چگونگي مسلمان شدن
یکی از مجلات آمریکایی پس از اسلام آوردن ریدلی با وی مصاحبه‌ای انجام داد، وی با بیان چگونگی رو آوردن به اسلام گفت: «شاید برای بسیاری خبر اسلام آوردن من قابل هضم نباشد.» و افزود: «پس از دستگیری، طالبان مرا پیش امام مسجدی بردند و قبول اسلام را به من پیشنهاد کردند. فکر کردم اگر پیشنهادشان را بپذیرم خیال می‌کنند استقلال رای ندارم و اگر نپذیرم، از مخالفان اسلام قلمداد می‌شوم. در نهایت وعده کردم که پس از آزادی، در لندن به مطالعه و بررسی اسلام و قرآن بپردازم. حسب وعده پس از آزادی به تحقیق و بررسی پرداختم. پس از پایان تحقیق، قدرت روحی و روانی عجیبی در خود احساس کردم و حقایقی که در نتیجه این تحقیق و بررسی به آنها پی برده بودم تاثیر شگرفی بر من گذاشت». وی در پاسخ به این سوال که چه بعدی از اسلام شما را تا این حد شیفته و مجذوب خود کرد، گفت: «نمی‌توان به بعد خاصی اشاره کرد اما شاید بتوان علت اولیه آن را به وجود آمدن دید منفی نسبت به جهان مسیحیت بیان کرد. سربازان اسرائیلی مقدس‌ترین مکان مسیحیان و محل تولد حضرت مسیح، کلیسای (Hurrah Of Nativity) را به گلوله بستند اما کشیش‌ها و مسیحیان هیچ عکس‌العملی از خود نشان ندادند و سکوت کردند. وقتی هتک‌حرمت مقدس‌ترین مکان مذهبی برای آنها اهمیت ندارد، چگونه به تعلیمات و گفته‌هایشان تن دهم؟»
حیرت از اهمیت زن در اسلام
این خبرنگار انگلیسی با اشاره به حیرتش از اهمیت زن در اسلام گفته بود: «از بررسی جایگاه زن در قرآن متحیر شدم زیرا قرآن نه‌تنها زنان را محکوم و مظلوم قرار نداده بلکه از آزادی آنان سخن به میان آورده و بر تساوی زن و مرد از نظر ارزش، انسانیت، حق کسب علم و دانش و... تصریح دارد. وقتی من قوانین طلاق و حق مالکیت زن را بررسی کردم، چنان مترقی و پیشرفته به نظر می‌آمد که گویی به‌تازگی در دادگاه خانواده به تصویب رسیده است. به نظر من بسیاری از وکلا برای اثبات دعاوی خود از قوانین مدنی اسلام الهام می‌گیرند. با افزایش اطلاعاتم درباره اسلام، حقانیت و عقلانیت آن بیشتر برایم آشکار می‌شود». ایوان ریدلی اعتراف کرده که زنی مذهبی از فرقه پروتستان بوده و مدت‌ها معلم سندی اسکول بوده و در جلسات کلیسا به اجرای موسیقی می‌پرداخته است اما به خاطر اینکه کلیسای انگلیس با تکیه بر مقبولیتش، اصولش را در طاق نسیان نهاد، از آن رویگردان شد.
حمایت صریح از فلسطین
ریدلی که خود از سیاستمداران حزب احترام انگلیس است (حزبی که جورج کلوی، عضو مجلس عوام انگلیس ریاست آن را برعهده دارد) یکی از فعالان دفاع از حقوق فلسطینیان و آزادی غزه در انگلیس هم محسوب می‌شود. وی در یکی از تجمع‌های دفاع از فلسطین گفت: «مبارزه برای فلسطین آزاد در حال ورود به مرحله تازه‌ای است که بسیار خطرناک‌تر و خونبارتر از قبل است». این خبرنگار با اشاره به تعداد شهدای فلسطینی افزود: «هرچه شمار خواهران و برادران شهید فلسطینی بیشتر می‌شود آنچه شاهد آنیم ویرانی و زوال رژیم صهیونیستی است». ایوان ریدلی، شهرک‌نشینان صهیونیست را به اوباش سرشار از تنفر تشبیه کرده و گفت: «این شهرک‌نشینان چهره واقعی صهیونیسم را نمایان می‌کنند و ما این چهره را در جریان جنبش آزادی غزه برای شکست محاصره وحشيانه غزه از دریا دیدیم».
نفوذ به گوآنتانامو
ایوان ریدلی اخیرا در گفت‌وگویی با سایت خبری تبیان گوشه‌های دیگری از فعالیت‌های خبری خود را بیان کرده است. وی که سازنده مستند جنجالی «گوآنتانامو؛ بدون حصار» است، درباره اینکه چطور توانسته شانس حضور در گوآنتانامو را داشته و درباره این زندان مخوف که همه دوست دارند درباره‌اش بیشتر بدانند، مستند بسازد، می‌گوید: «این اتفاق برای خود من هم خیلی عجیب بود چون بخشی از سرنوشت من را رقم زد اما داستان از این قرار بود که در یکی از برنامه‌های سیاسی آخر هفته، راجع به مداوای بیماران در زندان گوآنتانامو صحبت شد و اینکه پزشکان در این زندان به وظیفه پزشکی خود عمل نمی‌کنند. بعد از پخش این برنامه بود که از گوآنتانامو تماس گرفتند و گفتند این حرف‌ها حقیقت ندارد. من هم به آنها گفتم اگر حقیقت ندارد، بگذارید بیایم و از آنچه واقعی است فیلم بسازم. آنها مخالفت کردند و من گفتم پس آزادی بیان چه می‌شود؟ ارتباط قطع شد و چند ساعت بعد دوباره با من تماس گرفتند و گفتند به زندان بروم. من هم با حالت شوخی به آنها گفتم یعنی بلیت یکسره برای گوآنتانامو بگیرم؟ و آنها در جواب من گفتند که نه، برای ساخت فیلم به شما اجازه داده شده است. 9 ماه بعد بود که توانستم به گوآنتانامو رفته و درباره آنجا فیلم بسازم».
مستندسازی تحت نظارت!
ریدلی با اشاره به سختی‌هایی که سر راه ساخت این مستند بوده است، توضیح می‌دهد: «در همه مراحل ساخت این مستند، یک گروه 7 نفری از نگهبانان مرا همراهی می‌کردند، علاوه بر اینکه در همان ابتدای ورودم به زندان یکسری قوانین مشخص را هم به من گوشزد کردند که به نظرم عجیب می‌آمد. مثلا موقعیت مکانی زندان نباید در هیچ‌کدام از صحنه‌ها مشخص باشد و اینکه حق گفت‌وگوی مستقیم با هیچ‌کدام از نگهبانان زندان را ندارم. با این وجود، آخر هر روز تمام راش‌ها را چک و برخی صحنه‌ها را سانسور می‌کردند. البته هیچ‌کدام از صحنه‌های کلیدی فیلم حذف نشد بلکه بیشتر صحنه‌هایی که مربوط به جغرافیای مکانی گوآنتانامو بود را حذف کردند. وی درباره واکنش‌هایی که به این مستند شده، توضیح می‌دهد: تاکنون تنها یک نفر با این فیلم مخالف بوده و آن یک نفر هم کسی بود که مدت‌ها در گوآنتانامو زندانی بوده و علت اعتراض او هم این بود که چرا عمق فاجعه را نشان نداده‌ام. البته من سعی کردم نگاه فیلم مستند باشد و حرف خودش را بزند اما فکر می‌کنم موفق نبوده است چرا که دوباره از طرف مسؤولان گوآنتانامو با من تماس گرفته شد و برای ساخت فیلم دیگری در این باره به آنجا دعوت شدم و این در حالی است که یک هفته قبل از این تماس، با ویزای من به دلیل حمایت از تروریسم موافقت نشده بود».
کنجکاوی نسبت به سینمای ایران
در ادامه ریدلی با ابراز علاقه فراوان به سینمای ایران می‌گوید: «ماجرای آشنایی من با سینمای ایران و سفرم به این کشور موجب شد درباره سینمای ایران به این حقیقت برسم که موضوعات مطرح شده چه به صورت مستقیم و چه غیرمستقیم در محتوای آثار سینمایی، بسیار نوآورانه و بکر است و همین موضوع موجب شد کنجکاوی من بشدت تحریک شده و پیگیر سینمای ایران باشم». وی با اشاره به این نکته که سینمای ایران در کشوری مثل انگلستان بسیار ناشناخته است، ادامه می‌دهد: «سینمای ایران در انگلستان یکی از رازهایی است که به طور بسیار ماهرانه‌ای از مردم آنجا مخفی نگه داشته شده است. جز تعداد اندکی از فیلمسازان ایرانی که صدایشان به گوش همه رسیده است، دیگر خبری از سینمای ایران نیست و خیلی به این مقوله پرداخته نمی‌شود. با وجود مطالعاتی که در زمینه سینمای ایران داشته‌ام و حضور در چند فستیوال فیلم در ایران، متاسفم از اینکه این همه استعداد و توانایی که در سینماگران ایرانی وجود دارد، از دید غرب پنهان مانده و به نظر من خیلی خوب است که دولت شما بتواند راهی برای معرفی این سینمای شریف به جهان پیدا کند».
من حالا یک مسلمانم...
ریدلی با بیان این موضوع که مستند جدیدش بزودی از شبکه press tv پخش خواهد شد، در پاسخ به این سوال که آیا دوست دارد زندگی خودش دستمایه ساخت یک مستند بشود یا خیر، می‌گوید: «تا قبل از این افراد زیادی از آمریکا با من تماس گرفته‌اند و ابراز تمایل کرده‌اند برای اینکه از زندگی من بویژه بخشی که مربوط به نجات من توسط ارتش آمریکا می‌شود، فیلم بسازند و البته برای اینکه نظر مرا جلب کنند، خیلی هم به اعراب و مسلمانان بد و بیراه گفته‌اند اما من رد کرده‌ام چون اول اینکه من حالا یک مسلمانم و دوم، تمام زندگی من شامل آن بخشی که اینها دوست دارند درباره‌اش فیلم بسازند، نمی‌شود. با این حال اگر قرار باشد کسی از داستان واقعی زندگی‌ام فیلم بسازد، دوست دارم آن یک نفر ایرانی باشد».