دزدیده و به شرکت‌های قدرتمند جهانی تحویل داده و وام‌های غیر‌ضروری بانک‌های خصوصی خود را بر کشور هدف تحمیل کرده و آن را «سرمایه‌گذاری خارجی و بازسازی» می‌نامند.
موارد قابل توجه بسیاری از زور و تزویر وجود دارد که بارها به اسم «آزادی»، «دموکراسی»، «صلح» و «حقوق بشر» برای نابودی کشورها از آن استفاده کرده‌اند. آنها برای رسیدن به مقاصد و اهدافشان از حداکثر زور و خشونت استفاده می‌کنند. غرب همیشه مردم را تا سرحد انهدام کامل بمباران می‌کند. البته همیشه به خاطر «آزادی»، «دموکراسی»، «صلح» و «حقوق بشر»!