ادامه از صفحه اول
سه: آقای حاتمی‌کیا! هرگز نمی‌توانی اوج بد بودن جنگ را نشان بدهی. جنگ از آنچه تو به تصویر می‌کشی، خیلی نکبتی‌تر است. خودت هم این را می‌دانی! اصلا بی‌خیال عملیات محرم سال 61 هجری شمسی در دشت شرهانی. عملیات محرم سال 61 هجری قمری در دشت نینوا هم، خیلی بد تا کرد با دل یک دختربچه 3 ساله. آن روزها نعل اسب، کمتر از مین این روزها، وحشی نبود. چه می‌گویم که در برابر زینب، سری به نیزه بلند بود. راستی! اگر بنا بر گفتن واقعیت‌های جنگ است، آیا «ما رایت الا جمیلا»ی پیامبر انقلاب حسین، دروغ است؟! آیا مادر شهیدی که به خامنه‌ای می‌گوید؛ «حالا که هر 4 بچه‌ام را تقدیم اسلام کرده‌ام، امری اگر دائر شد، روی جان من پیرزن هم می‌توانید حساب کنید»، دروغ است؟! کجا گلشیفته فراهانی، بازیگر نقش عشق بود که حالا نخواهد کشف حجاب کند؟! تو کجای جنگ را نشانش دادی؟! مین پدرش را که پای خودش را گرفت؟! پس تکلیف «ما در جنگ، حتی برای یک لحظه هم نادم نمی‌شویم»، چه می‌شود؟! پس تکلیف «روایت فتح» چه می‌شود؟! ای داد! ای داد! جنگ را می‌بینیم و ضد‌جنگ را می‌بینیم و هجو جنگ را می‌بینیم اما آنچه نمی‌بینیم، «ما رایت الا جمیلا»ی روزگار عاشقی است.
چهار:
آقای حاتمی‌کیا! گلشیفته دارد ادامه «به نام پدر» را بازی می‌کند. شما اگر در فیلم خودتان، به او اجازه ندادی که یک کشیده بر صورت پدرش، به جرم جنگ، یعنی به گناه جبهه بزند اما حالا، فیلم شما را ادامه داده و رسیده به اینجا، جایی که خیلی خوب دارد سیلی می‌زند. شما هم دیگر نیستی که به او حالی کنی؛ باباجان! اینقدر هم حالا بد نبود جبهه و جنگ! شما دیگر نیستی که به او حالی کنی؛ باباجان! حالا من یک فیلمی ساختم اما آن مین را اگر پدرت نمی‌کاشت، دشمن می‌آمد و با زور، حجابت را برمی‌داشت و خودت را می‌کشت.
پنج:
آقای حاتمی‌کیا! کاش موج جبهه و جنگ، گلشیفته را می‌گرفت. کاش موج زنده، گلشیفته را می‌گرفت. کاش موج ضد‌جنگ، «موج مرده»، نمی‌گرفت گلشیفته را. یادت هست فلان دیالوگ موج مرده را؟! یکی را که می‌شود محسن رضایی در نظر گرفت، دارد گله می‌کند که؛ «ما رفتیم جنگ، بچه‌های‌مان دست شما بودند. شما کم کاری کردید». خدا می‌داند که چقدر با صورت این مساله، مشکل دارم اما چون فریضه شده ظاهرا از این حرف‌ها زدن، این جمله را اینگونه هم می‌توان گفت که؛ «شهدا رفتند جبهه. فیلم‌شان دست شما بود. شما کم کاری کردید». آری! سینمای ضد‌جنگ، کم کاری کرد. این سینما، زشتی جنگ را به امثال گلشیفته نشان داد اما قشنگی‌های جبهه را نگفت. داد را بر سر دوست زد اما «دا» را بلند نکرد بر فرق دشمن. قلم داشت اما علم را نشان نداد. دوربین داشت اما به جای زمین، قناعت کرد به مین. احمد رضایی را دید- می‌خواهم بگویم احمد رضایی را هم درست ندید!- موج مرده را ساخت اما هیچ اشاره نکرد به «راهیان نور». به همان نسل که فصلی بعد، از این، از یک چهارشنبه معمولی، یوم‌الله 9 دی ساخت.
شش:
آقای حاتمی‌کیا! «پیرجوان زخم چشیده» اگر بیشتر از خمینی، فدایی نداشته باشد، کمتر ندارد. بیشتر دارد که کمتر ندارد. اینکه گفتم، اتفاقا بیشتر ناظر بر بزرگی خمینی بت‌شکن است و انقلاب اسلامی‌اش و دفاع مقدس‌اش. البته می‌دانم! خوب می‌دانم تا نسل من از این حرف‌ها می‌زند، کنایه‌های شما و امثال شما شروع می‌شود. خودتان گاهی از این حرف‌ها بزنید، بلااشکال است اما وای اگر ما، بخواهیم از این حرف‌ها بزنیم؛ یکی یکی شروع می‌شود زخم زبان‌ها که؛ خیبری سوز داره، دود نداره! دود موتور همت، بوی عطر شاه عبدالعظیم می‌داد اما دود موتور شما خفه می‌کند مرا! چفیه انداخته‌های جبهه ندیده! آن کس که شما «سید شهیدان اهل قلم» می‌خوانیدش، ما به او می‌گفتیم «مرتضی»! یک روز اگر جبهه می‌بودید، این همه جنگ، جنگ نمی‌کردید!
هفت:
آقای حاتمی‌کیا! این حرف‌ها را به نسل من نزن، به خدا بزن. تقصیر تقدیر خدا بود! ما 30 ساله‌ها، آن زمان، فقط 3 سال‌مان بود. چه کار باید می‌کردیم، اگر الان، نمی‌خواستیم طعنه بعضی‌ها را بشنویم؟! نه، شما بگو! چه کار باید می‌کردیم؟! آیا با پستانک باید می‌رفتیم منطقه عملیاتی میمک؟! آیا با کهنه باید می‌رفتیم دوکوهه؟! آیا با 3 چرخه باید می‌رفتیم شلمچه؟! آیا با گهواره باید می‌رفتیم پاوه؟! آیا با آب دهان آویزان باید می‌رفتیم ارتفاعات قلاویزان؟! آیا با تفنگ آب پاش باید می‌رفتیم به جنگ نفتکش‌ها؟! هی خدا! ای خدا! دوست دارم مثل قهرمان «از کرخه تا راین»، داد بزنم که؛ خدایا! من از تو شاکی‌ام.
هشت:
آقای حاتمی‌کیا! چه کسی می‌گوید نسل من در جنگ نبود؟! چه کسی می‌گوید نسل من بد تربیت شد؟! از نسل من، آنکه خانواده شهید است، سند جبهه بودنش، درد یتیمی است. از نسل من، آنکه بسیجی است، سند جبهه بودنش، کفنی است که در یوم‌الله 9 دی پوشید. از نسل من، آنکه ایرانی است، سند جبهه بودنش، کاروان راهیان نور است، که حتی بعد از جنگ هم جبهه نسل شما را رها نکرد. چه کسی می‌گوید نسل من بد تربیت شد؟! پدر ما در جبهه بود، مادر ما که نمرده بود. پدران ما به شهادت رسیدند، مادران ما که هستند. نکنید این توهین را به نسل من. نزنید این زخم را بر پیکر مجروح نسل من. شما هم اگر زخم نمی‌زنید، به دوستان‌تان بگویید که این همه اهانت نکنند به مادران نسل من. موتور ما، موتور جدیدی نیست. دود با دود هیچ فرقی ندارد. قصه این است که ما در فتنه 88 باید به جای بعثی‌ها، با بعضی‌ها می‌جنگیدیم. جنگ ما، تحمیلی نبود، تحلیلی بود. جنگ ما سخت‌تر بود. کسی ساندیس خوردن شهدا را ندید اما دلاوری و رشادت و شجاعت و ایثار و نثار ثار نسل مرا، گره زدند به یاوه‌های بی‌اساس. این بار، سینمای ضد‌جنگ، نه بعد از جنگ، که در حین جنگ و نه در عالم فیلم، که در میدان واقعیت رخ داد. بودید؟! دیدید؟! قبول ندارید که شهدای نسل من، از همت و باکری مظلوم‌ترند؟! فقط گاهی که از دست رسانه ملی در می‌رود، نشان‌شان می‌دهند؛ گاهی تک و توک، نیمه شبی، یعنی که راز مظلوم بقای انقلاب. نسل من، سلام نکرده، باید از «دیروز، امروز، فردا» خداحافظی کند و به بینندگان برنامه 90 سلام کند! کتمان نمی‌کنم که احمد رضایی و گلشیفته فراهانی از نسل من هستند، اما نسل من، نه از نسل آقازاده‌هاست و نه از نسل بازیگرزاده‌ها. نسل من در فصل 23 تیر 78 و 9 دی 88 نشان داد که پای دین و زمین پدرانش، حتی پای تفنگ و اسلحه و نارنجک و مین پدرانش ایستاده است. وقتی آتش بدل به گلستان می‌شود، «ابراهیم» باید «روایت فتح» کند. نبرید خلیل خدا، گلوی اسماعیل را، و الا می‌فهمید «ما رایت الا‌جمیلا» یعنی چه. لطفا برای رقیه، از خوبی‌های «عموعباس» بگویید. خشونت جنگ را گودی قتلگاه، به اندازه کافی نشانش داد. ما زندگی را به جنگ بدهکاریم. فیلم ضد‌جنگ، یعنی فیلم ضد‌زندگی. جنگ ما جز جبهه، هیچ واقعیتی نداشت. تا گلویی بریده نشود، به هیچ مجاهدی، نمی‌گویند «شهید».
***
ابراهیم! تیر 3 شعبه، «الهی آمین» علی‌اصغر است؛ همین «مین»، مرتضای شما را از زمین به آسمان برد و دعایش را اجابت کرد. گفت: «جنگ، کجایی که دلم تنگ توست، رقص جنون، تشنه آهنگ توست». اصغر فرهادی دارد کار خودش را می‌کند، تو چرا از جبهه، برای ما چیزی نمی‌گویی؟! شأن تو طعنه زدن به برج ایفل نیست. مقام تو بر بلندای برج مینوست. ابراهیم! من دلم جبهه می‌خواهد. حاج احمد. سربند «یاحسین». اعتراض. جنون. جزیره مجنون. جنگ. جبهه. شهید. کانال کمیل. پلاک. خون. سلام بر حسین... می‌فهمی؟! هستند کسانی که برای ما از خشونت جنگ بگویند. چون تو کم داریم روایت کند شهادت جبهه را. ما که برای «عباس» دل‌مان تنگ شده. «آژانس شیشه‌ای»، خودت شهیدش کردی! این یک‌لا قبای بدمشهدی، غوغایی به پا کرده بود. ابراهیم! گردان انقلاب اسلامی به خط بیداری اسلامی زده است؛ تو مسؤولی. نمی‌خوای بگی که برو اینا رو از همونایی بخواه که بهت
تکلیف کردن؟!