گوآردیولا تا قبل از ال‌کلاسیکو برگ برنده خود را رو نکرده بود، نه حرفی از آن زده و نه حتی طراحی تاکتیکی و جزئیات آن منتشر شد. همه «هرمسیسم» [هرمس از اساطیر یونان بود] آنهایی که به کیمیاگری و جادو اعتقاد دارند تا قبل از نبرد بزرگ در سانتیاگو برنابئو بر این باور بودند که استفاده پپ از دفاع 3نفره و این روش جدید که برای پسرانش در نظر گرفته، بزرگ‌ترین ریسک ممکن برای مربی جوان کاتالان‌هاست. آنها متفق‌القول یک سوال را مطرح کردند، واقعا در مغز پپ چه می‌گذرد؟
این روش درست مانند دامن‌زدن به حریقی است که زبانه‌های آتشش بالا گرفته، شاید هم یک نوع دیوانگی محض در برنابئو، آنها به جهنم مادرید می‌روند تا دیوانگی کنند! شاید این تصمیم را تنها یک نفر می‌تواند با شجاعت بگیرد و آن کسی نیست جز گوآردیولا. البته خیلی هم برایشان بد نشد چون په‌په، مارسلو، لاسان و دیگر شرکایشان مردانی نبودند که «دیوانه‌ها» را مهار کنند با اینکه حتی در خانه پذیرای آنها بودند. انگار قرار بود تا پسران سفید‌پوش در خانه پاشنه در را از جا بکشند ولی نمایشی که ما در نیمه دوم مشاهده کردیم چیز دیگری بود، پپ باز هم طبق معمول در نبردی قرار گرفت که مورینیوی تکامل‌یافته در آن سوی میدانش بود.
مرد پرتغالی که خیلی سخاوتمند نبود، رفتار متظاهرانه‌ای داشت، در حالی که سعی می‌کرد متانتش را بر خلاف گذشته حفظ کند. با شروع بازی گویی توفانی به پا شد، هنوز عقربه‌های ساعت به دقیقه یک نرسیده بود که کهکشانی‌ها پیش افتادند، یک شروع رویایی، باور‌ها بر این سمت رفت که رئال حاکمیتش را به بارسا تحمیل می‌کند ولی بعد از گذشت دقایقی از بازی دوباره همه‌چیز به شکل اولش بازگشت، جادوی پپ بازی را به تساوی کشاند. «رگه بی‌رحمی» بارسا متورم شد و فلسفه روی آوردن به استعداد‌های ناب جواب داد. در نیمه دوم تنها 14 دقیقه گذشته بود که برنابئوی بزرگ در هجمه‌ای از سکوت غرق شده و درست در نقطه مقابل تعداد کمی از کاتالان‌ها در گوشه دنجی از ورزشگاه در حال بالا و پایین پریدن بودند. گویی ژوزه مورینیو روی نیمکت فروکش کرده بود و پسرانش انگار با غل و زنجیر در زمین حرکت می‌کردند. این نمایش تفاوت 2 مربی را به رخ می‌کشید.
معجزه پپ زمانی نمایان شد که دنی آلوس حرکت‌های بدون توپش بیشتر شد. او آنقدر در عمق حرکت کرد که لیونل مسی فضای بیشتری در اختیارش قرار گرفت، بوسکتس نیز به حالت شناور خط دفاعی را پوشش می‌داد و تمام این جریان‌ها سبب شد «آلکسیس سانچز» تیر خلاص را وارد کند. در نیمه دوم که به همان نیمه مربیان تعبیر می‌شود مرد پرتغالی و دستیارانش آب در هاون کوبیدند. آنها نتوانستند پادزهری را برای برتری در میدان پیدا کنند و از سوی دیگر گوآردیولا به آرامی توانست پازل برتری‌اش را کامل کند. این عمل با به دست گرفتن کنترل در میانه میدان آغاز شد. بالانس در روش دفاع به حمله. اینیستا به ژاوی و مسی نزدیک شد. این همان حلقه گمشده‌ای بود که در نیمه اول کمتر از بازیساز بارسا دیده بودیم. شاید یکی از اصلی‌ترین دلایلی که سبب شد تاکتیک آنها به خوبی اجرا نشود «زمین خیس» برنابئو بود که زیر بارش باران کیفیت بازی را گرفته بود. ولی زمانی که حریف شما در حد و اندازه‌های خودش ظاهر نمی‌شود، زمانی که کریس رونالدو با تمام ادعاهایش به یک «هیچ‌کاره» محض تبدیل می‌شود آن‌وقت می‌توانید دستورالعمل‌هایتان را به حریف دیکته کنید. بله این همان روشی بود که «پسران پپ» به خوبی اجرا کردند و از خودشان درس بزرگی را در برنابئو به جا گذاشتند.
محو شدن چابی برابر بارسا
چابی آلونسو محو بود و نقشی در رئال‌مادرید نداشت تا رئال‌مادرید فاقد یک هافبک خلاق باشد. بارسا به مرور زمین را به دست گرفت و بازیکنان خلاقش که بهترین‌ها در پست‌هایشان هستند، نبض کار را به دست گرفتند. ژاوی و اینیستا با کمک مسی و سسک، کار را به دست گرفتند تا رئال‌مادرید دیگر کاری از دستش برنیاید. رئال‌مادرید فاقد هافبک خلاقی بود که بتواند تیم را از شرایط بحرانی بیرون بیاورد. البته چابی کاملا گم نبود و به ندرت درون زمین دیده شد. او بازیکنی است که حق اشتباه ندارد، چرا که می‌داند روز بدش کل تیم را از هم می‌پاشد. لاس که در کنار چابی بود سعی کرد در همه‌جا حاضر باشد اما به هر صورت در کنار خود یک بازیساز خلاق را نمی‌دید.