رویکرد سیاسی متناقض عربستان‌سعودی در قبال انقلاب‌های عربی و حمایت این کشور از دیکتاتور مصر و رژیم آل‌خلیفه این سوال را در ذهن مخاطب متبادر می‌کند که عربستان با اتخاذ چنین سیاستی چه اهدافی را در سوریه دنبال می‌کند. به گزارش فارس به نقل از پایگاه خبری راصد، پس از اینکه سوریه و عربستان برای مدت‌ها دارای روابط حسنه‌ای با یکدیگر بودند، ملاحظه می‌کنیم، پس از بروز ناآرامی‌ها در سوریه، عربستان به سرعت از دمشق روی‌گردان می‌شود تا ماهیت واقعی خود را در رابطه با دمشق برملا سازد. به‌گونه‌ای که رياض در این ناآرامی‌ها نقش تامین‌کننده مالی نشست‌های معارضان در استانبول را ایفا و به سوری‌های مقیم عربستان کمک کرد تا ضمن تشکیل سازمان‌ها و تشکل‌های ضددولتی انتقادات تند و گزنده‌ای را به نظام سوریه وارد کنند.
این اقدام در حالی صورت می‌گیرد که ریاض در برابر انقلاب مردم مصر راهی کاملا مخالف در پیش گرفته بود و به هیچ وجه به مصری‌‌های مقیم عربستان اجازه کوچک‌ترین اظهارنظر یا انتقاد از حسنی مبارک، رئیس‌جمهور مخلوع مصر را نداد و آنها را تهدید به بیرون راندن از کشور کرد و عملا جمع قابل‌توجهی از آنها را از عربستان اخراج کرد. این عجیب نیست که عربستان‌سعودی اقدام به انتشار و گسترش افکار و اندیشه‌های آیین وهابیت در میان اکثریت سنی سوریه کند تا به این طریق اختلافات 2 طایفه سنی‌ها و علویان را در این کشور تشدید و آن را به عداوت و خصومت تبدیل کند، چون تفرقه‌افکنی و فتنه‌انگیزی در میان نظام‌هایی که با عربستان همراهی و همگامی ندارند، ویژگی حاکم بر خاندان سعود است. در این‌باره باید به شبکه‌های تلویزیونی سعودی اشاره کنیم که با وسواس و تامل بسیار علمای اهل سنت سوریه مانند «عدنان عرعور» را برگزیدند تا در خطابه‌ها و سخنرانی‌هایش برای اهل سنت از «تکه و پاره کردن علویان و انداختن آنها در برابر سگ‌ها» سخن بگوید. در این میان هیچگاه نباید از نقش بسیار مهم و تاثیرگذار «نایف بن عبدالعزیز»، ولیعهد عربستان در حوادث سوریه غافل ماند، چراکه وی بسان نقشی که در عراق ایفا کرد، اقدام به اعزام تروریست‌های تندرو به سوریه کرد.
در این میان گزارش‌هایی وجود دارد که تاکید می‌کند، علاوه بر نایف نباید از نقش بسیار تاثیرگذار پسرش «محمد» غافل شد. وی از موسسات دینی سلفی سعودی خواست کمک‌ها و هدایایی برای جمعیت‌هایی جمع‌آوری کنند که به «جمعیت‌های جهادی» معروف شده بودند.
جمعیت‌های به اصطلاح جهادی، جمعیت‌هایی بودند که چشم و گوش بسته هرآنچه عربستان خواستار آن بود را به اجرا می‌گذاشتند و از جمله آنها ناآرام‌تر جلوه دادن اوضاع در سوریه و درخواست صدور فتوا درباره مجاز بودن کشتار شهروندان سوری و تکفیر آنها به واسطه دارالفتوای عربستان بود. این درحالی است که مشاهده می‌کنیم، اکثر معارضان سوری نیز همراهی و همدلی خاصی از خود با رژیم آل‌سعود ابراز می‌کنند.