اعلام به رسمیت شناختن رژیم غاصب اسرائیل توسط «محمدرضا پهلوی» در ایران (1339ش)
در ایامی که جنگ تبلیغاتی بین ایران و چند کشور از جمله شوروی و چین به دلیل نزدیکی بیش از حد شاه به آمریکا و واگذاری امتیازات گوناگون به ایالات متحده، به اوج خود رسیده بود، دولت منوچهر اقبال، نخست‌وزیر وقت، برای ایجاد رابطه با دولت صهیونیستی اسرائیل مشغول مذاکره بود و سرانجام دولت ایران، اسرائیل را به صورت شناسایی محدود و غیر رسمی (دوفاکتور) به رسمیت شناخت. ظاهراً بین 2 دولت، سفیرمبادله شد ولی همیشه یکی از ماموران وزارت امور خارجه به عنوان کاردار در اسرائیل اقامت داشت و نماینده دولت اسرائیل در ایران به عنوان وابسته اقتصادی، وظایف نماینده سیاسی را انجام میداد. به دنبال برقراری رابطه بین ایران و رژیم صهیونیستی، جمال عبدالناصر، رییس جمهور مصر نطق تندی علیه شاه ایراد کرد و از اینکه ایران، اسرائیل را به رسمیت شناخته است، بشدت انتقاد کرد. این نطق، در کشورهای اسلامی مؤثر افتاد و دولت ایران با حملات سخت کشورهای مسلمان روبه‌رو شد، طوری که شاه ناچار شد برای شیخ شلتوت، رئیس دانشگاه اسلامی الازهر در قاهره، تلگرافی مخابره کند و به وی توضیح دهد دولت ایران، دولت اسرائیل را در سال 1330 به صورت محدود به رسمیت شناخته و این روزها اقدام تازهای صورت نگرفته است. پس از ارتباط ایران و رژیم اسرائیل که در پی فشار دولت آمریکا به عمل آمده بود، دولت مصر با ایران قطع رابطه کرد و دیپلماتهای ایران را از قاهره اخراج کرد.
مفقود شدن روحانی مبارز «امام موسی صدر» رهبر شیعیان لبنان در لیبی(1398 ق)
سیدموسی صدر در سال 1347 ق (1309 ش) در عصر حکومت رضاخان در قم به دنیا آمد. پدر وی آیتالله العظمی سیدصدرالدین صدر عالمی نامدار و از مراجع ثلاث پس از آیتالله شیخ عبدالکریم حائری‌یزدی بود. وی در سال 1360 ق (1320ش) وارد حوزه علمیه قم شد و پس از طی مقدمات و سطوح، در حلقه درس آیات عظام سیداحمد خوانساری و حجت شرکت جست و همچنین از درس پدر خویش و نیز حضرت امام خمینی بهره برد. پس از فوت پدر راهی نجف اشرف شد و در آنجا در زمره مجتهدان قرارگرفت. احساس وظیفه، او را به لبنان کشاند و رهبری مردمی را پس از علامه شرف‌الدین به عهده گرفت. امام موسی صدر در آنجا خدمات فراوانی را به انجام رساند و قصد سر و سامان دادن به اوضاع مسلمانان، او را لحظهای از تلاش غافل نمیکرد. سرانجام طی دعوتی رسمی راهی لیبی شد و پس از یک هفته اقامت، در 25 رمضان 1398 ق در حالی که قصد مراجعت به لبنان را داشت به طور مشکوکی ناپدید شد.
اشغال قاهره، پایتخت مصر توسط سپاهیان ناپلئون بُناپارت (1798م)
یکی از مسیرهای مهم ارتباطی استعمار انگلستان با مستعمره بزرگ خود در شبه‌قاره هند، راه عبور از سرزمین مصر به طرف دریای سرخ و مناطق خاورمیانه بود. در این میان، ناپلئون بناپارت، امپراتور فرانسه برای قطع این مسیر ارتباطی درصدد اشغال مصر و ضربه زدن به انگلستان بود. از این رو ناپلئون بناپارت پس از اشغال بندر اسکندریه مصر به سوی قاهره بزرگ‌ترین شهر مصر حرکت کرد. در این هنگام مراد بیک، حاکم قاهره برای دفاع از این شهر با سربازان خود در حومه قاهره و در نزدیکی اهرام مصر سنگر گرفت. با رسیدن قوای ناپلئون به نزدیکی اهرام، جنگ سختی بین 2 سپاه مصر و فرانسه روی داد. پس از پیروزیهای اولیه در این عملیات و تصرف بخش بزرگی از خاک مصر و سواحل شرقی مدیترانه، بر اثر حملات غافلگیرانه نیروی دریایى انگلیس، بخش اعظم ناوگان جنگی فرانسه منهدم شد و ناپلئون عملا در محاصره قرار گرفت. در تابستان 1799م، ناپلئون با شکستن خط محاصره دریایی انگلیس به فرانسه بازگشت تا با تجهیزات و نیروی تازه نفس به صحنه عملیات بازگردد ولی آشفتگی اوضاع فرانسه پس از انقلاب این کشور و نارضایتی شدید مردم از حکومت هیأت مدیره، ناپلئون را از حمله مجدد به مصر بازداشت و درصدد کسب قدرت مطلق در فرانسه برآمد.