گروه ورزشي: همه چیز از یک داستان شروع شد، پتروس انگشتش را به داخل شكاف سد فرو برد تا شاید شهرش از خطر زیر آب رفتن نجات پیدا کند. ولی خب خودش زیر امواج سهمگین غرق شد تا بعد‌ها به عنوان سمبل شجاعت و از خود گذشتگی شهره شود. چند فصل پیش وقتی گابریله مارکوتی ستون‌نویس روزنامه تایمز می‌خواست از شرایط رئال‌مادرید در ال‌کلاسیکو بنویسد مربی آن زمان قوهای سفید، خوآنده راموس را با پتروس کبیر مقایسه کرد. این نویسنده اعتقاد داشت راموس با از خودگذشتگی کامل این تیم بی‌روحیه را مقابل کاتالان‌ها آرایش می‌کند و با اینکه می‌دانست عملا کاری از دستش مقابل اعجوبه‌های بارسا بر نمی‌‌آید ولی با شجاعت کامل ایستادگی کرد. حالا از آن زمان تا امروز رئال مقابل حریف کهنه آنقدر تحقیر شده که دیگر هیچ حرفی را باقی نگذاشته و نکته مهم‌تر اینکه در میان همه مردانی که در این چند فصل روی نیمکت کهکشانی‌ها نشسته‌اند هیچ کس به اندازه مورینیو دست به تحقیر این تیم نزده است. اصلا همین واژه کهکشانی‌ها بلای جان تیمی شد که فلسفه تاریخی‌اش همیشه زینت‌بخش باشگاه بوده ولی با روی کار آمدن دلال‌صفتانی مانند فلورنتینو پرس و قرارداد بستن با ستاره‌های وارداتی تیشه به ریشه این مجموعه زده‌اند. این همان سیاست احمقانه‌ای است که سبب شد تا مربی نادانی مانند مورینیو که همانند کودکان برای خودش اسم و رسم انتخاب می‌کند (آقای خاص، همان لقبی است که خودش انتخاب کرده) روی نیمکت پرافتخار‌ترین باشگاه بنشیند. مورینیو با تمام ادعاهایش حتی نتوانست سایه‌ای از آن خوآنده راموس چند فصل پیش را داشته باشد، بدون هیچ توصیفی او را باید به نقطه مقابل پتروس تعبیر کرد، «مو» نه‌تنها مانع از غرق شدن رئال نشد بلکه خودش سوراخ سد را بیشتر کرد تا کاملا کشتی به گل نشسته به اعماق آب برود. رئال‌مادرید با مورینیو به فرسنگ‌ها زیر آب فرورفته و تا زمانی که امثال او سکان هدایت رئال را بر عهده داشته باشند رئال هرگز به هویت گمشده‌اش بازنمی‌گردد.
مورینیو: «بردن در فینال، با ارزش‌تر از این بازی بود»
یاوه‌گویی‌های مورینیو حتی بعد از این بازی هم پایان ندارد، او که باز هم مغلوب بارسا شد بعد از بازی در کنفرانس مطبوعاتی حرف‌هایش را اینگونه آغاز کرد: «رختکن، ناراحت و آرام است. پیش از بازی گفتیم از نظر حسی متعادل هستیم و چه امتیاز مساوی شود و چه فاصله به 6 برسد، حس ما عوض نمی‌شود. خب، بازی را باختیم. اگر سویا را شکست دهیم، صدرنشین می‌شویم.
به نظر من مسي باید اخراج می‌شد اما شاید داور بهتر از من آن صحنه را دیده باشد. نمی‌خواهم بدون دیدن تصاویر تلویزیونی انتقاد کنم چرا‌که ناعادلانه است. بازیکنانی از تیم من هم بودند که می‌توانستند کارت‌های دیگری بگیرند. فوتبال یک بازی است و شانس بخشی از آن است. وقتی یک بر صفر بود، باید دومی را می‌زدیم و بازیکن بزرگی نظیر کریستیانو، تحت شرایط عادی باید گل می‌زد. اگر بازي 2 بر صفر می‌شد، شرایط متفاوت بود چرا که نیمه اول متعادل بود. گل دوم بارسا، شانس کامل بود، نه هنری در آن دخیل بود و نه اشتباهی. دقایقی بعد، نتوانستیم گل مساوی را بزنیم، سپس مساوی روانی تاثیر گذاشت و بازی 3 بر یک شد. اما می‌توانستیم دومی را هم بزنیم. اما شوت کاکا با بدشانسی گل نشد. تقدیر می‌توانست طور دیگری باشد.آنها بیشتر ما را شکست داده‌اند و آنالیزش آسان است چرا که زمان برخی اتفاقات را فراموش می‌کند. اخراج په‌په، گل مردود ایگوآین در بارسلونا را فراموش کرده‌ایم. اما بردن یک فینال، با ارزش‌تر از چنین بازی‌ای بود، چرا که تورنمنت ادامه دارد. اگر باید یک چیز را انتخاب می‌کردیم، آن قهرمانی بود. در خانه بازی می‌کردیم، برد می‌خواستیم و تهاجمی بودیم و فکر کردیم اوزیل در بازی‌های خانگی خیلی خوب بوده است». وی درباره صحبت نکردن کارانکا پس از بازی گفت: «من آمدم چرا که باختیم. من در این شرایط دستیارم را نمی‌فرستم. من باید پاسخگو باشم» و درباره سوت‌ها برای رونالدو گفت: «نشنیدم». او همچنین درباره ویلانوا گفت: «برایش آرزوی سلامتی کردم» و افزود: گل اولی که خوردیم را دوست نداشتم چرا که مثل خیلی از گل‌هایی بود که از بارسا خوردیم. دوست ندارم بازیکنم در میانه زمین در یک حرکت 50 -50 توپ را از دست بدهد و اینگونه لابی بخورد. باید توپ را حفظ می‌کردیم. درک می‌کنم که بازیکنان در این شرایط می‌ترسند چرا که می‌دانند نمی‌توانند کارت بگیرند. اما باید آن توپ را می‌بردیم. بازی با یک بر صفر تمام نمی‌شد اما در صورت گرفتن آن توپ ذهنیت عوض می‌شد.